“หัวหน้าของพวกมัน...” ลลิตาทวนคำ สายตาของเธอมองไปยังกลุ่มเงาขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างมีระเบียบอยู่เบื้องล่าง “รูปร่างมันดูต่างออกไป... ใหญ่กว่า และดูเหมือนจะมีพลังงานบางอย่างแผ่ออกมา” “การวิเคราะห์เบื้องต้นบ่งชี้ว่า สิ่งนั้นมีขนาดใหญ่กว่าหุ่นยนต์เงาโดยเฉลี่ยถึง 5 เท่า” อารักษ์กลรายงาน “และมีการปล่อยคลื่นพลังงานที่ซับซ้อนกว่ามาก คลื่นพลังงานนั้นกำลังพยายามเจาะผ่านสนามพลังป้องกันของเรา” ลลิตารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งผ่านพื้นห้องเก็บรักษา คลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นนั้นกำลังกดดันสนามพลังสีขาวบริสุทธิ์ที่พวกเขาสร้างขึ้น “สนามพลังของเรากำลังอ่อนแรงลง” เธอพูดอย่างกังวล “เราไม่สามารถต้านทานการโจมตีแบบนี้ได้นานแน่” “ถูกต้อง” อารักษ์กลเห็นด้วย “ยิ่งไปกว่านั้น การดึงพลังงานจากแกนกลางของนครอย่างต่อเนื่อง อาจทำให้ระบบพลังงานหลักของอารากอร์เนียมเกิดความเสียหายได้” “แล้วเราจะทำยังไงดี?” ลลิตาถาม มองไปรอบๆ ห้องอย่างสิ้นหวัง “ถ้าเราหยุดการดึงพลังงาน สนามพลังก็จะหายไปทันที และพวกมันก็จะเข้ามาทำลายทุกอย่าง” “มีทางเลือกหนึ่ง” อารักษ์กลกล่าว “เราสามารถย้ายผลึกอุดไปยังห้องควบคุมกลางของนคร เพื่อใช้พลังงานจากแกนกลางของนครโดยตรง แต่เส้นทางการเคลื่อนย้ายนั้นอันตราย และอาจต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มเงาเหล่านั้นอีกครั้ง” “ย้ายผลึกงั้นเหรอ?” ลลิตาครุ่นคิด “แต่ผลึกมันหนักมากนะ และเราก็ไม่มีเครื่องมือขนย้ายที่แข็งแรงพอ” “ฉันสามารถสร้างกลไกการขนย้ายชั่วคราวได้” อารักษ์กลกล่าว “โดยการใช้แขนกลของฉัน และปรับเปลี่ยนระบบขับเคลื่อนให้รองรับน้ำหนักของผลึกได้” “แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงว่าเราจะปลอดภัยระหว่างทาง?” ลลิตาถาม “เราจะใช้สนามพลังป้องกันที่สร้างจากแกนกลางของนครเป็นหลัก” อารักษ์กลตอบ “แต่ความปลอดภัยสูงสุด จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเราสามารถปิดผนึกประตูทางเข้าของห้องเก็บรักษา และตัดการเชื่อมต่อกับระบบพลังงานภายนอกได้” “ปิดผนึกประตู?” ลลิตาขมวดคิ้ว “แต่ถ้าเราปิดผนึกประตู เราก็จะติดอยู่ข้างใน!” “ไม่” อารักษ์กลกล่าว “ฉันจะสามารถเปิดประตูห้องควบคุมกลางจากภายในได้ เมื่อเราเดินทางไปถึง” “แล้วถ้าพวกมันตามมาล่ะ?” ลลิตาถาม “ถ้าพวกมันตามมาถึงห้องควบคุมกลาง เราจะต้องเผชิญหน้ากับหัวหน้าของพวกมันโดยตรง” อารักษ์กลกล่าว “และนั่นอาจจะเป็นโอกาสเดียวของเรา ในการเรียนรู้ว่าพวกมันคือใคร และต้องการอะไร” ลลิตามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง เห็นกลุ่มเงากำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว พวกมันดูเหมือนจะกำลังเร่งความเร็วเพื่อพุ่งเข้ามา “เราไม่มีเวลาแล้ว!” เธอตัดสินใจ “ตกลง! เราจะย้ายผลึกอุด! ช่วยเตรียมกลไกขนย้ายให้พร้อม แล้วฉันจะเตรียมการปิดผนึกประตูห้องเก็บรักษา” อารักษ์กลเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว แขนกลของมันยืดออก และปรับเปลี่ยนรูปร่างไปมา ขณะที่มันกำลังสร้างกลไกการขนย้ายชั่วคราว ลลิตาก็รีบกลับไปที่แผงควบคุมของประตูห้องเก็บรักษา เธอตรวจสอบระบบล็อค และระบบการปิดผนึก “อารักษ์กล! ฉันพร้อมที่จะปิดผนึกแล้ว! เมื่อฉันให้สัญญาณ!” “รับทราบ” อารักษ์กลตอบ “กลไกการขนย้ายพร้อมแล้ว” “โอเค!” ลลิตาหายใจเข้าลึกๆ “สาม... สอง... หนึ่ง... ปิดผนึก!” เธอสับสวิตช์ และกดปุ่มบนแผงควบคุม ทันใดนั้น ประตูห้องเก็บรักษาที่เคยถูกทำลาย ก็เริ่มเคลื่อนตัวกลับเข้ามาในช่องเดิม เศษโลหะที่กระเด็นกระดอนไปทั่วห้องค่อยๆ ถูกดึงกลับเข้าไป และประตูเหล็กขนาดมหึมาก็ค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ เสียงดัง “ครืน” ดังขึ้น ขณะที่ประตูเหล็กปิดสนิท และระบบล็อคฉุกเฉินก็ทำงานทันที “สำเร็จ!” ลลิตาร้องด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังคงมีความกังวล “สนามพลังป้องกันจากแกนกลางของนครกำลังทำงาน” อารักษ์กลกล่าว “พวกมันไม่สามารถเจาะผ่านเข้ามาได้แล้ว” “ดี” ลลิตาพูด “ทีนี้เราก็ต้องรีบไปห้องควบคุมกลาง” อารักษ์กลค่อยๆ ใช้แขนกลที่ปรับเปลี่ยนรูปร่างแล้ว ประคองผลึกอุดขึ้นมาอย่างมั่นคง “เราต้องเคลื่อนที่อย่างระมัดระวัง” มันกล่าว “เข้าใจแล้ว” ลลิตาตอบ เธอเตรียมอุปกรณ์ป้องกันตัว และเดินตามอารักษ์กลไปยังทางออกของห้องเก็บรักษา ขณะที่พวกเขาเคลื่อนที่ออกจากห้องเก็บรักษา ลลิตาก็มองย้อนกลับไปที่ผลึกอุดที่กำลังเปล่งแสงอ่อนๆ อยู่ในอ้อมแขนของอารักษ์กล แสงนั้นเป็นเหมือนความหวังเดียวของเธอในดินแดนแห่งจักรกลโบราณแห่งนี้ “เราจะเอาชนะพวกมันได้ไหม อารักษ์กล?” เธอถาม “ฉันไม่สามารถให้คำตอบที่แน่นอนได้” อารักษ์กลตอบ “แต่ตราบใดที่เรายังคงร่วมมือกัน และไม่ยอมแพ้ เราก็จะมีโอกาสเสมอ” พวกเขาเดินเข้าไปในโถงทางเดินที่มืดมิด แต่ก็มีแสงไฟเรืองรองจากแผงวงจรที่ฝังอยู่ตามผนังคอยนำทาง พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ จะเต็มไปด้วยอันตราย และความท้าทายที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อศัตรูที่แท้จริง กำลังรอพวกเขาอยู่เบื้องหน้า