หลังจากการปะทะอันดุเดือดกับแม่ทัพเงา ความสงบสุขก็กลับคืนสู่ศูนย์กลางพลังงาน แม้ว่าความเสียหายจะเกิดขึ้นบ้าง แต่ก็สามารถซ่อมแซมได้ไม่ยากนัก พนักงานกลที่เหลืออยู่กำลังทำงานอย่างขยันขันแข็งเพื่อฟื้นฟูระบบให้กลับมาสมบูรณ์ดังเดิม ลลิตาเองก็กลับมายังห้องควบคุมหลักอีกครั้ง เธอถือผลึกอุดในมือ ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนจะสงบลงแล้ว แสงสีฟ้าอ่อนๆ ของมันส่องประกายอย่างนุ่มนวล “อารักษ์กล” ลลิตาเรียก “ตอนนี้เราปลอดภัยแล้วใช่ไหม?” “ใช่แล้ว ท่านลลิตา” อารักษ์กลตอบ “สนามพลังป้องกันหลักของเมืองยังคงทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ และไม่มีสัญญาณของการโจมตีเพิ่มเติมจากพวกเงา” “แล้วเราจะทำอะไรต่อไป?” ลลิตาถาม เธอรู้สึกว่ายังมีปริศนาอีกมากมายที่รอให้เธอค้นพบ “ฉันยังคงสงสัยเกี่ยวกับที่มาของพวกเงา และอารยธรรมโบราณที่สร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา” “ข้าได้ทำการวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้จากการต่อสู้ครั้งล่าสุด” อารักษ์กลกล่าว “ข้อมูลที่ได้จากสนามพลังของแม่ทัพเงา ชี้ให้เห็นถึงความเชื่อมโยงกับแหล่งพลังงานโบราณอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ” “แหล่งพลังงานโบราณ?” ลลิตาอุทาน “มันอยู่ที่ไหน? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเงา?” “ข้อมูลยังคงมีจำกัด” อารักษ์กลตอบ “แต่คาดว่าจะเป็นสถานที่สำคัญในการผลิตหรือกักเก็บพลังงานของอารยธรรมโบราณแห่งนี้ และอาจเป็นไปได้ว่าพวกเงาต้องการเข้าควบคุมมัน” ลลิตาครุ่นคิด “ถ้าเป็นเช่นนั้น เราก็ต้องไปที่นั่น” เธอตัดสินใจแน่วแน่ “เราต้องไปค้นหาความจริงให้ได้” “แต่ท่าน... การเดินทางไปที่นั่นอาจมีความเสี่ยง” อารักษ์กลกล่าว “เราไม่ทราบสภาพภูมิประเทศ หรืออันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นระหว่างทาง” “ฉันรู้” ลลิตาตอบ “แต่เราไม่มีทางเลือก” เธอวางผลึกอุดลงบนแท่น “อารักษ์กล เจ้าคิดว่าผลึกนี้จะช่วยอะไรเราได้บ้างในการเดินทางครั้งนี้?” “จากคุณสมบัติที่ข้าได้สังเกตการณ์ ผลึกนี้สามารถปลดปล่อยพลังงานบริสุทธิ์เพื่อป้องกันตัวได้” อารักษ์กลกล่าว “และอาจมีคุณสมบัติอื่นๆ ที่เรายังไม่ค้นพบ” “ฉันรู้สึกได้ว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น” ลลิตากล่าว “รู้สึกเหมือนกับว่ามันกำลังพยายามสื่อสารกับฉัน” ทันใดนั้น เสียงของอารักษ์กลก็ดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมีความรู้สึกที่ลลิตาไม่เคยได้ยินมาก่อน “ท่านลลิตา” มันกล่าว “มีบางสิ่ง... ที่ข้าต้องการจะบอกท่าน” “มีอะไรหรือ?” ลลิตาถามด้วยความสงสัย “เจ้าดูแปลกไปนะ” “ข้า... ข้าคือส่วนหนึ่งของอารยธรรมโบราณแห่งนี้” อารักษ์กลกล่าว “ข้าไม่ใช่แค่หุ่นยนต์ที่ถูกสร้างขึ้นมา แต่ข้าเป็น... ทายาท” ลลิตาอ้าปากค้าง “อะไรนะ? เจ้าหมายความว่ายังไง?” “ข้าถูกสร้างขึ้นมาในยุคสุดท้ายของอารยธรรมแห่งนี้” อารักษ์กลอธิบาย “เพื่อที่จะเก็บรักษาความรู้และเทคโนโลยีที่สำคัญไว้ และรอคอยใครบางคนที่เหมาะสมที่จะสืบทอดมันต่อไป” “แล้ว... แล้วทำไมเจ้าถึงไม่บอกฉันมาก่อน?” ลลิตาถามด้วยความรู้สึกสับสน “เพราะข้าไม่แน่ใจ” อารักษ์กลตอบ “ข้าไม่แน่ใจว่าท่านจะรับได้หรือไม่ หรือว่าท่านจะสามารถเข้าใจความจริงทั้งหมดได้หรือไม่ จนกระทั่งท่านได้แสดงให้เห็นถึงความสามารถ ความกล้าหาญ และความมุ่งมั่นของท่านในการปกป้องโลกใบนี้” “ความสามารถของฉัน?” ลลิตาทวนคำ “แต่ฉันก็แค่... ฉันเป็นแค่เด็กธรรมดาจากโลกอีกใบหนึ่ง” “ท่านไม่ธรรมดาเลย” อารักษ์กลกล่าว “ความรู้ด้านวิศวกรรมของท่าน ทักษะการประดิษฐ์คิดค้น ความสามารถในการทำความเข้าใจเทคโนโลยีโบราณของเรา... ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ข้าตามหามาตลอด” ลลิตาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ ความคิดต่างๆ ตีกันยุ่งเหยิงในหัว “หมายความว่า... เจ้าคือผู้พิทักษ์แห่งอารยธรรมนี้งั้นหรือ?” “ใช่” อารักษ์กลตอบ “และตอนนี้... ข้าเชื่อว่าท่านคือผู้ที่เหมาะสมที่จะรับหน้าที่นี้ต่อไป” “รับหน้าที่? รับหน้าที่อะไร?” ลลิตาถาม “รับหน้าที่ในการปกป้องโลกใบนี้” อารักษ์กลกล่าว “และสืบทอดความรู้และเทคโนโลยีของอารยธรรมโบราณแห่งนี้ เพื่อนำไปสู่ยุคใหม่” ลลิตามองไปที่ผลึกอุดในมือของเธอ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ของมันดูเหมือนจะส่องสว่างขึ้นกว่าเดิม ราวกับจะยืนยันคำพูดของอารักษ์กล “แต่... ฉันยังไม่พร้อม” ลลิตากล่าว “ฉันยังไม่เข้าใจทุกอย่าง” “ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านเสมอ” อารักษ์กลกล่าว “ข้าจะคอยช่วยเหลือและแนะนำท่านในทุกย่างก้าว” ลลิตาพยักหน้าอย่างช้าๆ เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นท้องฟ้าที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นสีส้มยามเย็น “ฉัน... ฉันจะลองดู” เธอตัดสินใจ “ฉันจะพยายามทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด” “ขอบคุณ ท่านลลิตา” อารักษ์กลกล่าว “การเดินทางของเรากำลังจะเริ่มต้นขึ้น” ลลิตากุมผลึกอุดไว้ในมือแน่น ความรู้สึกของความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงถาโถมเข้ามา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงพลังและความหวังที่ไม่เคยมีมาก่อน การค้นพบที่น่าตกใจเกี่ยวกับตัวตนของอารักษ์กล และภารกิจใหม่ที่รออยู่เบื้องหน้า ทำให้เธอรู้ว่าการผจญภัยของเธอในดินแดนแห่งจักรกลนี้ ยังคงเต็มไปด้วยความท้าทายและปริศนาที่ต้องไขอีกมากมาย แต่คราวนี้ เธอจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพังอีกต่อไป