ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม ราวกับจะบอกลางร้ายบางอย่าง ครามยังคงยืนอยู่ที่เดิม ณ สนามบินนานาชาติ ปล่อยให้ลมเย็นๆ พัดผ่านใบหน้า เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "ท่านครามครับ" เสียงเสือดังขึ้นจากด้านหลัง "ถึงเวลาต้องไปแล้วครับ" ครามลืมตาขึ้น เขาหันไปมองเสือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้า "อืม… ไปกันเถอะ" เขาตอบ เมื่อรถยนต์เคลื่อนตัวออกจากสนามบิน ครามก็กลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริง โลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและการต่อสู้ "เสือ… มังกรขาวเป็นยังไงบ้าง" เขาถาม "ยังเงียบอยู่ครับท่าน แต่ผมว่าคืนนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ" เสือตอบ "เตรียมกำลังเสริมให้พร้อม" ครามสั่ง "ฉันไม่ยอมให้พวกมันมายุ่งกับของของฉันเด็ดขาด" "ของของท่าน… หมายถึง… ท่าเรือแถบตะวันตกใช่ไหมครับ" เสือถาม "ไม่ใช่แค่ท่าเรือ… แต่คือทุกอย่างที่ฉันหวงแหน" ครามตอบ ดวงตาของเขามีประกายความมุ่งมั่น ครามกลับมาที่คฤหาสน์ ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน เขายกโทรศัพท์ขึ้นมา หมายเลขที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "อรุณ… เธอเป็นไงบ้าง" เขาโทรไปหา "สบายดีค่ะคุณคราม" เสียงของอรุณตอบกลับมา "อยู่ที่นั่น… ไม่ได้ลำบากอะไรใช่ไหม" "ไม่ค่ะ… ทุกอย่างที่นี่ดีมากเลยค่ะ" "ดีแล้ว" ครามกล่าว "ถ้ามีอะไร… บอกฉันทันทีนะ" "ค่ะคุณคราม… แล้วคุณครามล่ะคะ… สบายดีไหม" อรุณถาม "ฉัน… ก็เรื่อยๆ" ครามตอบ "คิดถึงเธอมาก" "ฉันก็คิดถึงคุณครามค่ะ" อรุณตอบ "ไว้ฉันจะกลับไปหาเร็วๆ นะคะ" "ฉันรอ… จนกว่าเธอจะกลับมา" ครามกล่าว "ดูแลตัวเองดีๆ นะ" "ค่ะคุณคราม… คุณครามก็เหมือนกันนะคะ" หลังจากวางสายจากอรุณ ครามก็หันไปมองรูปถ่ายใบนั้นอีกครั้ง รอยยิ้มของอรุณทำให้เขารู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา "ฉันจะต้องทำให้เธอภูมิใจ" เขาพึมพำ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งคฤหาสน์ "เกิดอะไรขึ้น" ครามตะโกนถาม "กลุ่มของมังกรขาวบุกเข้ามาครับท่าน!" เสียงฟ้าดังขึ้นจากอินเตอร์คอมด้วยความตื่นตระหนก ครามลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "เสือ… จัดการเลย" เขาออกคำสั่ง "อย่าให้พวกมันเข้ามาถึงตัวฉันได้" ครามคว้าปืนพกที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ก่อนจะเดินออกไปเผชิญหน้ากับศัตรู การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งคฤหาสน์ ครามต่อสู้ด้วยความคลั่งแค้น เขาไม่ยอมให้ใครมายุ่งกับความสุขของเขา "แกคิดว่าแกจะทำอะไรฉันได้! มังกรขาว!" ครามตะโกนขณะต่อสู้ "แกมันก็แค่หมาบ้า! ที่ชอบกัดคนอื่นไปทั่ว!" "พยัคฆ์ดำ! แกมันก็แค่คนโง่! ที่หลงระเริงกับอำนาจ!" เสียงของมังกรขาวดังมาจากที่ไหนสักแห่ง "แกคิดว่าแกจะปกป้องใครได้! ในเมื่อตัวแกเองยังเอาไม่รอด!" "หุบปากของแกซะ!" ครามตะคอกกลับ "แกไม่มีวันเข้าใจความรักของฉัน!" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายสูญเสียกำลังพลไปจำนวนมาก ครามพยายามบุกเข้าไปถึงตัวมังกรขาว แต่ก็ถูกลูกน้องของมันขวางไว้ตลอด "แกจะหนีไปไหนไม่ได้! พยัคฆ์ดำ!" มังกรขาวหัวเราะเยาะ "วันนี้… คือวันสุดท้ายของแก!" แต่แล้ว ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย สายตาของครามก็เหลือบไปเห็นเงาบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เงาที่คุ้นเคย… นั่นคือ "วิฬาร์" มือสังหารอันดับหนึ่งของวงการ ที่ถูกส่งมาเพื่อกำจัดเขา "วิฬาร์!" ครามอุทานด้วยความตกใจ "แกมาทำอะไรที่นี่!" "มาส่งแกไปเกิดใหม่ไง… พยัคฆ์ดำ" วิฬาร์ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ครามรู้ดีว่าเขาไม่สามารถต่อสู้กับวิฬาร์ได้เพียงลำพัง เขาต้องหาทางเอาตัวรอดให้ได้เสียก่อน เขาหันไปทางเสือ "เสือ… พาฉันออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" "แต่ว่าท่าน…" "ไปเดี๋ยวนี้!" ครามย้ำเสียงหนักแน่น เสือพยักหน้ารับ ก่อนจะคว้าแขนของคราม และพาเขาฝ่าวงล้อมของลูกน้องมังกรขาวออกไป ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังไม่หยุดหย่อน เมื่อออกมาถึงรถยนต์ที่จอดรออยู่ ครามก็รีบกระโดดเข้าไปนั่ง คราวนี้เขาไม่ได้มองย้อนกลับไป เขาปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามโชคชะตา "เสือ… พาฉันไปหาอรุณ" เขาเอ่ย "ท่านจะไปหาเธอ… ทั้งที่ตกอยู่ในอันตรายแบบนี้หรือครับ" เสือถามด้วยความเป็นห่วง "ใช่… ถ้าฉันตายไป… ใครจะปกป้องเธอ" ครามตอบ "ฉันจะต้องไปหาเธอ… ให้เธอรู้ว่า… ฉันรักเธอมากแค่ไหน" รถยนต์สีดำทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เบื้องหลังซึ่งคฤหาสน์ที่กำลังลุกไหม้ และความสูญเสียที่ไม่อาจประเมินค่าได้ ครามไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เขารู้เพียงสิ่งเดียวคือ เขาจะต้องปกป้องคนที่เขารักให้ถึงที่สุด