ลมหนาวพัดกรรโชกแรงราวกับจะพัดพาหัวใจของครามให้ปลิวหายไปตามแรงลม เขาเดินกลับออกมาจากบ้านของอรุณด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งกว่าตอนขามาหลายเท่า แสงไฟนีออนยังคงสาดส่อง แต่ในสายตาของเขา มันกลับดูมืดมิดและไร้ความหมาย "ท่านครามครับ" เสือที่รออยู่หน้ารถเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรหรือเปล่าครับ" "ไม่มีอะไร… ไปกันเถอะ" ครามตอบเสียงเรียบ พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติ เขาก้าวเข้าไปนั่งในรถยนต์หรู ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ ครามเอาแต่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพใบหน้าของอรุณที่เต็มไปด้วยน้ำตาฉายซ้ำไปซ้ำมาในหัวใจของเขา "ทำไม… ทำไมเธอถึงเลือกที่จะไป" เขาถามตัวเองซ้ำๆ "ทั้งที่ฉัน… ก็พร้อมที่จะมอบทุกสิ่งให้เธอ" "ท่านครามครับ… คืนนี้มีนัดกับกลุ่มของ 'พญางู' ครับ" เสือเอ่ยขึ้น "เลื่อนไปก่อน" ครามสั่งทันที "แต่ว่า…" "เลื่อนไปก่อนเสือ" ครามย้ำเสียงหนักแน่น "ฉันไม่มีอารมณ์จะคุยเรื่องพวกนั้นตอนนี้" เมื่อมาถึงคฤหาสน์ ครามตรงไปที่ห้องทำงานของเขา ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง เขาหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาแนบไว้กับหน้าอก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสูดกลิ่นหอมจางๆ ที่ยังคงติดอยู่บนรูป "อรุณ… เธอจะไปจริงๆ เหรอ" เขาพึมพำ "เธอรู้ไหมว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน" ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ไม่เคยรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกำลังจะแตกสลาย "ท่านครามครับ" เสียงฟ้าดังขึ้นจากอินเตอร์คอม "คุณ 'มังกรขาว' ขอเข้าพบครับ" ครามสะดุ้งเล็กน้อย "มังกรขาว?" เขาทวนคำ "ใช่ครับ เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย" ฟ้าตอบ "ให้เขาเข้ามา" ครามสั่ง ไม่นานนัก ชายร่างสูงผอม ผิวขาวจัด ใบหน้าคมเข้ม แต่แฝงไปด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของคราม "ยินดีที่ได้พบนะ พยัคฆ์ดำ" มังกรขาวเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "มีอะไร" ครามถามเสียงเย็นชา "มาเสนอข้อตกลงบางอย่างน่ะ" มังกรขาวยิ้มมุมปาก "เกี่ยวกับท่าเรือแถบตะวันตก… ฉันรู้ว่าแกกำลังสนใจมันอยู่" "แกต้องการอะไร" ครามถาม "ฉันต้องการส่วนแบ่ง… ที่ยุติธรรม" มังกรขาวตอบ "แกคิดว่าฉันจะยอมง่ายๆ เหรอ" ครามเลิกคิ้ว "เปล่า… ฉันแค่มาเสนอโอกาสให้แก ถ้าแกปฏิเสธ… ก็เตรียมตัวรับมือกับผลที่จะตามมาได้เลย" มังกรขาวกล่าว "แกกำลังข่มขู่ฉันเหรอ" ครามถาม "เปล่า… ฉันแค่เตือน" มังกรขาวตอบ "คิดดูให้ดีนะ พยัคฆ์ดำ" เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน "ฉันจะให้เวลาแกสามวัน" ว่าแล้วมังกรขาวก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดและอันตราย ครามกำหมัดแน่น "มังกรขาว… แกคิดว่าแกจะทำอะไรฉันได้" เขาพึมพำ "ฉันไม่ยอมให้ใครมาขวางทางความรักของฉันเด็ดขาด" ความคิดเรื่องอรุณแวบเข้ามาในหัว "ฉันจะปกป้องเธอ… ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม" วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ครามใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับอรุณ เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อรั้งเธอไว้ แต่ก็ไม่สำเร็จ ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องการเดินทาง อรุณก็จะเริ่มร้องไห้ ทำให้ครามใจอ่อนทุกครั้ง "คุณครามคะ… ได้โปรดเถอะค่ะ" อรุณอ้อนวอน "ฉันอยากให้คุณครามมาส่งฉันที่สนามบินจริงๆ นะคะ" "ฉันจะไป" ครามตอบ "แต่… ถ้าเธอคิดจะหนีฉันไปจริงๆ… ฉันจะตามไปจนสุดขอบโลก" "คุณครามคะ… อย่าพูดแบบนั้นสิคะ" อรุณหน้าซีด "ฉัน… ฉันไม่เคยคิดจะหนีคุณครามเลยนะคะ" "งั้นก็อย่าไป" ครามกล่าว "อยู่กับฉันตรงนี้… ฉันจะดูแลเธอเอง" "แต่… ทุนการศึกษามันหายากนะคะ" อรุณพยายามอธิบาย "ฉันให้เธอได้ทุกอย่างที่เธอต้องการ" ครามกล่าว "เงิน… บ้าน… ทุกอย่าง… ยกเว้น… การจากลา" "คุณครามคะ… ได้โปรดเข้าใจฉันด้วยนะคะ" อรุณเริ่มร้องไห้ "ฉัน… ฉันอยากมีชีวิตของตัวเองบ้าง" "ชีวิตของเธอ… คือชีวิตของฉัน" ครามตอบ "เธอไม่ต้องทำอะไรเลย… แค่อยู่กับฉันก็พอ" "คุณครามคะ… ฉันรู้สึกอึดอัดเหลือเกินค่ะ" อรุณพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "ฉัน… ฉันต้องการอิสระ" คำพูดของอรุณเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของคราม "อิสระ… ของเธอ… คือการจากลาฉันเหรอ" เขาถามเสียงแหบพร่า "คุณครามคะ… ถ้าฉันไป… คุณครามจะรอฉันไหมคะ" อรุณถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ฉันจะรอ… จนกว่าเธอจะกลับมา" ครามตอบ "แต่… ถ้าเธอไม่กลับมา… ฉันก็จะตามหาเธอจนเจอ" "คุณครามคะ… ฉันกลัว…" อรุณพูด "ฉันจะปกป้องเธอเอง" ครามกล่าว "ไม่มีใครสามารถทำอันตรายเธอได้ ตราบใดที่ฉันยังอยู่" คืนก่อนวันเดินทาง ครามมาหาอรุณที่บ้าน เขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้เธออยู่ แต่ก็ไม่สำเร็จ อรุณยืนยันที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศ "คุณครามคะ… ได้โปรดปล่อยฉันไปนะคะ" เธออ้อนวอน "ฉันสัญญาว่าจะติดต่อมาเรื่อยๆ" "ถ้าเธอไป… ฉันจะคิดถึงเธอมากแน่ๆ" ครามกล่าว "ฉันจะคิดถึงคุณครามเหมือนกันค่ะ" อรุณตอบ "แต่… ฉันต้องไปจริงๆ" ครามกอดอรุณไว้แน่น เขารู้สึกถึงความอ่อนนุ่มของเรือนผม และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอ "ฉันรักเธอ" เขาพึมพำ "ฉันก็รักคุณครามค่ะ" อรุณตอบ "แต่… ความรักอย่างเดียวคงไม่พอ" "อะไรคือสิ่งที่เธอต้องการ" ครามถาม "ฉันต้องการ… ความฝันของฉันค่ะ" อรุณตอบ "ฉันอยากเป็นนักออกแบบที่ประสบความสำเร็จ" "ฉันจะสนับสนุนเธอเต็มที่" ครามกล่าว "เธอจะทำอะไรก็ได้… ขอแค่เธอกลับมาหาฉัน" "ฉันสัญญาค่ะ" อรุณกล่าว "ฉันจะกลับมา" คำสัญญาของเธอทำให้ครามรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่ในใจก็ยังคงมีความกังวลอยู่ดี เช้าวันต่อมา ที่สนามบินนานาชาติแห่งหนึ่ง ครามมายืนรอส่งอรุณ เขาเห็นเธอเดินเข้ามาหา พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อย "คุณครามคะ" "ไปเถอะ" ครามกล่าว "ฉันจะรอเธอที่นี่" อรุณเดินจากไป ทิ้งให้ครามยืนอยู่เพียงลำพัง เขาเฝ้ามองเครื่องบินค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า จนลับสายตาไป "อรุณ… ฉันรักเธอ" เขาพึมพำ "ฉันจะรอ… จนกว่าเธอจะกลับมา" แต่ในขณะเดียวกัน ณ อีกมุมหนึ่งของเมือง กลุ่มของมังกรขาวกำลังวางแผนบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว พวกมันรู้ดีว่าครามกำลังอ่อนแอ เพราะเรื่องของอรุณ และนั่นคือโอกาสที่พวกมันจะลงมือ