“มันกำลังสูบพลังงานของเราไป!” ลลิตากล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก เธอเห็นตัวชี้วัดพลังงานที่ไหลจากศูนย์กลางไปยังผลึกอุดลดฮวบฮาบ “ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่นานเราก็จะไม่มีพลังงานเหลือพอจะรักษาสนามพลังเอาไว้ได้” “การประเมินสถานการณ์ล่าสุดบ่งชี้ว่า พลังงานที่แม่ทัพเงากระทำนั้นมีลักษณะเป็นคลื่นความถี่ต่ำที่ส่งผลกระทบโดยตรงต่อโครงสร้างของผลึก” อารักษ์กลรายงาน “ผลึกอุดกำลังพยายามปรับสมดุล แต่ดูเหมือนว่ามันจะรับภาระหนักเกินไป” “แล้วเราจะทำอย่างไร?” ลลิตาถามอย่างสิ้นหวัง เธอเหลียวมองไปรอบๆ ศูนย์กลางพลังงาน พนักงานกลจำนวนหนึ่งกำลังพยายามซ่อมแซมความเสียหายจากลำแสงสีดำก่อนหน้านี้ แต่พวกเขาก็ดูหวาดกลัวและไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนี้อย่างไร “เราต้องหาทางหยุดยั้งการสูบพลังงานนี้เสียก่อน” “ท่านคิดว่าหากเราทำการปิดการเชื่อมต่อกับผลึกนี้ จะช่วยได้หรือไม่?” อารักษ์กลเสนอ “ไม่” ลลิตาปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “ถ้าเราทำเช่นนั้น สนามพลังจะอ่อนแอลงทันที และพวกเงาจะบุกเข้ามาแน่ๆ เราต้องหาทางทำให้ผลึกนี้ทำงานได้ดีขึ้น หรืออย่างน้อยก็หยุดมันจากการดูดพลังงานของเราไปเปล่าๆ” เธอเดินเข้าไปใกล้แผงควบคุมหลักอีกครั้ง พยายามมองหาทางแก้ไข “ท่านต้องการจะทำอะไร?” อารักษ์กลถาม “ฉันกำลังคิดว่า... ถ้าผลึกนี้สามารถดูดซับพลังงานได้ แล้วมันจะสามารถปล่อยพลังงานออกมาได้หรือไม่?” ลลิตาครุ่นคิด “ถ้าเราสามารถควบคุมการปล่อยพลังงานของมันได้ บางทีเราอาจจะสามารถใช้มันเป็นอาวุธตอบโต้พวกมันได้” “แต่เราไม่ทราบวิธีการควบคุมการทำงานของมันเลย” อารักษ์กลกล่าว “มันเป็นเทคโนโลยีโบราณที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ข้อมูลของเราจะเข้าถึงได้” “บางที... ฉันอาจจะพอรู้วิธี” ลลิตากล่าว พลางกวาดตามองไปที่สัญลักษณ์โบราณต่างๆ บนแผงควบคุม “สัญลักษณ์พวกนี้... มันมีรูปแบบที่คล้ายคลึงกับวงจรการไหลของพลังงานที่ฉันเคยศึกษามา” เธอเริ่มลงมือป้อนคำสั่งใหม่ พยายามที่จะ “ปรับจูน” การทำงานของผลึกให้แตกต่างออกไป “กำลัง... ปรับเปลี่ยนโครงสร้างการไหลของพลังงาน... ดูเหมือนว่าผลึกจะตอบสนอง!” ลลิตารายงาน “แสงสีฟ้าของมันกำลังสว่างขึ้น... และดูเหมือนว่ามันจะเริ่มปล่อยพลังงานออกมาแล้ว!” ทันใดนั้น พลังงานสีฟ้าบริสุทธิ์ก็พลุ่งพล่านออกจากผลึกอุด มันไม่ได้พุ่งตรงไปยังแม่ทัพเงา แต่กลับกระจายออกไปรอบๆ ศูนย์กลางพลังงาน ราวกับเป็นคลื่นความร้อนที่แผ่ขยายออกไป เมื่อคลื่นพลังงานสีฟ้าสัมผัสกับหุ่นยนต์เงาที่อยู่ใกล้เคียง ร่างกายของพวกมันก็เริ่มสั่นสะท้าน และค่อยๆ สลายกลายเป็นผงธุลีสีดำ “นี่มัน... นี่มันยอดเยี่ยมไปเลย!” อารักษ์กลกล่าวด้วยความประหลาดใจ “พลังงานสีฟ้าบริสุทธิ์นี้มีฤทธิ์ทำลายล้างต่อโครงสร้างของพวกเงาโดยตรง! มันไม่ใช่การโจมตีแบบตรงๆ แต่เป็นการปลดปล่อยพลังงานที่ทำให้พวกมันไม่สามารถคงสภาพอยู่ได้!” “ยอดเยี่ยมจริงๆ” ลลิตายิ้ม เธอเห็นหุ่นยนต์เงาจำนวนมากที่อยู่รอบนอกเริ่มสลายตัวไป “แต่... มันยังไม่พอ” เธอมองไปยังแม่ทัพเงาที่ยังคงยืนตระหง่านอยู่เบื้องล่าง มันไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้านต่อพลังงานสีฟ้าที่แผ่ออกไปเลย “ไอ้ตัวใหญ่นั่น... มันยังคงไม่ได้รับผลกระทบ” “แม่ทัพเงากำลังสร้างเกราะพลังงานป้องกันขึ้นมา” อารักษ์กลรายงาน “มันตรวจจับพลังงานสีฟ้าและตอบสนองด้วยการสร้างสนามพลังที่แตกต่างออกไป เพื่อป้องกันผลกระทบ” “เกราะป้องกันเหรอ?” ลลิตาทวนคำ “นั่นหมายความว่าพลังงานบริสุทธิ์อย่างเดียวไม่สามารถทำลายมันได้สินะ” เธอครุ่นคิดอย่างหนัก “เราต้องหาทางเจาะเกราะนั้นเข้าไป” “การเจาะเกราะพลังงานของมันเป็นเรื่องที่ยากมาก” อารักษ์กลกล่าว “แม้แต่ระบบป้องกันหลักของเราก็ยังทำได้แค่เพียงต้านทานการโจมตีของมันเท่านั้น” “ฉันรู้” ลลิตาตอบ “แต่ถ้าเราไม่ลอง เราก็ไม่มีทางรู้” เธอหันไปมองที่แผงควบคุมอีกครั้ง “อารักษ์กล ตอนนี้ฉันต้องการให้เจ้าช่วยดึงพลังงานจากแกนกลางของศูนย์นี้มาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วส่งมันตรงไปยังผลึกอุด” “แต่ท่าน! นั่นจะทำให้พลังงานสำรองของเราหมดไปอย่างรวดเร็ว!” อารักษ์กลคัดค้าน “ฉันรู้ว่ามันเสี่ยง” ลลิตาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่เราต้องลอง ถ้าเราสามารถทำให้ผลึกนี้มีพลังงานมากพอ มันอาจจะสร้างการตอบโต้ที่รุนแรงจนเจาะเกราะของมันได้” “รับทราบ” อารักษ์กลตอบรับคำสั่ง “กำลังเริ่มดึงพลังงานจากแกนกลาง... ระดับพลังงานในศูนย์กลางกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว... ผลึกอุดกำลังดูดซับพลังงาน... แสงสีฟ้าสว่างขึ้น... สว่างขึ้นอีก...!” ลลิตามองดูผลึกอุดที่กำลังเรืองแสงอย่างบ้าคลั่ง พลังงานสีฟ้าที่มันปลดปล่อยออกมาเริ่มมีความเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ได้กระจายออกไปเหมือนเดิม แต่กลับรวมตัวกันเป็นลำแสงสีฟ้าบริสุทธิ์ขนาดมหึมา พุ่งตรงไปยังแม่ทัพเงาที่อยู่เบื้องล่าง “มันกำลังโจมตี!” ลลิตาร้องขึ้น ลำแสงสีฟ้าพุ่งเข้าปะทะกับเกราะพลังงานสีดำที่แม่ทัพเงาก่อขึ้น เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า! แรงสั่นสะเทือนทำให้พื้นดินสั่นคลอน สิ่งก่อสร้างรอบๆ เริ่มร้าวและพังทลายลงมา “เกราะพลังงานของมัน... กำลังอ่อนแอลง!” อารักษ์กลรายงาน “พลังงานสีฟ้าของผลึกกำลังค่อยๆ กัดกร่อนเกราะป้องกัน!” ลลิตากัดฟันแน่น เธอเห็นประกายแสงสีดำของเกราะเริ่มปรากฏรอยร้าว เธอรู้ว่านี่คือโอกาสเดียวของเธอ “อารักษ์กล! ส่งพลังงานที่เหลือทั้งหมดที่เจ้าสามารถดึงออกมาได้ไปยังผลึกอุด! ตอนนี้!” “รับทราบ! กำลังส่งพลังงานทั้งหมด... พลังงานในศูนย์กลางกำลังจะหมดแล้ว...!” ลำแสงสีฟ้าจากผลึกอุดทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันฉีกทะลวงผ่านเกราะพลังงานของแม่ทัพเงาอย่างไม่หยุดยั้ง! “มัน... มันทะลวงเข้ามาได้แล้ว!” ลลิตาตะโกนด้วยความดีใจ ลำแสงสีฟ้าพุ่งเข้าใส่ร่างของแม่ทัพเงาโดยตรง! ร่างกายมหึมาของมันเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เสียงร้องอันเจ็บปวดดังขึ้นมาจากส่วนลึกของมัน แสงสีดำที่เคยแผ่ออกมาเริ่มหรี่ลง และค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยแสงสีฟ้าที่สว่างเจิดจ้า “มัน... มันกำลังจะระเบิด!” อารักษ์กลรายงาน ทันใดนั้น ร่างของแม่ทัพเงาก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง ก่อนที่จะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เป็นเศษพลังงานสีดำที่สลายไปในอากาศ เหลือเพียงความว่างเปล่า “สำเร็จแล้ว!” ลลิตาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง “เราทำได้แล้ว...” “ยินดีด้วย ท่านลลิตา” อารักษ์กลกล่าว “ท่านได้ขับไล่ภัยคุกคามที่สำคัญที่สุดไปได้แล้ว” ลลิตาพยักหน้าเบาๆ เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็มีความโล่งใจอย่างที่สุด “แต่... มันยังไม่จบแค่นี้ใช่ไหม?” เธอถามเสียงแผ่ว “ถูกต้อง” อารักษ์กลตอบ “แม้ว่าแม่ทัพเงาจะถูกทำลายไป แต่เรายังไม่ทราบแน่ชัดถึงที่มาของพวกมัน หรือเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน” ลลิตาลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า เธอเดินไปหยิบผลึกอุดที่ตอนนี้เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ อย่างสงบ “ฉันรู้สึกได้ว่า... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด”