เสียงเคาะประตูอย่างหนักหน่วงทำให้ลลิตาตื่นตระหนก เธอแอบมองผ่านช่องเล็กๆ บนบานประตูที่ทำจากโลหะสลักลายโบราณ เห็นเงาร่างสูงใหญ่กำลังยืนอยู่ด้านนอก "ใครกันนะ" เธอพึมพำ "ไม่ใช่พวกอารากอร์เนียมแน่ๆ เพราะรูปร่างไม่เหมือนกันเลย" เงาร่างนั้นค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ช่องมองภาพ ลลิตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่เป็นหุ่นยนต์ขนาดมหึมา สูงเกือบสองเท่าของเธอ ตัวหุ่นทำจากโลหะสีบรอนซ์เข้มข้น มีร่องรอยการใช้งานมานาน แต่ยังคงดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขาม ใบหน้าของมันเป็นเหมือนหน้ากากกลไกที่แสดงออกไม่ได้ ดวงตาเป็นเลนส์สีแดงเรืองรองที่จ้องมองมายังประตูอย่างไม่กระพริบ "นี่มัน... หุ่นยนต์ยามเหรอ" ลลิตากลืนน้ำลายเหนียวๆ ด้วยความหวาดกลัว "แล้วมันมาทำอะไรที่นี่" เธอจำได้ว่าตอนที่เข้ามาในห้องเก็บรักษาอารากอร์เนียม ประตูบานนี้ปิดสนิท ไม่มีร่องรอยของกลไกเปิดปิดจากภายนอกเลย "มันเข้ามาได้อย่างไร" ทันใดนั้น แสงสีแดงจากดวงตาของหุ่นยนต์ก็สว่างวาบขึ้น มันยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมา แล้ววางมือลงบนประตู "เปิดการเข้าถึง" เสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าดังออกมาจากลำโพงบนอกของมัน "รหัสยืนยันตัวตน: ลลิตา" ลลิตาสะดุ้งโหยง "มันรู้ชื่อฉันได้ยังไง!" เธอคิดอย่างตื่นตระหนก "แล้วมันต้องการอะไรกันแน่" เธอถอยหลังกลับมาอย่างช้าๆ จ้องมองไปที่เครื่องจักรแห่งแสงที่ยังคงส่องประกายสีทองอยู่ "นี่เป็นส่วนหนึ่งของระบบป้องกันที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ฉันจะเข้าใจหรือเปล่า" "โปรดยืนยันตัวตน" เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังดูเร่งรีบกว่าเดิม "หากไม่ยืนยันภายในสามสิบหน่วยเวลา ระบบจะทำการตรวจสอบในเชิงรุก" "สามสิบหน่วยเวลา?" ลลิตาพยายามประเมินสถานการณ์ "มันหมายถึงสามสิบนาทีหรือเปล่า" เธอไม่แน่ใจว่าหน่วยเวลาในโลกนี้เป็นอย่างไร "แต่ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง" เธอตัดสินใจที่จะลองเสี่ยง "ฉัน... ฉันคือลลิตา" เธอตะโกนออกไปเสียงสั่นเครือ "ฉันเข้ามาที่นี่เพื่อซ่อมแซมเครื่องจักร" ทันใดนั้น แสงสีแดงจากดวงตาของหุ่นยนต์ก็หรี่ลงเล็กน้อย "การยืนยันตัวตนสำเร็จ" เสียงสังเคราะห์กล่าว "ยินดีต้อนรับ ลลิตา ผู้ถูกเลือกโดยแกนพลังงานโบราณ" "ผู้ถูกเลือก?" ลลิตาเอ่ยทวนอย่างงุนงง "แกนพลังงานโบราณ? คุณหมายถึงเครื่องจักรแห่งแสงนั่นเหรอ?" "ถูกต้อง" หุ่นยนต์ตอบ "ข้าคืออารักษ์กล ผู้พิทักษ์สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ข้าถูกสร้างขึ้นเพื่อรอคอยผู้ที่จะสามารถฟื้นฟูเครื่องจักรแห่งแสงได้" "คุณ... คุณเป็นหุ่นยนต์จริงๆ เหรอ" ลลิตาถามด้วยความไม่เชื่อสายตา "แล้วคุณพูดได้ด้วย" "ข้าเป็นจักรกลที่ได้รับการพัฒนาขั้นสูง" อารักษ์กลตอบ "ข้ามีหน้าที่ในการตรวจสอบ สังเกตการณ์ และช่วยเหลือผู้ที่เข้ามาในสถานที่นี้ หากผู้เข้ามามีเจตนาดีและมีความสามารถในการซ่อมแซม ข้าจะให้ความช่วยเหลือ" ลลิตาเดินกลับไปที่เครื่องจักรแห่งแสงอีกครั้ง ความหวาดกลัวเริ่มคลายลง กลายเป็นความสงสัยใคร่รู้แทน "คุณบอกว่าฉันเป็นผู้ถูกเลือก?" เธอถาม "แล้วทำไมฉันถึงถูกเลือก? แล้วทำไมต้องเป็นฉัน?" "ระบบได้ทำการวิเคราะห์คุณสมบัติทั้งหมดของเจ้า" อารักษ์กลกล่าว "ความรู้ด้านกลไก ความเข้าใจในวงจรพลังงาน และความมุ่งมั่นของเจ้า ทำให้เจ้าเป็นบุคคลที่เหมาะสมที่สุดในการฟื้นฟูแกนพลังงานโบราณ" "แต่ฉันมาจากโลกอื่น" ลลิตาเผลอพูดออกไป "ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้เลย" "โลกของเจ้าอาจจะแตกต่างจากโลกนี้" อารักษ์กลกล่าว "แต่หลักการพื้นฐานของกลไกและพลังงานนั้นเหมือนกัน เจ้ามีความสามารถในการปรับตัวและเรียนรู้ได้รวดเร็ว" ลลิตาเดินสำรวจรอบๆ เครื่องจักรแห่งแสงอีกครั้ง "แล้วของเหลวสีดำที่ซึมออกมาจากพื้นนี่คืออะไรคะ?" เธอถาม "มันดูไม่น่าไว้ใจเลย" อารักษ์กลหันไปมองตามทิศที่ลลิตาชี้ "นั่นคือ 'น้ำตาแห่งอากอน' เป็นของเหลวที่เกิดจากการเสื่อมสภาพของแกนพลังงานบางส่วน" "น้ำตาแห่งอากอน?" ลลิตาทวนคำ "แล้วมันอันตรายไหมคะ?" "มีความอันตรายหากสัมผัสโดยตรง" อารักษ์กลตอบ "มันสามารถกัดกร่อนโลหะและก่อให้เกิดการระคายเคืองต่อผิวหนังของสิ่งมีชีวิต" "แย่แล้ว" ลลิตาอุทาน "ถ้ามันซึมออกมาเรื่อยๆ เครื่องจักรแห่งแสงก็จะเสียหายหนักกว่าเดิม" "ถูกต้อง" อารักษ์กลกล่าว "นี่คือเหตุผลที่ข้าถูกตั้งโปรแกรมให้รอคอยผู้ที่มีความสามารถในการซ่อมแซมได้" "แล้วคุณซ่อมมันไม่ได้เหรอคะ?" ลลิตาถาม "ข้าเป็นเพียงอารักษ์กล" อารักษ์กลตอบ "ข้าไม่มีเครื่องมือและความรู้ที่เพียงพอในการจัดการกับความเสียหายระดับนี้ ข้าทำได้เพียงสังเกตการณ์และรอคอย" ลลิตาครุ่นคิด "ถ้าอย่างนั้น ฉันต้องหาวิธีหยุดการรั่วไหลของน้ำตาแห่งอากอนนี่ให้ได้" เธอมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง "คุณอารักษ์กล มีวัสดุอะไรในนี้ที่สามารถใช้ปิดรอยรั่วบนพื้นได้บ้างไหมคะ?" "มี" อารักษ์กลตอบ "บริเวณมุมห้อง มีแท่นหินที่เก็บรวบรวม 'ผลึกอุด' ไว้ ผลึกเหล่านี้มีความสามารถในการปรับสภาพตามอุณหภูมิและความดัน และสามารถอุดรอยรั่วได้เมื่อถูกกระตุ้นด้วยพลังงาน" "เยี่ยมเลย!" ลลิตาพูดด้วยความกระตือรือร้น "ช่วยพาฉันไปดูหน่อยได้ไหมคะ?" อารักษ์กลพยักหน้าเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินนำไปทางมุมห้องอย่างเชื่องช้า ลลิตาเดินตามไปติดๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง การเผชิญหน้ากับหุ่นยนต์โบราณที่พูดได้นี้ ทำให้เธอรู้ว่าเธอได้ก้าวเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยความมหัศจรรย์และอันตรายมากกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้