อุทัยและมานะตัดสินใจที่จะกลับไปยังบ่อน้ำเก่าอีกครั้งในตอนบ่ายแก่ๆ ของวันถัดมา ความกังวลและหวาดผวาที่เกิดขึ้นจากเหตุการณ์เมื่อวานยังคงกัดกินจิตใจของพวกเขา แต่ความจำเป็นที่จะต้องหาคำตอบก็ผลักดันให้พวกเขากล้าที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว "เอ็งแน่ใจนะอุทัย ว่าเราควรจะไปตอนนี้" มานะถามขณะที่เดินตามอุทัยเข้าไปในป่า "ชาวบ้านเขากำลังกลัวกันมากนะ" "เราต้องไปมานะ" อุทัยตอบเสียงหนักแน่น "ถ้าเราไม่ไปหาคำตอบ เราก็จะไม่มีวันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และเราก็จะไม่มีวันหยุดมันได้" "แต่...ถ้าเราเจอผีจริงๆ ล่ะ" มานะพึมพำ "ฉันกลัว" "ฉันก็กลัว" อุทัยยอมรับ "แต่ฉันกลัวความตายของคนในหมู่บ้านมากกว่า" เมื่อมาถึงบริเวณป่าช้าเก่าแก่ บรรยากาศก็ดูน่ากลัวยิ่งกว่าครั้งก่อน เสียงลมพัดหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญ ต้นไม้ที่ยืนต้นบิดเบี้ยวดูราวกับจะยื่นแขนออกมาตะครุบพวกเขา "ฉันว่าเราไปสำรวจรอบๆ บ่อก่อนดีกว่า" อุทัยเสนอ "บางทีเราอาจจะเจออะไรบางอย่างที่มันทิ้งร่องรอยไว้" ทั้งสองคนเริ่มเดินสำรวจรอบๆ บ่อน้ำเก่า พวกเขาเดินวนไปรอบๆ รั้วไม้เก่าๆ ที่ล้อมบ่ออยู่ พยายามมองหาอะไรที่ผิดปกติ "ตรงนี้!" มานะร้องอุทาน เขาชี้ไปยังบริเวณพุ่มไม้รกทึบใกล้กับปากบ่อ อุทัยเดินเข้าไปดู ก็พบกับเศษผ้าสีซีดๆ ชิ้นหนึ่ง ติดอยู่กับกิ่งไม้แห้ง เศษผ้านั้นดูเก่าแก่มาก สีซีดจางไปตามกาลเวลา แต่ก็ยังพอเห็นลวดลายดอกไม้เล็กๆ ที่เคยประดับอยู่ "นี่มัน...ชุดผู้หญิงนี่" อุทัยพูดด้วยความประหลาดใจ "ชุดแบบไหน" มานะถาม "ชุดที่เหมือนกับที่ฉันเห็นในฝันเลย" อุทัยตอบ "ชุดไทยโบราณ มีลายดอกไม้เล็กๆ" เขาลองดึงเศษผ้าออกมาอย่างระมัดระวัง มันขาดรุ่ยไปตามแรงดึง แสดงให้เห็นถึงความเก่าแก่ที่ผ่านกาลเวลามานาน "แสดงว่าที่ผู้เฒ่าผู้แก่เขาเล่ากันมา มันก็มีมูลความจริงสินะ" มานะพูดเสียงเบา ความเชื่อมั่นในตัวเองของเขาเริ่มสั่นคลอน "ดูนี่สิ" อุทัยชี้ไปยังรอยบางอย่างบนพื้นดินที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่พบเศษผ้า "เหมือนรอยเท้า...แต่เล็กกว่าเท้าผู้ชาย" พวกเขาค่อยๆ เดินตามรอยเท้าเล็กๆ นั้นไป ซึ่งนำพวกเขาไปยังกอไม้รกทึบอีกแห่งหนึ่ง ที่นั่น พวกเขาพบกับกล่องไม้เก่าๆ ใบหนึ่งถูกซ่อนอยู่ใต้ใบไม้แห้ง "กล่องอะไรเนี่ย" มานะพูดพลางค่อยๆ แกะกล่องไม้ออก เมื่อเปิดกล่องออก ภาพภายในทำให้ทั้งสองคนถึงกับตะลึง ของข้างในเป็นรูปถ่ายขาวดำเก่าๆ จำนวนหนึ่ง และมีสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่ง "นี่มัน...รูปถ่ายสมัยก่อนนี่" มานะพูดพลางหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู "คนในรูป...แต่งตัวแปลกจัง" อุทัยหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู ภาพในรูปเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง เธอสวมชุดไทยโบราณที่ดูงดงาม ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้ม แต่ในแววตาของเธอกลับฉายแววบางอย่างที่อุทัยรู้สึกคุ้นเคย "นี่มัน...นางแก้ว" อุทัยอุทาน "รูปของนางแก้ว" เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ขึ้นมา เปิดอ่านด้วยความตื่นเต้น ตัวหนังสือในสมุดดูเก่าแก่และเลือนลาง แต่ก็ยังพออ่านได้ "บันทึกของ...นางแก้ว" อุทัยอ่านชื่อที่เขียนไว้หน้าแรกของสมุด เขาค่อยๆ อ่านข้อความในสมุดบันทึก เรื่องราวของหญิงสาวที่ชื่อ แก้ว ที่ถูกบังคับให้หมั้นหมายกับชายที่เธอไม่ได้รัก เธอแอบมีใจให้กับชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง แต่ความรักของพวกเขาต้องถูกกีดกัน เพราะฐานะทางสังคมที่แตกต่างกัน "เขา...เขาหลอกฉัน" อุทัยอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือที่ดูเร่งรีบและสั่นเครือ "เขาบอกว่าจะพาฉันหนีไป แต่เขากลับทิ้งฉันไว้ที่นี่...แล้วก็หายไปเลย" "ฉัน...ฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว" "ฉัน...ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป" ข้อความในบันทึกค่อยๆ บรรยายถึงความสิ้นหวังและความเจ็บปวดของนางแก้ว จนกระทั่งถึงหน้าสุดท้าย "วันนี้...ฉันจะไปหาเขา...ที่บ่อน้ำแห่งนั้น" "ฉันหวังว่า...เขาจะมารับฉัน...ที่นั่น" "หากเขาไม่มา...ฉันก็จะรอเขา...ตลอดไป" อุทัยอ่านข้อความสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดและความเศร้าของนางแก้วอย่างแท้จริง "เธอ...เธอฆ่าตัวตายที่บ่อน้ำแห่งนั้นจริงๆ ด้วย" มานะพูดเสียงแผ่วเบา "และวิญญาณของเธอก็ยังอยู่ที่นั่น" อุทัยเสริม "เธอคงยังรอคนที่ทิ้งเธอไปอยู่" "แล้วน้ำในบ่อ...ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนั้น" มานะถาม อุทัยมองไปยังบ่อน้ำเก่าที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า "ฉันเดาว่า...ความเศร้าและความแค้นของนางแก้ว มันคงปะปนอยู่ในน้ำ" "บางที...คนที่ดื่มน้ำเข้าไป...ก็อาจจะรู้สึกถึงความเศร้าของเธอ" อุทัยพูดต่อ "แล้วมันก็ค่อยๆ กัดกินจิตใจ จนนำไปสู่ความตาย" "แล้วเราจะทำยังไงดี" มานะถามด้วยความกังวล "เราจะปล่อยให้นางแก้วยังคงทุกข์ทรมานอยู่ที่นั่นต่อไปเหรอ" อุทัยมองไปยังรูปถ่ายของนางแก้วในมือ ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ "เราต้องช่วยเธอ มานะ" "ช่วยเธอ?" มานะทวนคำ "เราจะช่วยเธอได้ยังไง" "ฉันไม่รู้" อุทัยยอมรับ "แต่ฉันเชื่อว่า...เราต้องหาทางปลดปล่อยวิญญาณของเธอให้ไปสู่สุคติได้" การค้นพบกล่องไม้เก่าและบันทึกของนางแก้ว ทำให้เขาตระหนักถึงความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังตำนานของบ่อน้ำเก่า อุทัยตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปลดปล่อยดวงวิญญาณที่ถูกจองจำนี้ให้เป็นอิสระ ก่อนที่ความกระหายน้ำจะพาทุกคนในหมู่บ้านไปสู่หายนะอันน่าเศร้า