แสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่เคยสว่างจ้าจนแสบตา บัดนี้ค่อยๆ อ่อนลง เผยให้เห็นร่างของลลิตาที่ทรุดตัวลงกับพื้น เธอหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วแผ่นหลัง เสื้อผ้าที่สวมใส่เปียกชุ่มจนแนบไปกับผิว ลลิตาค่อยๆ ยกมือขึ้นมาสำรวจร่างกายของตนเอง ทุกอณูรู้สึกเบาโหวงราวกับไม่มีน้ำหนัก ความรู้สึกชาที่เคยถาโถมเข้ามาได้จางหายไป เหลือเพียงความอ่อนเพลียที่ประดังเข้ามาแทนที่ รอบกายของเธอเต็มไปด้วยเศษซากของผลึกพลังงานที่แตกละเอียดจากการปลดปล่อยพลังงานครั้งใหญ่ แสงสว่างที่เคยขับไล่ความมืดมิดออกไป บัดนี้เลือนหายไปพร้อมกับความสมบูรณ์ของผลึก ทำให้ห้องโถงแห่งแก่นพลังงานกลับคืนสู่ความสลัวอีกครั้ง "ฉัน... ฉันทำสำเร็จแล้วเหรอ" ลลิตาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแหบพร่าและแผ่วเบา ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยพลังงานบริสุทธิ์ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความภาคภูมิใจฉายชัดอยู่ภายใน ภาพสุดท้ายที่ลลิตาจดจำได้ก่อนที่พลังงานจะท่วมท้นร่าง คือภาพของอารักษ์กลที่กำลังสลายตัวไปอย่างช้าๆ ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยพลัง ได้แปรสภาพเป็นเพียงอนุภาคแสงสีทองที่ค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ รอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอารักษ์กลเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขาจะจางหายไปจนหมดสิ้น "คุณอารักษ์กล..." น้ำตาเริ่มคลอหน่วยของลลิตา เธอกระชับมือแน่น ความรู้สึกขอบคุณและอาลัยผสมปนเปกันอยู่ในอก การเสียสละของเขาไม่สูญเปล่าอย่างแน่นอน เธอจะใช้พลังนี้เพื่อปกป้องโลกนี้ให้ได้ ทันใดนั้นเอง เสียงกระหึ่มอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงที่เกิดจากการสั่นสะเทือนของผลึก แต่เป็นเสียงการเคลื่อนไหวของเครื่องจักรกลขนาดมหึมา ลลิตาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย แสงสว่างริบหรี่ที่ส่องลงมาจากช่องเพดานของห้องโถง เผยให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น "อะไรน่ะ?" เธอพึมพำ พลางค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนด้วยขาที่ยังอ่อนเปลี้ย รอบๆ ตัวเธอ โครงสร้างจักรกลโบราณที่เคยเป็นเพียงซากปรักหักพัง บัดนี้กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง แสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่เคยส่องประกายจากผลึกพลังงาน ดูเหมือนจะถูกถ่ายทอดไปยังส่วนต่างๆ ของเครื่องจักรเหล่านั้น ฟันเฟืองที่เคยหยุดนิ่ง บัดนี้เริ่มหมุนอย่างเชื่องช้า ท่อส่งพลังงานที่เคยแตกร้าว กลับมีแสงสีฟ้าเรืองรองไหลเวียนอยู่ภายใน เสียงกลไกเสียดสีกันดังเป็นจังหวะ ชวนให้รู้สึกถึงพลังอำนาจที่กำลังตื่นจากการหลับใหล "นี่มัน... เป็นไปได้ยังไง?" ลลิตาอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้ โครงสร้างจักรกลเหล่านี้อยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มาก บางส่วนผุกร่อน บางส่วนแตกหัก และดูเหมือนจะไร้ซึ่งพลังงานโดยสิ้นเชิง แต่การปลดปล่อยพลังงานมหาศาลจากแก่นพลังงานได้กระตุ้นให้พวกมันกลับมาทำงานได้อีกครั้ง ราวกับว่าการเสียสละของอารักษ์กลและพลังงานบริสุทธิ์ที่เธอได้รับมานั้น ไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตเธอไว้ แต่ยังช่วยปลุกพลังที่ซ่อนเร้นของอารยธรรมแห่งนี้ให้กลับคืนมาด้วย "พลังงานบริสุทธิ์..." เธอเอ่ยออกมาเบาๆ "มันเชื่อมโยงกับทุกสิ่งจริงๆ" ลลิตาเดินเข้าไปใกล้โครงสร้างจักรกลที่ใหญ่ที่สุดชิ้นหนึ่ง มันเป็นเหมือนแกนกลางที่ควบคุมการทำงานของระบบทั้งหมด แสงสีฟ้าเรืองรองไหลผ่านลวดลายโบราณบนพื้นผิวโลหะที่เย็นเฉียบ เธอยื่นมือออกไปสัมผัสเบาๆ ความรู้สึกถึงกระแสพลังงานที่ไหลผ่านปลายนิ้วทำให้เธอรู้สึกถึงชีวิตชีวาที่กลับคืนมา "สวัสดี" เสียงของลลิตาอ่อนโยน "ยินดีต้อนรับกลับมา" ทันใดนั้นเอง เสียงที่เคยได้ยินจากอารักษ์กลก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงที่มาจากเบื้องหลัง หรือมาจากร่างที่กำลังสลายตัว แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากใจกลางของโครงสร้างจักรกลที่เธอสัมผัสอยู่ "ยินดี... ที่ได้พบ... ผู้ถูกเลือก" เสียงนั้นแหบพร่า แต่ชัดเจนกว่าที่เคย ลลิตากระโดดถอยหลังด้วยความตกใจ "คุณอารักษ์กล! นั่นคุณเหรอ? คุณยังไม่ตาย?" "ร่างกาย... ของข้า... อาจสลายไป... แต่จิตวิญญาณ... และหน้าที่... ยังคงอยู่" เสียงนั้นตอบกลับมา "พลังงานบริสุทธิ์... ที่เจ้าปลดปล่อย... ได้หลอมรวม... เข้ากับแก่นพลังงาน... และจิตสำนึกของข้า... ข้าจึงสามารถ... สื่อสารกับเจ้า... ผ่านโครงสร้างจักรกลนี้ได้" ลลิตาพยักหน้าช้าๆ แม้จะยังคงงุนงงอยู่ไม่น้อย "แล้ว... แล้วจักรกลพวกนี้ล่ะคะ? มันกลับมาทำงานได้ยังไง?" "พลังงานบริสุทธิ์... คือชีวิต... ของอารยธรรมของเรา... มันไหลเวียน... ขับเคลื่อนทุกสิ่ง... เมื่อเจ้า... ปลุกพลัง... ที่หลับใหล... พลังงานนั้น... ก็ได้เติมเต็ม... ให้แก่โครงสร้างจักรกล... ที่ถูกทอดทิ้ง... มานาน" อารักษ์กลอธิบาย "พวกมัน... คือส่วนหนึ่ง... ของระบบป้องกัน... ของนครแห่งนี้... เมื่อภัยคุกคาม... กลับมา... พวกมัน... ก็จะตื่นขึ้น... เพื่อทำหน้าที่... ของตน" "ภัยคุกคาม... ที่ว่า... คือพวกเงาใช่ไหมคะ?" ลลิตาถาม ดวงตาของเธอฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาทันที "ใช่... พวกมัน... คือศัตรู... ที่แท้จริง... ของอารยธรรมนี้... พวกมัน... กระหาย... พลังงาน... และจะทำลาย... ทุกสิ่ง... ที่ขวางหน้า" เสียงของอารักษ์กลแฝงไปด้วยความกังวล "เจ้า... คือความหวัง... ของเรา... ลลิตา" "ฉันจะทำอย่างเต็มที่ค่ะ" ลลิตาตอบรับอย่างหนักแน่น "แต่ตอนนี้... ฉันรู้สึกอ่อนเพลียมาก... ฉันต้องการเวลาพักผ่อนสักครู่" "พักผ่อนเถิด... ผู้ถูกเลือก... พลังงาน... จะค่อยๆ... ฟื้นฟู... เจ้า... เมื่อเจ้า... พร้อม... เราจะ... วางแผน... การรับมือ... กับศัตรู... ต่อไป" ลลิตาพยักหน้าเห็นด้วย เธอค่อยๆ เดินโซซัดโซเซออกจากห้องโถงแห่งแก่นพลังงาน มุ่งหน้าไปยังห้องพักที่เธอเตรียมไว้ ขณะที่เธอเดินออกไป เสียงเครื่องจักรกลก็ยังคงดังกระหึ่มอยู่เบื้องหลัง เป็นสัญญาณแห่งการฟื้นคืนของอำนาจที่เคยสูญหายไป