คืนนั้น ท้องฟ้ามืดครึ้ม ปราศจากแสงดาว ราวกับจะบ่งบอกถึงความมืดมนที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิท ใบหน้าคมคายกร้าวฉายแววเย็นชา เดินอย่างรวดเร็วไปตามทางเดินลับใต้ดินของคฤหาสน์หรูที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง "ท่านประธาน" เสียงทุ้มต่ำของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยดังขึ้น "แผนการเดินหน้าไปได้ด้วยดีครับ" "ดี" เขาตอบรับ เสียงเย็นเฉียบ "เสี่ยใหญ่กำลังหลงกลเราอยู่สินะ" "ครับ มันกำลังทุ่มกำลังทั้งหมดไปที่การยึดตลาดมืดในเขตสาม โดยที่เราได้ส่งคนเข้าไปป่วนจนเกิดความวุ่นวาย" หัวหน้าหน่วยรายงาน "ตอนนี้ พวกมันกำลังขาดแคลนคน และทรัพยากรอย่างหนัก" "เยี่ยม" เขาพยักหน้า "และคนของเราที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มของเสี่ยใหญ่... ได้รับคำสั่งเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" "เรียบร้อยครับท่านประธาน" หัวหน้าหน่วยยืนยัน "เมื่อถึงเวลา พวกมันจะเปิดโปงข้อมูลลับของเสี่ยใหญ่ให้ทางการทราบทันที" "ดีมาก" เขาพูดซ้ำ "การล่มสลายของเสี่ยใหญ่ครั้งนี้ จะต้องราบรื่น และเด็ดขาดที่สุด" เขาหยุดเดินชะงัก ก่อนจะหันไปมองใบหน้าของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย "แล้วเรื่องที่ผมสั่งให้สืบ... คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว" "เรื่องคุณหนูอรพิม... ครับ" หัวหน้าหน่วยอึกอักเล็กน้อย "เราพบว่าเธอมีประวัติที่ค่อนข้าง... ซับซ้อนครับ" "ซับซ้อนอย่างไร" เขาถาม เสียงเริ่มกดดัน "พ่อของเธอ... คืออดีตหัวหน้าแก๊งค์ค้ายาที่ถูกจับไปเมื่อสิบปีก่อนครับ" หัวหน้าหน่วยรายงาน "ส่วนแม่ของเธอ... เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุที่น่าสงสัย" เขาขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด "แล้วเธอ... เกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนั้นไหม" "เท่าที่ตรวจสอบมา... ไม่พบความเกี่ยวข้องโดยตรงครับ" หัวหน้าหน่วยตอบ "เธอใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ทำงานที่ร้านกาแฟ และดูเหมือนจะไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับโลกของพ่อเธอเลย" "แต่..." เขาเว้นจังหวะ "เธอมีความสามารถบางอย่างที่ซ่อนอยู่" "หมายความว่าอย่างไร" เขาถาม "เราพบว่าเธอเคยเข้าอบรมการต่อสู้ป้องกันตัว และมีการฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอครับ" หัวหน้าหน่วยอธิบาย "และเมื่อไม่นานมานี้... มีชายฉกรรจ์หลายคนพยายามจะทำร้ายเธอ แต่เธอสามารถป้องกันตัวเองได้ทั้งหมด" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ภาพของอรพิมที่กำลังต่อสู้กับพวกอันธพาลในหัวผุดขึ้นมา เธอแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดไว้มาก "ใครเป็นคนส่งคนไปทำร้ายเธอ" เขาถามเสียงเย็น "ยังไม่ทราบแน่ชัดครับท่านประธาน" หัวหน้าหน่วยตอบ "แต่เราสงสัยว่าอาจจะเป็นกลุ่มของเสี่ยใหญ่ หรือไม่ก็กลุ่มคู่แข่งรายอื่นที่ต้องการจะกำจัดคู่แข่งในอนาคต" "ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเธอ" เขาประกาศกร้าว "สืบให้รู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนบงการเรื่องนี้ และจัดการมันให้เด็ดขาด" "รับทราบครับท่านประธาน" หัวหน้าหน่วยโค้งคำนับ ขณะที่เขากำลังจะเดินต่อไป หัวหน้าหน่วยก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "มีอีกเรื่องครับท่านประธาน... เราพบว่ามีคนกำลังสืบประวัติของคุณอยู่เช่นกัน" "ใคร" เขาถามทันที "เป็นกลุ่มนักข่าวอิสระครับ" หัวหน้าหน่วยตอบ "พวกเขากำลังพยายามรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับอำนาจมืด และความลับต่างๆ ที่ซ่อนอยู่ในเมืองหลวง" "นักข่าว..." เขาพึมพำ "พวกมันกล้าดีจริงๆ" "ผมคิดว่าพวกเขากำลังจะเข้ามาใกล้ความจริงมากเกินไปครับท่านประธาน" หัวหน้าหน่วยแสดงความกังวล "ถ้าพวกเขาเปิดโปงเรื่องราวของเรา... อาจจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจ และความปลอดภัยของเราได้" เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง แผนการล่มสลายของเสี่ยใหญ่กำลังจะสำเร็จ แต่กลับมีอุปสรรคใหม่เข้ามาอีก เขาจะไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางแผนการของเขา และที่สำคัญ... เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายต่อผู้หญิงที่เขาเริ่มจะหัวใจอ่อนไหว "จัดการพวกนักข่าวพวกนั้นซะ" เขาออกคำสั่งเสียงเย็น "ทำให้แน่ใจว่าพวกเขาจะไม่มีวันได้เปิดโปงความลับของเรา" "แต่ว่า..." หัวหน้าหน่วยลังเล "ถ้าเราทำรุนแรงเกินไป..." "ฉันไม่ได้บอกให้ฆ่าพวกมัน" เขาขัดขึ้น "แค่ทำให้พวกมันหยุดสืบเรื่องของเราก็พอแล้ว ทำให้พวกมันกลัว จนไม่กล้าเข้าใกล้เรื่องนี้อีก" "เข้าใจแล้วครับท่านประธาน" หัวหน้าหน่วยรับคำสั่ง เขาเดินออกจากทางเดินลับใต้ดิน กลับไปยังห้องทำงานอันหรูหรา บนโต๊ะทำงานมีรูปถ่ายของอรพิมวางอยู่ เขาหยิบรูปนั้นขึ้นมามอง รอยยิ้มของเธอในรูปนั้น ช่างสดใสและบริสุทธิ์เหลือเกิน "อรพิม..." เขาพึมพำชื่อเธอ "ฉันจะปกป้องเธอเอง... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม" เขาถอนหายใจเบาๆ รู้ดีว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล เต็มไปด้วยอันตราย และการต่อสู้ แต่เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของเธอ เขาก็รู้สึกมีกำลังใจที่จะก้าวต่อไป