หลังจากพักผ่อนและฟื้นฟูพลังงาน ลลิตาก็รู้สึกดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อาการอ่อนเพลียจากการปลดปล่อยพลังงานครั้งใหญ่ได้หายไปเกือบหมดสิ้น ความรู้สึกเบาหวิวของร่างกายก็กลับสู่สภาวะปกติ เธอลุกขึ้นจากเตียง พลางยืดเส้นยืดสาย รู้สึกได้ถึงพละกำลังที่กลับคืนมา "รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย" เธอพูดกับตัวเอง พลางเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ภายนอก โลกภายนอกห้องโถงแห่งแก่นพลังงานได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก เสียงเครื่องจักรกลที่เคยดังเป็นระยะๆ บัดนี้ได้กลายเป็นเสียงที่ดังอย่างต่อเนื่อง มีชีวิตชีวา และเต็มไปด้วยพลัง การสั่นสะเทือนของพื้นดินที่รู้สึกได้จากตอนแรก บัดนี้กลับกลายเป็นเสียงครืนๆ ที่คุ้นหู ราวกับว่านครแห่งนี้กำลังกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ลลิตาเดินออกจากห้องพัก มุ่งหน้ากลับไปยังห้องโถงแห่งแก่นพลังงาน ที่นั่น เธอพบว่าโครงสร้างจักรกลโบราณทั้งหมดได้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ส่องสว่างไปทั่วทั้งบริเวณ ฟันเฟืองขนาดมหึมาหมุนอย่างทรงพลัง ท่อส่งพลังงานเรืองรองด้วยแสงที่ไหลเวียนอย่างต่อเนื่อง ราวกับหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะ "อรุณสวัสดิ์" เสียงของอารักษ์กลดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังดูมีพลังและชัดเจนกว่าเดิมมาก "เจ้าพักผ่อนได้เต็มที่แล้วใช่ไหม?" "ค่ะ" ลลิตาตอบรับ "รู้สึกดีขึ้นมาก ขอบคุณค่ะ" "ดีแล้ว" อารักษ์กลกล่าว "เพราะเราไม่มีเวลามากนัก ศัตรู... กำลังเคลื่อนไหว" "พวกเงา... ใช่ไหมคะ?" ลลิตาถาม สีหน้าของเธอฉายแววเคร่งเครียด "ถูกต้อง" อารักษ์กลตอบ "เมื่อแก่นพลังงานถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง สัญญาณของพลังที่เปี่ยมล้น ได้ดึงดูดความสนใจของพวกมัน... พวกมันกำลังมุ่งหน้ามายังนครแห่งนี้" "แล้วจักรกลพวกนี้ล่ะคะ? มันจะสามารถต่อกรกับพวกมันได้หรือเปล่า?" ลลิตาถาม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ โครงสร้างจักรกลขนาดมหึมาที่ดูทรงพลัง "โครงสร้างจักรกลเหล่านี้... คือกองทัพจักรกลรบโบราณ... ที่ถูกสร้างขึ้น... เพื่อปกป้องนครแห่งนี้... จากภัยคุกคาม" อารักษ์กลอธิบาย "แต่พวกมัน... ต้องการผู้ควบคุม... ที่มีความเข้าใจ... ในพลังงานบริสุทธิ์... และสามารถ... ผสานรวม... กับระบบควบคุม... ของพวกมันได้" "หมายความว่า... ฉันต้องเป็นคนควบคุมพวกมัน?" ลลิตาถามด้วยความประหลาดใจ "ใช่" อารักษ์กลยืนยัน "เจ้า... คือผู้ถูกเลือก... ที่ได้รับการถ่ายทอด... พลังงานบริสุทธิ์... เจ้าเท่านั้น... ที่สามารถ... สื่อสาร... และควบคุม... จักรกลรบเหล่านี้ได้... อย่างมีประสิทธิภาพ" ลลิตาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอกำลังประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ ความรับผิดชอบที่ถาโถมเข้ามานั้นหนักหนาสาหัสเหลือเกิน การต้องควบคุมจักรกลรบโบราณที่มีพลังทำลายล้างมหาศาล ไม่ใช่สิ่งที่เธอเคยคาดคิดมาก่อน "แต่... ฉันไม่เคย... ควบคุมอะไรแบบนี้มาก่อนเลยนะคะ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "ไม่ต้องกังวล" อารักษ์กลกล่าวอย่างปลอบประโลม "ข้า... จะคอยแนะนำเจ้า... ระบบควบคุม... ของจักรกลรบ... ถูกออกแบบมา... ให้ทำงานร่วมกับ... จิตสำนึก... ของผู้ควบคุม... เพียงแค่เจ้า... ตั้งใจ... และเปิดใจ... รับพลังงาน... เจ้าก็จะสามารถ... ควบคุมพวกมันได้" "คุณแน่ใจเหรอคะ?" ลลิตาถาม "ข้า... เชื่อมั่น... ในตัวเจ้า" อารักษ์กลตอบ "ที่ผ่านมา... เจ้าแสดงให้เห็นถึง... ความสามารถ... และความกล้าหาญ... มาโดยตลอด... การผสานรวม... กับพลังงานบริสุทธิ์... ก็เป็นเครื่องพิสูจน์... ว่าเจ้า... คู่ควร... กับหน้าที่นี้" ลลิตาพยักหน้าอย่างช้าๆ เธอตัดสินใจที่จะเชื่อมั่นในตัวเองและในคำพูดของอารักษ์กล "ตกลงค่ะ ฉันจะลองดู" "ดีมาก" อารักษ์กลกล่าว "ตอนนี้... เราต้องเตรียมตัว... สำหรับการมาถึงของพวกเงา... จงเลือก... จักรกลรบ... ที่เจ้า... รู้สึก... เชื่อมโยง... ด้วยมากที่สุด... แล้วเราจะ... เริ่มต้น... การฝึกฝน" ลลิตาเดินไปรอบๆ ห้องโถงแห่งแก่นพลังงาน เธอสำรวจจักรกลรบแต่ละตัวอย่างละเอียด พวกมันมีรูปร่างที่แตกต่างกัน บางตัวมีขนาดใหญ่โต หุ้มเกราะหนา บางตัวดูคล่องแคล่วว่องไว มีอาวุธติดตั้งอยู่มากมาย แต่ละตัวล้วนเปล่งประกายด้วยพลังงานสีฟ้าอ่อนๆ ราวกับกำลังรอคอยผู้บังคับบัญชา ทันใดนั้น สายตาของเธอก็ไปสะดุดกับจักรกลรบตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย มันมีขนาดไม่ใหญ่มากนัก แต่ดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยพลัง โครงสร้างของมันดูปราดเปรียว มีปีกคู่หนึ่งที่พับเก็บไว้ด้านหลัง และมีดาบพลังงานขนาดใหญ่ติดตั้งอยู่ที่แขนข้างหนึ่ง "ตัวนี้... ดูเหมือนจะเหมาะกับฉัน" ลลิตาพูดขึ้น พลางเดินเข้าไปใกล้ "นั่นคือ... 'วายุคาวี'..." เสียงของอารักษ์กลดังขึ้น "มันเป็นจักรกลรบ... ที่เน้นความเร็ว... และการโจมตีที่แม่นยำ... เป็นหนึ่งในรุ่นที่ดีที่สุด... ของกองทัพเรา" "วายุคาวี..." ลลิตาทวนคำ "ฉันชอบชื่อนี้" เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสกับพื้นผิวของวายุคาวี ความรู้สึกเย็นเฉียบของโลหะผสมผสานกับกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายใน ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับตัวจักรกล ประตูทางเข้าห้องควบคุมขนาดเล็กก็เปิดออกอย่างนุ่มนวล "เข้าไปเถิด... ลลิตา" อารักษ์กลกล่าว "ข้าจะ... ถ่ายทอด... คำสั่ง... และวิธีการควบคุม... ผ่านระบบ..." ลลิตาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆ แล้วก้าวเข้าไปในห้องควบคุมของวายุคาวี ภายในห้องนั้นเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยแผงควบคุมที่ซับซ้อน แสงสีฟ้าอ่อนๆ ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ "พร้อมแล้ว" เธอเอ่ย "ดี" อารักษ์กลตอบ "ตอนนี้... จงตั้งสมาธิ... และรับรู้ถึง... การเชื่อมต่อ... กับวายุคาวี... รู้สึกถึง... พลังงาน... ที่ไหลเวียน... ในตัวมัน..." ลลิตาหลับตาลง พยายามทำจิตใจให้สงบ เธอสัมผัสได้ถึงการเชื่อมต่อที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับวายุคาวี ราวกับว่าจักรกลรบตัวนี้กำลังมีชีวิต และกำลังตอบสนองต่อการมีอยู่ของเธอ "ข้า... กำลังจะ... สั่งการ... ให้วายุคาวี... เคลื่อนไหว... จงตอบสนอง..." ทันใดนั้นเอง ลลิตาก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่เกิดขึ้นจากวายุคาวี ปีกของมันเริ่มกางออกเล็กน้อย และแขนที่มีดาบพลังงานก็เริ่มขยับอย่างเชื่องช้า "เยี่ยมมาก!" อารักษ์กลกล่าวชม "เจ้าทำได้... ดีมาก... ลลิตา" ในขณะเดียวกันนั้นเอง เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงดังโหยหวนสะท้อนไปทั่วทั้งนคร "เกิดอะไรขึ้น?" ลลิตาถามด้วยความตกใจ "พวกเงา... มาถึงแล้ว... พวกมัน... กำลังบุก... เข้ามา..." เสียงของอารักษ์กลเต็มไปด้วยความเร่งรีบ "เจ้า... ต้องรีบ... ออกไป... สู้กับพวกมัน... ลลิตา!"