สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย กลบเสียงอื้ออึงของเมืองหลวงให้เบาบางลง รถลีมูซีนสีดำสนิทคันหรูจอดเทียบหน้าร้านกาแฟเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยสุขุมวิทแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม เขาพยุงร่างบอบบางของสตรีสูงวัยคนหนึ่งลงจากรถด้วยท่าทีอ่อนโยนผิดกับบุคลิกภายนอกที่ดูแข็งกระด้าง "ขอบคุณค่ะ ท่านประธาน" คุณหญิงอรุณศรีกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ไม่เป็นไรครับคุณหญิง" เขาตอบรับ ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ "ผมก็แค่ผ่านมา เห็นคุณหญิงยืนรอรถนานแล้ว" จริงๆ แล้ว เขาตั้งใจแวะมาที่นี่เพื่อจะมาเจอใครบางคน แต่เมื่อเห็นคุณหญิงอรุณศรีกำลังยืนตากฝนอยู่หน้าร้าน เขาก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วยเหลือ "คุณหนูอรพิมอยู่ที่นี่หรือคะ" คุณหญิงอรุณศรีกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน "ครับ คุณหนูอรพิมเป็นลูกจ้างของร้านนี้ครับ" เขาตอบ ขณะเดียวกันก็เหลือบมองเข้าไปในร้านกาแฟเล็กๆ ที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แสงไฟสีส้มอบอุ่นสาดส่องออกมา เชิญชวนให้ผู้คนเข้าไปหลบฝน "ดีจังเลย" คุณหญิงอรุณศรีกำมือของเขาเบาๆ "ฉันอยากจะเจอเธอมานานแล้ว" เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คุณหญิงรู้จักคุณหนูอรพิมด้วยหรือครับ" "ก็รู้จักสิ" คุณหญิงอรุณศรีหัวเราะเบาๆ "เธอเป็นหลานสาวของเพื่อนสนิทฉันเอง แม่ของเธอเสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังเด็ก พ่อของเธอก็... เอ่อ..." คุณหญิงเว้นจังหวะเล็กน้อย "พ่อของเธอก็ไม่ค่อยได้ดูแลเธอเท่าไหร่ ฉันก็เลยคอยเป็นห่วงอยู่เสมอ" เขาพยักหน้ารับฟังอย่างตั้งใจ การได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเธอจากปากคุณหญิงอรุณศรี ทำให้เขารู้สึกผูกพันกับเธอมากขึ้นไปอีก "ถ้าอย่างนั้น... เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ" คุณหญิงอรุณศรีชวน ทั้งสองก้าวเข้าไปในร้านกาแฟ เสียงกริ๊งจากระฆังเหนือประตูบอกให้รู้ว่ามีลูกค้าเข้ามาใหม่ ลูกค้าที่อยู่ในร้านหันมามองด้วยความสนใจ พวกเขาส่วนใหญ่เป็นนักศึกษา และพนักงานออฟฟิศที่แวะมาหลบฝน "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เสียงเล็กๆ ที่เขาคุ้นเคยดังขึ้นจากเคาน์เตอร์ "ยินดีต้อนรับค่ะ" เขาหันไปมองตามเสียง ก็พบกับร่างของอรพิม เธอกำลังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ สวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้ามีรอยยิ้มสดใส ผมยาวประบ่าถูกรวบไว้ด้วยยางเส้นเล็กๆ "อรพิม!" คุณหญิงอรุณศรีก้าวเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น "เป็นไปตามที่ฉันคิดจริงๆ ด้วย" อรพิมมองตามเสียงเรียก ด้วยความงุนงง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นตกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นคุณหญิงอรุณศรีกำลังเดินตรงมาหาเธอ "คุณหญิงคะ!" อรพิมอุทานอย่างประหลาดใจ "มาได้ยังไงคะ" "ฉันก็แค่ผ่านมาแถวนี้พอดี" คุณหญิงอรุณศรีก้มลงหอมแก้มหลานสาวอย่างเอ็นดู "เห็นร้านกาแฟน่ารักดี เลยแวะเข้ามาดูหน่อย" อรพิมหน้าแดงเล็กน้อย เขายืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก การได้เห็นเธอในสภาพที่ดูมีความสุขกับงานที่ทำ มันทำให้เขารู้สึกดีอย่างประหลาด "เชิญนั่งก่อนค่ะ" อรพิมรีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วผายมือไปยังโต๊ะมุมร้าน "เดี๋ยวจะไปเสิร์ฟกาแฟให้นะคะ" "ไม่ต้องหรอกจ้ะ" คุณหญิงอรุณศรีกุมมือของอรพิมไว้ "วันนี้ฉันจะพาเธอไปทานข้าวข้างนอก แล้วค่อยกลับมาทำงานก็ได้นะ" "แต่ว่า..." อรพิมลังเล "ลูกค้าเยอะนะคะ" "ไม่เป็นไรหรอก" เขาแทรกขึ้น "ผมจะจัดการให้เอง" อรพิมหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ ดวงตาคู่โตจ้องมองเขาอย่างพิจารณา ราวกับจะพยายามจดจำใบหน้าของเขา "คุณ..." อรพิมเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา "ผมเป็นเพื่อนของคุณหญิงอรุณศรีครับ" เขาตอบยิ้มๆ "เห็นคุณเป็นคนดูแลคุณหญิงอย่างดี เลยอยากจะขอบคุณเป็นการส่วนตัว" "อ๋อ... ค่ะ" อรพิมตอบรับด้วยความงุนงงเล็กน้อย แต่ก็ยอมรับคำเชิญ ขณะที่อรพิมกำลังจะเดินไปหยิบกระเป๋าที่หลังร้าน เขาก็เอื้อมมือไปคว้าแขนของเธอไว้เบาๆ "เดี๋ยวก่อนครับ" เขาเอ่ย "ผมอยากจะขอโทษแทนคุณหญิงด้วยนะครับ ถ้าหากผมทำให้คุณเสียงาน" อรพิมมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ก็พยักหน้าเบาๆ "ไม่เป็นไรค่ะ" "ถ้าอย่างนั้น... ขอเชิญครับ" เขาผายมือไปยังประตูร้าน ทั้งสามคนเดินออกจากร้านกาแฟไป ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย รถลีมูซีนสีดำคันหรูรออยู่แล้ว คนขับเปิดประตูต้อนรับอย่างนอบน้อม "คุณจะไปไหนก็ได้ครับ" เขาบอกอรพิม "บอกมาได้เลย" "เอ่อ... ขอเป็นร้านอาหารแถวทองหล่อได้ไหมคะ" อรพิมตอบอย่างสุภาพ "ฉันอยากทานอาหารญี่ปุ่นค่ะ" "ได้เลยครับ" เขาตอบรับทันที ตลอดทางไปร้านอาหาร อรพิมเอาแต่ถามถึงเรื่องราวของคุณหญิงอรุณศรี และเรื่องราวของเขา เขาก็พยายามตอบคำถามของเธออย่างสุภาพและให้เกียรติ แต่ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก การได้ใกล้ชิดกับเธอในวันนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนความฝันกำลังจะเป็นจริง เมื่อไปถึงร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังแห่งหนึ่ง พวกเขาก็นั่งลงที่โต๊ะมุมห้อง อรพิมยังคงดูเกร็งๆ เล็กน้อย แต่ก็พยายามผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อคุณหญิงอรุณศรีชวนคุยเรื่องต่างๆ "แม่ของคุณเสียไปนานแล้วใช่ไหมจ๊ะ" คุณหญิงอรุณศรีกุมมืออรพิมไว้ "ฉันเสียใจด้วยนะ" "ค่ะ" อรพิมตอบเสียงเบา "แต่ฉันก็ยังมีความสุขดีค่ะ" "ดีแล้วจ้ะ" คุณหญิงอรุณศรีกอดอรพิมเบาๆ "ชีวิตคนเราก็ต้องเดินต่อไป" เขาเฝ้ามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ในขณะที่คนอื่นๆ อาจมองว่าเขาเป็นเพียงนักธุรกิจที่กำลังจะครอบครองอำนาจ หรือเป็นอันธพาลที่อยู่เบื้องหลังโลกมืด แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นคนที่อ่อนโยนได้เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ "คุณ...เป็นคนดีนะคะ" อรพิมหันมาพูดกับเขาขณะที่กำลังทานอาหาร เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ "คุณคิดอย่างนั้นจริงๆ หรือ" "ค่ะ" อรพิมยิ้มให้เขา "คุณดูแลคุณหญิงอย่างดี แถมยังพาฉันมาทานอาหารอร่อยๆ อีก" เขาหัวเราะเบาๆ "บางที... สิ่งที่คุณเห็น อาจจะไม่ใช่ทั้งหมดของผมก็ได้นะครับ" "ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร หรือมีอดีตเป็นอย่างไร" อรพิมมองสบตาเขาตรงๆ "ฉันก็เชื่อว่าคุณเป็นคนดีค่ะ" คำพูดของเธอทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บางที... โลกมืดของเขา อาจจะมีแสงสว่างเข้ามาเติมเต็มได้จริงๆ