น้ำในถังที่แบกกลับมา ถูกนำไปแบ่งปันให้กับชาวบ้านอย่างรวดเร็ว ความกระหายที่กัดกินลำคอมานานหลายวัน ทำให้ทุกคนรีบยกถังน้ำขึ้นซดกินอย่างไม่ลังเล แม้จะมีบางคนสังเกตเห็นสีแดงเรื่อๆ จางๆ ในน้ำ แต่ความกระหายและความดีใจที่ได้น้ำมาดื่ม ก็กลบความสงสัยเหล่านั้นไปจนหมดสิ้น "ขอบใจมากนะไอ้มานะ" ลุงสมชาย พูดพลางยื่นถังเปล่าให้มานะ "ถ้าไม่มีพวกเอ็ง หมู่บ้านเราคงตายกันหมดแล้ว" "ไม่เป็นไรครับลุง" มานะตอบอย่างภาคภูมิใจ "ผมบอกแล้วไง ว่าไม่มีผีอะไรหรอก" อุทัยได้แต่มองเพื่อนด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขากลัวว่ามานะจะพูดผิดไป เขาเองก็ดื่มน้ำจากบ่อเก่าไปเพียงเล็กน้อย แต่ภาพใบหน้าของนางแก้วที่เขาเห็นเมื่อคืนนี้ ยังคงติดตาตรึงใจไม่หาย ในคืนนั้นเอง ขณะที่อุทัยกำลังจะผล็อยหลับไป เขาก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาอยู่ เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปรอบๆ ห้องที่มืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์สลัวๆ ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ทันใดนั้นเอง ภาพใบหน้าซีดขาวของหญิงสาวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาอันน่าเศร้า ริมฝีปากของเธอขยับเล็กน้อย ราวกับจะเอ่ยคำพูดบางอย่าง "อึ่ก..." อุทัยพยายามจะตะโกน แต่เสียงกลับแหบพร่าจนแทบจะไม่ได้ยิน "อย่า...อย่าดื่ม..." เสียงกระซิบแผ่วเบา ดังขึ้นในหูของเขา ภาพใบหน้าของหญิงสาวนั้นค่อยๆ จางหายไป เหลือไว้เพียงความมืดมิด และเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก อุทัยผุดลุกขึ้นนั่ง เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว เขาหอบหายใจอย่างหนัก พยายามเรียกสติกลับคืนมา "ฝัน...ฝันไปเอง" เขาพึมพำ แต่ถึงจะพยายามบอกตัวเองอย่างนั้น ภาพที่เขาเห็นในความฝันนั้นมันช่างสมจริงเหลือเกิน ราวกับว่าเขาได้เจอกับวิญญาณนางแก้วตัวเป็นๆ เช้าวันต่อมา อุทัยตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนเพลีย เขาจำได้ว่าคืนที่ผ่านมาเขาแทบไม่ได้นอนเลย ภาพฝันร้ายวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา "เป็นอะไรไปอุทัย หน้าตาซีดเชียว" ป้าแก้วถามด้วยความเป็นห่วงขณะที่เห็นหลานชายหน้าตาอิดโรย "เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือไง" "เปล่าครับป้า" อุทัยตอบปัดๆ "แค่...รู้สึกไม่สบายตัวนิดหน่อย" แต่ถึงจะบอกปัดไป เขาก็รู้สึกได้ว่าบางสิ่งกำลังคืบคลานเข้ามา ความรู้สึกไม่สบายใจที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อคืน ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เมื่อเดินออกไปนอกบ้าน เขาได้ยินเสียงชาวบ้านพูดคุยกันด้วยความตกใจ "แกเห็นไหมไอ้สมชายอะ" หญิงคนหนึ่งพูดเสียงสั่น "เมื่อคืนยังแข็งแรงดีอยู่เลย เช้านี้ตายไปแล้ว!" "ตายได้ไงวะ" อีกคนถามอย่างไม่เชื่อหู "เมื่อคืนยังดื่มน้ำจากบ่ออยู่เลยนี่นา" "ใช่ๆ ตายแบบหน้าตาซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างเหมือนเห็นผี" อุทัยยืนนิ่งราวกับถูกสาป ภาพฝันร้ายเมื่อคืนนี้ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เขาจำได้ว่าตอนที่เขาเห็นนางแก้วในฝัน เธอก็มีดวงตาที่เบิกกว้างเช่นนั้น "แล้ว...แล้วคนอื่นๆ ล่ะ" อุทัยถามเสียงสั่น "ก็มีอีกสองสามคนที่อาการไม่ดี" หญิงคนนั้นตอบ "ตัวร้อน เจ็บท้อง บางคนก็เห็นภาพหลอน" อุทัยรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น น้ำจากบ่อเก่าไม่ได้เป็นน้ำสะอาด แต่มันคือบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่า เขาจำคำพูดของป้าแก้วได้ "ใครก็ตามที่ดื่มน้ำจากบ่อจะถูกตามหลอกหลอนด้วยภาพอันน่าสยดสยอง และต้องพบกับจุดจบอันน่าเศร้า" "มันเป็นเพราะน้ำนั่นแหละ" อุทัยพูดเสียงดัง "น้ำจากบ่อเก่ามันไม่สะอาด" "ไม่สะอาดได้ไง" มานะที่เดินผ่านมาได้ยินบทสนทนา เดินเข้ามาถาม "เมื่อคืนฉันก็ดื่มไปเยอะแยะ ไม่เห็นเป็นอะไรเลย" "แต่ลุงสมชายเขาตายแล้วนะมานะ" อุทัยพูดเสียงหนักแน่น "แล้วก็มีคนอื่นที่ป่วยอีก" มานะชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไป "ไม่จริงน่า...คงเป็นเพราะอากาศร้อนจัดมากกว่า" "อากาศร้อนจัดไม่ทำให้คนตายหน้าตาแบบนั้นหรอกมานะ" อุทัยเถียง "ฉันฝันร้ายเมื่อคืน เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง...เธอเตือนว่าอย่าดื่มน้ำจากบ่อนั่น" "ฝันเหรอ! แล้วเอ็งจะเชื่อความฝันมากกว่าสิ่งที่ตาเห็นหรือไง" มานะหัวเราะเยาะ "ฉันไม่เชื่อเรื่องผีสางอะไรพวกนั้นหรอก" "แต่มันเกิดขึ้นจริงนะมานะ" อุทัยยืนยัน "คนตายไปแล้วนะ!" ขณะที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้น หญิงสาวคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "ช่วยด้วย! น้องชายฉัน! น้องชายฉันเห็นเงาคนเดินไปเดินมาในห้องตลอดเวลาเลย!" เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นอีกครั้ง สร้างความโกลาหลไปทั่วหมู่บ้าน ชาวบ้านเริ่มหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ บางคนเริ่มโทษว่าเป็นเพราะน้ำจากบ่อเก่า "มันต้องเป็นเพราะบ่อน้ำนั่นแน่ๆ!" "ฉันว่าแล้ว มันต้องมีผีสิงอยู่จริงๆ!" "เราจะทำยังไงกันดี! น้ำก็ไม่มีจะกิน จะให้ไปตักน้ำจากบ่อผีสางนั่นอีกเหรอ!" ความหวาดกลัวและความสับสนปกคลุมไปทั่วหมู่บ้าน อุทัยยืนมองภาพเหล่านั้นด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง เขาเห็นความตายกำลังคืบคลานเข้ามาหาผู้คนในหมู่บ้าน และเขารู้ดีว่าต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดมาจากบ่อน้ำเก่าแก่แห่งนั้น "เราต้องหาทางพิสูจน์เรื่องนี้" อุทัยพูดกับตัวเอง "เราต้องหาวิธีหยุดยั้งมัน ก่อนที่ทุกคนจะตายไปมากกว่านี้" เขาหันไปมองมานะที่ยืนหน้าซีดไม่ต่างจากเขา "มานะ ฉันว่าเราต้องไปที่บ่ออีกครั้ง" "อะไรนะ!" มานะอุทาน "เอ็งบ้าไปแล้วเหรอ! เมื่อกี้ก็เพิ่งมีคนตายไปนะ" "แต่เราต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น" อุทัยคะยั้นคะยอ "ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย พวกเราทุกคนก็จะตาย" มานะมองอุทัยด้วยสายตาที่สั่นคลอน เขาเริ่มไม่มั่นใจในสิ่งที่ตัวเองเคยเชื่ออีกต่อไป แต่ความกลัวก็ยังมีอยู่เต็มเปี่ยม "แต่...ถ้ามันมีผีจริงๆ ล่ะ" มานะถามเสียงเบา "แล้วเราจะทำยังไง" "เราต้องหาทางช่วยตัวเอง" อุทัยตอบ "เราต้องหาทางพิสูจน์ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" ด้วยความหวังอันริบหรี่ และความกลัวที่คุกคาม อุทัยตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนอยู่ในบ่อน้ำเก่าอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำพาเขาไปสู่หายนะ หรือจะนำพาเขาไปสู่การปลดปล่อยวิญญาณที่ถูกจองจำ