“และมีโครงสร้างที่ซับซ้อนกว่ามาก” อารักษ์กลกล่าวเสริม เสียงของมันยังคงราบเรียบ แต่ลลิตาจับความผิดปกติได้ มันกำลังประมวลผลข้อมูลจำนวนมหาศาล ใบหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้น “มันเหมือนกับเป็นศูนย์บัญชาการเคลื่อนที่ของพวกมัน” ลลิตากลืนน้ำลาย ความคิดต่างๆ ไหลบ่าเข้ามาในหัว สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่อยู่เบื้องล่างไม่ใช่แค่หุ่นยนต์เงาธรรมดา มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการทำลายล้างโดยเฉพาะ และมันคือต้นตอของภัยคุกคามทั้งหมดที่เธอกำลังเผชิญอยู่ “แล้วเราจะทำอะไรได้บ้าง?” เธอถามเสียงเบา พยายามควบคุมไม่ให้ความหวาดหวั่นปรากฏในน้ำเสียง “จากข้อมูลที่จำกัด เราไม่สามารถระบุจุดอ่อนที่ชัดเจนของสิ่งนั้นได้” อารักษ์กลตอบ “แต่จากการสังเกตการณ์คลื่นพลังงานที่แผ่ออกมา มันดูเหมือนจะมีการเชื่อมโยงกับหุ่นยนต์เงาอื่นๆ ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่ามันควบคุมพวกมันอยู่” “ควบคุม?” ลลิตาอุทาน “หมายความว่าถ้าเราจัดการกับมันได้ หุ่นยนต์พวกนั้นก็จะหยุดไปด้วย?” “มีความเป็นไปได้สูง” อารักษ์กลยืนยัน “อย่างไรก็ตาม การเข้าใกล้สิ่งนั้นโดยตรงมีความเสี่ยงสูงมาก สนามพลังของมันดูเหมือนจะแปรปรวนและรุนแรงกว่ากลุ่มหุ่นยนต์เงาทั่วไป” ลลิตากวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณที่เธออยู่คือศูนย์กลางการผลิตพลังงานแห่งหนึ่ง แสงสีฟ้าอ่อนๆ ยังคงสว่างไสวแต่ก็ดูหรี่ลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัดจากการรบกวนของคลื่นพลังงานสีดำที่พวกเงากระทำ “เราต้องหยุดยั้งพวกมันก่อนที่พวกมันจะทำลายแหล่งพลังงานนี้ให้ได้” เธอตัดสินใจแน่วแน่ “ถ้าเราเสียศูนย์กลางนี้ไป เราจะไม่มีพลังงานมากพอที่จะปกป้องเมืองได้” “แต่ท่านจะต่อกรกับสิ่งนั้นได้อย่างไร? อาวุธของเราถูกออกแบบมาเพื่อการป้องกันและซ่อมแซมเป็นหลัก ไม่ใช่สำหรับการโจมตีสิ่งมีชีวิตที่มีขนาดใหญ่และแข็งแกร่งถึงเพียงนั้น” อารักษ์กลเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ฉันไม่ได้หมายถึงการต่อสู้โดยตรง” ลลิตาตอบ พลางกวาดตามองไปที่เครื่องจักรต่างๆ ที่อยู่รอบตัวเธอ “เครื่องจักรเหล่านี้... พลังงานที่มันกักเก็บไว้... ถ้าฉันสามารถดึงพลังงานบางส่วนออกมาและรวมมันเข้ากับระบบป้องกันของเมืองที่เราสร้างขึ้นก่อนหน้านี้ อาจจะพอมีหนทาง” “ท่านหมายถึงการใช้พลังงานสำรองของศูนย์กลางนี้?” อารักษ์กลประมวลผล “นั่นเป็นความคิดที่เสี่ยงมาก การดึงพลังงานออกมาอย่างกะทันหันอาจทำให้ระบบโดยรวมไม่เสถียร หรืออาจส่งผลกระทบต่อโครงสร้างของศูนย์กลางเอง” “ฉันรู้ว่ามันเสี่ยง” ลลิตากล่าว “แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เรารู้ว่าพวกเงาต้องการอะไร พวกมันกำลังพยายามปิดกั้นและทำลายแหล่งพลังงานนี้ ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง เราก็จะถูกกลืนกินไปกับพวกมัน” เธอเดินเข้าไปใกล้แผงควบคุมหลักของศูนย์กลางพลังงาน ลวดลายเรขาคณิตโบราณส่องประกายอยู่บนพื้นผิว “อารักษ์กล ช่วยเตรียมการโอนย้ายพลังงานฉุกเฉินไว้ให้ฉันด้วย ฉันจะพยายามดึงพลังงานจำนวนหนึ่งออกมา” “รับทราบ” อารักษ์กลตอบ “อย่างไรก็ตาม การดึงพลังงานออกมาในปริมาณมากอาจทำให้เกิดความผันผวนของพลังงานในพื้นที่ ขอให้ท่านระมัดระวังเป็นพิเศษ” ลลิตาพยักหน้ารับ ก่อนจะลงมือทำงานกับแผงควบคุม เธอใช้เวลาหลายนาทีในการศึกษาผังวงจรโบราณ ซึ่งถึงแม้จะแตกต่างจากเทคโนโลยีที่เธอคุ้นเคย แต่หลักการพื้นฐานของการส่งและควบคุมพลังงานก็ยังคงคล้ายคลึงกัน เธอค่อยๆ ป้อนคำสั่ง ปรับค่าพลังงานอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังบรรเลงเพลงที่ซับซ้อน ขณะที่เธอกำลังจดจ่ออยู่กับงาน เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังสนั่นขึ้นมาจากเบื้องล่าง มันเป็นเสียงที่ทรงพลังและเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ลลิตาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นแม่ทัพเงาตัวมหึมาเริ่มเคลื่อนไหว มันยื่นแขนขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมออกไปราวกับจะตะปบเข้าใส่สนามพลังที่ปกป้องศูนย์กลางแห่งนี้ “มันกำลังโจมตี!” ลลิตาร้องเตือน “อารักษ์กล เร็วเข้า!” “กำลังโอนย้ายพลังงาน... 70% แล้ว... 85%... 95%... โอนย้ายสำเร็จ” เสียงของอารักษ์กลรายงาน “อย่างไรก็ตาม มีการตอบสนองจากสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่... มันกำลังส่งคลื่นพลังงานสีดำมายังตำแหน่งของท่าน!” ทันใดนั้น แสงสีดำมืดทะมึนก็พุ่งตรงมาจากแม่ทัพเงา มันพุ่งทะยานผ่านอากาศด้วยความเร็วสูง ลลิตาไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด เธอผลักตัวเองหลบไปด้านข้าง ทันทีที่เธอพ้นจากตำแหน่งเดิม ลำแสงสีดำก็ปะทะเข้ากับแผงควบคุมที่เธอเพิ่งใช้งานไป เกิดการระเบิดของประกายไฟและกลุ่มควันสีดำที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ “ท่านเป็นอะไรหรือไม่?” อารักษ์กลถามอย่างร้อนรน “ไม่เป็นไร” ลลิตาตอบหอบๆ เธอเห็นแผงควบคุมเสียหายบางส่วน แต่ส่วนที่สำคัญของระบบยังคงทำงานอยู่ “พลังงานที่ฉันดึงออกมา... ได้ผลหรือไม่?” “ได้ผล” อารักษ์กลยืนยัน “พลังงานที่ท่านดึงออกมาได้ถูกเชื่อมต่อเข้ากับระบบป้องกันหลักแล้ว สนามพลังโดยรวมมีความแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด... แต่... ท่านแม่ทัพเงากำลังรวมพลังเพื่อโจมตีอีกครั้ง! ดูเหมือนว่ามันจะรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงพลังงานของเรา!” ลลิตากัดริมฝีปาก มองดูแม่ทัพเงาที่กำลังเปล่งแสงสีดำเข้มข้นจากทั่วร่าง มันกำลังรวบรวมพลังงานมหาศาลเพื่อการโจมตีครั้งใหญ่ “เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว” เธอพึมพำกับตัวเอง “ถ้าเราปล่อยให้มันโจมตีอีกครั้ง สนามพลังคงต้านทานไม่ไหวแน่” “ท่านต้องการให้ฉันเปิดใช้งานอาวุธป้องกันระยะไกลหรือไม่?” อารักษ์กลเสนอ “ไม่” ลลิตาปฏิเสธทันควัน “มันอาจจะไม่ได้ผล และจะทำให้พวกเราเสียเปรียบยิ่งกว่าเดิม” เธอเหลือบตาไปมองที่ผลึกอุดที่เธอเก็บมาได้ มันยังคงวางอยู่บนแท่นเล็กๆ ใกล้ๆ “อารักษ์กล จำผลึกที่ฉันเคยพบได้ไหม? ผลึกที่มีแสงสีฟ้าอ่อนๆ ส่องประกายออกมา?” “ผลึกที่ท่านนำมาในครั้งก่อน?” อารักษ์กลถาม “ผลึกดังกล่าวมีความสามารถในการกักเก็บและปลดปล่อยพลังงานบริสุทธิ์ แต่ยังไม่สามารถระบุหน้าที่ที่แน่ชัดได้” “ฉันคิดว่าฉันรู้แล้ว” ลลิตาพูดขณะที่สายตาของเธอจดจ่ออยู่กับแม่ทัพเงา “มันคืออาวุธ... หรืออย่างน้อยก็ส่วนประกอบสำคัญของอาวุธโบราณบางอย่าง” เธอเดินเข้าไปหยิบผลึกอุดขึ้นมา พลังงานอุ่นๆ แผ่ซ่านเข้ามาในมือของเธอ “มันเหมือนกับว่ามันถูกออกแบบมาเพื่อต่อต้านพลังงานมืดพวกนี้” “แต่ท่านจะใช้มันอย่างไร?” อารักษ์กลถาม “ฉันไม่แน่ใจ” ลลิตาตอบตามตรง “แต่ฉันคิดว่า ถ้าฉันสามารถเชื่อมต่อผลึกนี้เข้ากับแหล่งพลังงานสำรองที่เราเพิ่งเปิดใช้งานได้ มันอาจจะเสริมพลังให้สนามพลังของเราให้แข็งแกร่งขึ้น หรืออาจจะสร้างการตอบโต้ที่ทรงพลังต่อพวกเงาก็ได้” เธอวิ่งไปที่จุดเชื่อมต่อพลังงานที่ใกล้ที่สุด “ช่วยเตรียมการเชื่อมต่อให้ฉันด้วย” “การเชื่อมต่อส่วนประกอบที่ไม่ทราบคุณสมบัติเข้ากับระบบพลังงานหลัก มีความเสี่ยงสูงมาก” อารักษ์กลเตือน “ฉันรู้” ลลิตากล่าว “แต่เราไม่มีเวลาแล้ว” เธอนำผลึกอุดมาวางไว้ที่ฐานของแท่นเชื่อมต่อสายพลังงาน เมื่อเธอเริ่มเปิดใช้งานระบบ พลังงานจากศูนย์กลางก็ไหลเข้าสู่ผลึกอุดทันที แสงสีฟ้าอ่อนๆ ของผลึกเริ่มสว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ มันสะท้อนกับแสงสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากแม่ทัพเงา “พลังงาน... พลังงานกำลังไหลเข้าสู่ผลึก” ลลิตารายงาน “มันดูเหมือนจะดูดซับพลังงานได้ไม่จำกัด!” “แย่แล้ว!” อารักษ์กลร้องขึ้น “ท่านแม่ทัพเงาได้ปลดปล่อยพลังงานโจมตีแล้ว! คราวนี้รุนแรงกว่าเดิมมาก!” ลำแสงสีดำขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่ศูนย์กลางพลังงานอีกครั้ง แต่คราวนี้ ลลิตาก็พร้อมรับมือ แสงสีฟ้าจากผลึกอุดสว่างเจิดจ้าขึ้นอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน มันแผ่ขยายออกไปรอบๆ ราวกับกำแพงแห่งแสง พลังงานสีดำพุ่งเข้าปะทะกับกำแพงแสงสีฟ้า เกิดเป็นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะแยกออก “กำแพงพลังงานของเรา... กำลังต้านทานได้!” อารักษ์กลกล่าวด้วยความประหลาดใจ “แต่... พลังงานที่ท่านดึงออกมาเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว!” ลลิตาหน้าซีดเผือด เธอเห็นพลังงานจากศูนย์กลางกำลังถูกสูบออกไปอย่างมหาศาลเพื่อรักษาการป้องกันนี้ “ผลึกนี้... มันดูดพลังงานเข้าไปเยอะมาก!” เธอตะโกน “ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราแย่แน่!”