ภายในห้องโถงใต้ดินที่อบอุ่นและปลอดภัย เสือได้จัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยแล้ว เขาเดินกลับเข้ามาหาดาริน อรุณ และแทน ด้วยสีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย "ทางเข้าออกปลอดภัยแล้ว" เสือกล่าว "ไม่มีใครสามารถเข้ามาที่นี่ได้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน" "ขอบคุณนะเสือ" ดารินกล่าว "ฉันรู้สึกปลอดภัยขึ้นมากเลย" "เราต้องขอบคุณเธอต่างหาก ดาริน" เสือตอบ "ถ้าไม่ได้เธอ เราอาจจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต" "แต่ฉันยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี" อรุณกล่าว "เรื่องของคุณอัสนี ฉันว่ามันมีอะไรมากกว่าที่เราเห็น" "ฉันก็คิดอย่างนั้น" เสือพยักหน้าเห็นด้วย "การที่เขาบุกเข้ามาในคลังสินค้าของเรา พร้อมกับกลุ่มคนปริศนา... มันดูไม่เหมือนแผนการธรรมดาของนักค้ายาเสพติด" "แล้วเราจะหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเขาได้ยังไงคะ?" ดารินถาม "ฉันจะส่งคนไปสืบประวัติของเขา และตรวจสอบเส้นทางการเงินของเขาอย่างละเอียด" เสือกล่าว "ส่วนพวกเธอ... ฉันอยากให้พวกเธออยู่ที่นี่ ปลอดภัยที่สุด" "ไม่ค่ะ เสือ" ดารินปฏิเสธทันที "ฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ ฉันต้องช่วยคุณ" "ดาริน..." เสือมองเธอด้วยความเป็นห่วง "มันอันตรายเกินไป" "ฉันรู้" ดารินตอบ "แต่ฉันไม่สามารถนั่งเฉยๆ ได้อีกต่อไป ฉันคือคนที่ทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิงขึ้น ฉันต้องรับผิดชอบ" "เธอไม่ควรต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น" เสือกล่าว "เธอทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว" "แต่ถ้าฉันไม่ได้บังเอิญไปเห็นเอกสารพวกนั้น เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้" ดารินยืนกราน "ฉันเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ และฉันจะช่วยคุณหาทางออก" อรุณและแทนมองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย "พวกเราก็จะอยู่ช่วยคุณเสือครับ" อรุณกล่าว "เราจะไม่ทิ้งคุณเสือไปไหน" เสือมองดารินและอรุณด้วยความซาบซึ้ง เขาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งด้วยแววตาที่แน่วแน่ "เอาล่ะ" เสือกล่าว "ถ้าพวกเธออยากจะช่วยจริงๆ ก็ได้ แต่เราต้องทำตามแผนที่ฉันวางไว้อย่างเคร่งครัด" เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ และเริ่มพิมพ์บางอย่างลงไป "ฉันจะเริ่มจากการตรวจสอบรายชื่อผู้ที่เกี่ยวข้องกับการขนย้ายสินค้าผิดกฎหมายของอัสนี" "แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่ารายชื่อไหนคือคนที่อันตรายที่สุด?" ดารินถาม "เราจะค่อยๆ คัดกรองไป" เสือตอบ "ฉันมีข้อมูลบางอย่างที่ได้มาจากแหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือ" "แหล่งข่าวของคุณเสือเชื่อถือได้จริงๆ เหรอคะ?" ดารินถามด้วยน้ำเสียงสงสัยเล็กน้อย "เชื่อถือได้แน่นอน" เสือตอบ "เขาเป็นคนในวงการเดียวกับอัสนี แต่มีความแค้นส่วนตัวกับเขา" "แล้วเราจะติดต่อกับแหล่งข่าวคนนั้นได้อย่างไรคะ?" ดารินถามต่อ "เขาจะติดต่อมาเอง เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม" เสือกล่าว "ตอนนี้ เราต้องเน้นที่การรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับอัสนีให้ได้มากที่สุดก่อน" ขณะที่พวกเขากำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเสือก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "ใครโทรมาเหรอคะ?" ดารินถาม "แม่" เสือตอบ "ฉันต้องรับสาย" เขาเดินออกไปจากห้องโถงเล็กน้อย เพื่อคุยโทรศัพท์กับแม่ ขณะที่ดารินและอรุณยังคงทำงานวิเคราะห์ข้อมูลอยู่ "ว่าไงครับแม่" เสือพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะควบคุมอารมณ์ "มีอะไรเหรอครับ?" "เสือลูก! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงของแม่เสือฟังดูตื่นตระหนก "มีคนบุกเข้ามาที่บ้าน แล้วก็... แล้วก็จับตัวพ่อกับน้าไป!" "อะไรนะ!" เสืออุทานด้วยความตกใจ "ใครทำ! พวกมันเป็นใคร!" "ฉันไม่รู้! พวกมันใส่ชุดดำ แล้วก็มีอาวุธครบมือ! พวกมันบอกว่า... บอกว่าให้แกไปหาที่ท่าเรือเก่าตอนเที่ยงคืน ถ้าไม่อยากให้พ่อกับน้าของแกเป็นอะไรไป!" "แม่ใจเย็นๆ นะครับ" เสือพยายามปลอบประโลม "ผมจะไปหาพวกมันเอง แม่กับลูกๆ อยู่ที่นี่ ปลอดภัยนะครับ" "แล้วแกจะไปคนเดียวได้ยังไงลูก! มันอันตรายเกินไป!" "แม่ไม่ต้องห่วงครับ ผมมีแผน" เสือกล่าว "ผมจะจัดการเอง" หลังจากวางสายโทรศัพท์ เสือก็กลับเข้ามาในห้องโถงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม "เกิดอะไรขึ้น?" ดารินถามอย่างเป็นห่วง "แม่ของฉันถูกบุกไปที่บ้าน" เสือบอก "พ่อกับน้าของฉันถูกจับตัวไป" "อะไรกัน!" อรุณอุทานด้วยความตกใจ "พวกมันต้องการให้ฉันไปหาที่ท่าเรือเก่าตอนเที่ยงคืน" เสือกล่าว "ถ้าฉันไม่ไป พวกมันจะทำอันตรายพ่อกับน้าของฉัน" ดารินมองเสือด้วยความเห็นใจ "แล้วคุณจะทำยังไงคะ?" "ฉันจะไป" เสือตอบอย่างเด็ดเดี่ยว "แต่ฉันจะไปคนเดียวไม่ได้" "ฉันจะไปด้วย!" ดารินเสนอตัวทันที "ไม่ ดาริน" เสือปฏิเสธ "มันอันตรายเกินไป" "แต่ฉันต้องไปด้วย!" ดารินยืนกราน "ฉันคือคนที่ทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ ฉันต้องช่วยคุณ" "ดาริน..." เสือมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย "ฉันไม่ต้องการให้เธอต้องมาเสี่ยงอันตรายอีก" "แต่ฉันเต็มใจที่จะเสี่ยง" ดารินกล่าว "ฉันรักคุณ เสือ ฉันจะไม่ยอมให้คุณต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้คนเดียว" คำพูดของดารินทำให้หัวใจของเสืออบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด แม้ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เธอก็ยังคงอยู่เคียงข้างเขาเสมอ "ถ้าอย่างนั้น..." เสือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อรุณ นายจะอยู่เฝ้าที่นี่ แล้วคอยติดต่อกับแหล่งข่าวของฉัน เข้าใจไหม?" "ครับผม!" อรุณรับคำ "ส่วนแทน..." เสือหันไปหาแทน "นายจะไปกับฉัน" "ผมพร้อมเสมอครับ!" แทนขานรับอย่างกระตือรือร้น "ดาริน..." เสือหันมามองเธออีกครั้ง "เธอจะต้องอยู่ที่นี่กับอรุณ เข้าใจนะ" "แต่..." ดารินพยายามจะแย้ง "ฉันบอกให้เธออยู่ที่นี่" เสือกล่าวเสียงเข้ม "นี่คือคำสั่ง" ดารินมองเข้าไปในดวงตาของเสือ เธอเห็นความเด็ดเดี่ยวและความมุ่งมั่นที่ฉายออกมา เธอรู้ดีว่าการต่อรองกับเขาในตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้ "ก็ได้ค่ะ" ดารินตอบเสียงแผ่ว "แต่ถ้ามีอะไร ฉันจะรีบไปหาคุณทันที" เสือยิ้มให้เธอ "ขอบใจนะ" เขากล่าว "ฉันจะระวังตัวให้มากที่สุด" หลังจากนั้น เสือและแทนก็เตรียมตัวออกเดินทางไปยังท่าเรือเก่า ปล่อยให้ดารินและอรุณอยู่เฝ้าที่ฐานลับใต้ดิน ความกังวลใจยังคงเกาะกินหัวใจของดาริน แต่เธอก็พยายามเชื่อมั่นว่าเสือจะสามารถจัดการกับสถานการณ์นี้ได้ ความลับที่ถูกซุกซ่อนไว้ กำลังจะถูกเปิดเผย และการเผชิญหน้าครั้งใหม่ ที่เต็มไปด้วยอันตราย กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง