อรุณรัศมีวิ่งลงจากบันไดมาด้วยหัวใจที่เต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก เสียงกรีดร้องอันโหยหวนที่ยังคงดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับมันตามติดเธอมาทุกย่างก้าว เธอหันกลับไปมองข้างหลังอีกครั้ง หวังว่าจะเห็นเงาของสมชายสามีของเธอ แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงความว่างเปล่าและเงาของเฟอร์นิเจอร์เก่าที่ตั้งตระหง่านในความมืด "แม่คะ! พ่ออยู่ไหนคะ!" เสียงน้ำ ลูกสาวของเธอ ดังขึ้นพร้อมกับเสียงสะอื้นที่แผ่วเบา "แม่ไม่รู้จ้ะคนดี" อรุณรัศมีตอบ พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมน้ำเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นเครือ เธอไม่อยากให้น้ำเห็นความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจของเธออยู่ตอนนี้ "แล้วเมื่อกี้ที่หนูได้ยินเสียงนั่น... เสียงกรีดร้องนั่น... เสียงของพ่อใช่ไหมคะแม่" น้ำถาม ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดผวา อรุณรัศมีกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "ไม่จ้ะ... นั่นไม่ใช่เสียงพ่อ" เธอพูดอย่างแผ่วเบา พยายามปัดเป่าความคิดเลวร้ายที่พุ่งเข้ามาในหัว "แต่หนูได้ยินจริงๆ นะคะแม่ มันเหมือนเสียงพ่อตอนที่... ตอนที่หนูเห็นพ่อถูกผลักตกลงไปตรงนั้น" น้ำพูดต่อ เสียงของเธอสั่นเครือมากขึ้นเรื่อยๆ อรุณรัศมีรีบโผเข้ามากอดน้ำไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะลูก แม่จะคอยอยู่ข้างๆ หนู" เธอพูดปลอบโยนทั้งที่ใจของตัวเองกำลังเต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่ "แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะแม่ พ่อหายไปไหนก็ไม่รู้ แล้วเมื่อกี้หนูเห็น... เห็นผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วค่ะ" น้ำกระซิบเสียงสั่น อรุณรัศมีนิ่งไปชั่วขณะ เธอจำได้ถึงภาพผู้หญิงคนนั้นที่ปรากฏตัวให้เห็นเป็นบางครั้ง ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเบิกกว้างที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน "เราต้องหาทางออกจากที่นี่กันนะลูก" เธอตัดสินใจ ทั้งสองแม่ลูกเดินออกจากห้องใต้หลังคาอย่างเงียบเชียบ ความมืดที่เคยคุ้นเคยกลับดูน่ากลัวมากขึ้นกว่าเดิมทุกครั้งที่พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับมัน เสียงลมที่พัดหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่างที่แตกบิ่น ฟังดูเหมือนเสียงคร่ำครวญของผู้คนที่กำลังทุกข์ทรมาน "แม่ว่าเราลองไปดูแถวห้องครัวก่อนไหม เผื่อพ่ออาจจะอยู่ที่นั่น" อรุณรัศมีเสนอ พยายามที่จะมีสติ "หนูไม่กล้าค่ะแม่ หนูไม่อยากไปคนเดียว" น้ำยึดแขนเสื้อของแม่ไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะลูก เราอยู่ด้วยกัน" อรุณรัศมีพยายามปลอบใจทั้งลูกสาวและตัวเอง พวกเขาเดินไปตามทางเดินชั้นบนที่มืดมิด แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของอรุณรัศมีส่องไปกระทบกับเงาตะคุ่มที่ดูเหมือนจะมีชีวิต เคลื่อนไหวไปมาตามผนังบ้าน ผนังบ้านที่เคยเป็นสีขาวสะอาดตา บัดนี้กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรกและรอยน้ำที่เหมือนกำลังไหลย้อนกลับ "แม่ว่า... เราควรจะแจ้งตำรวจไหมคะ" น้ำเอ่ยขึ้นมาอย่างลังเล "รอสักครู่นะลูก แม่คิดว่าเราต้องหาหลักฐานให้มากกว่านี้ก่อน" อรุณรัศมีตอบ เธอรู้ดีว่าการแจ้งตำรวจโดยไม่มีหลักฐานอะไรเลยอาจจะไม่ใช่เรื่องง่าย และที่สำคัญ เธอรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่กำลังจับจ้องพวกเธออยู่ เธอไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แต่สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ชั่วร้ายแผ่ซ่านไปทั่วทั้งบ้าน ขณะที่พวกเธอกำลังเดินไปถึงโถงบันได เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงจากชั้นล่าง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบ้าน ทำเอาทั้งอรุณรัศมีและน้ำสะดุ้งตกใจ "ใครมาคะแม่" น้ำกระซิบถาม อรุณรัศมีชะโงกหน้ามองลงไปจากชั้นบน เธอเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนยืนอยู่หน้าประตู "แม่ว่า... ไปดูหน่อยดีกว่า" อรุณรัศมีตัดสินใจ "ไม่ค่ะแม่ หนูว่ามันไม่ปลอดภัย" น้ำพยายามรั้งแม่ไว้ "ไม่เป็นไรนะลูก แม่จะระวัง" อรุณรัศมีตอบ พลางค่อยๆ ก้าวลงบันไดไปทีละขั้น เสียงไม้บันไดลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น ทำให้ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ยิ่งน่าขนลุก เมื่อใกล้ถึงประตูบ้าน อรุณรัศมีได้ยินเสียงใครบางคนกำลังพูดอยู่ข้างนอก "อรุณรัศมี! เธออยู่ที่ไหน! เปิดประตูหน่อย!" เสียงนั้นดังฟังชัด มันคือเสียงของสมชาย อรุณรัศมีหยุดชะงัก เธอประหลาดใจปนโล่งใจ "สมชาย! เขาอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย!" เธอรีบวิ่งไปที่ประตู "พ่อ!" น้ำตะโกนร้องอย่างดีใจ อรุณรัศมีไขกุญแจอย่างรวดเร็ว เธอเปิดประตูออกไป สิ่งที่เธอเห็นกลับไม่ใช่สมชายสามีของเธอ แต่เป็นชายชุดดำในเครื่องแบบตำรวจสองนาย "ขอโทษครับคุณผู้หญิง คุณสมชาย สมศักดิ์ ได้มาแจ้งความไว้ว่าภรรยาและลูกสาวหายตัวไปจากบ้าน" นายตำรวจคนหนึ่งกล่าว อรุณรัศมีหน้าเสีย "แต่... แต่เมื่อกี้หนูได้ยินเสียงเขาชัดเจนเลยนะคะ" "บางทีคุณอาจจะหูแว่วไปเองครับ" นายตำรวจอีกนายกล่าว "เรามาเพื่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้" อรุณรัศมีรู้สึกใจหายวาบ เธอหันกลับไปมองที่บันได "แล้ว... แล้วพ่อของฉันล่ะคะ เขาอยู่ที่ไหน" "คุณสมชายแจ้งว่าเขาจะกลับมาหาคุณหลังจากไปทำธุระข้างนอกครับ" นายตำรวจตอบ อรุณรัศมีเริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เสียงที่เธอได้ยินนั้นมันคืออะไรกันแน่? หรือว่าเธอจะกำลังถูกหลอก?