การตัดสินใจของเมษาที่จะพบกับคุณพ่อของธาม ทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความตึงเครียดจากการทำงานถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น เมื่อทั้งคู่ต้องเตรียมตัวสำหรับการเผชิญหน้ากับครอบครัวของอีกฝ่าย ธามพาเมษาไปยังคฤหาสน์หรูหราของครอบครัวเขาในวันหยุดสุดสัปดาห์ บรรยากาศภายในบ้านดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก แต่เมษาก็ยังคงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เมื่อเธอเห็นคุณพ่อของธาม ซึ่งมีรูปร่างผอมบางแต่ดวงตายังคงฉายแววเฉลียวฉลาด "สวัสดีครับคุณพ่อ" ธามกล่าวทักทายพร้อมกับจูงมือเมษาเข้ามาใกล้ "นี่เมษาครับ แฟนของผม" คุณพ่อของธามยิ้มรับอย่างอ่อนโยน "สวัสดีจ้ะหนูเมษา ยินดีที่ได้รู้จักนะ เห็นธามพูดถึงหนูบ่อยๆ" เมษายิ้มตอบอย่างนอบน้อม "สวัสดีค่ะคุณอา หนูดีใจที่ได้พบคุณอาค่ะ" ตลอดการสนทนา เมษารู้สึกทึ่งในความอบอุ่นและเป็นกันเองของคุณพ่อธาม ท่านถามไถ่เรื่องราวต่างๆ ของเธอด้วยความสนใจ และแสดงความยินดีกับความสัมพันธ์ของเธอกับธาม "ธามเป็นลูกชายคนเดียวของผม" คุณพ่อของธามกล่าวขณะนั่งดื่มชายามบ่าย "เขาเป็นคนจริงจังกับงานมากๆ แต่ผมก็ดีใจที่เห็นเขามีคนรักที่น่ารักแบบหนู" เมษารู้สึกอบอุ่นหัวใจกับคำพูดของคุณพ่อธาม เธอแอบมองธามที่นั่งอยู่ข้างๆ เขากำลังยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่แตกต่างจากรอยยิ้มที่เธอเคยเห็นในที่ทำงาน "ธามเป็นคนดีนะคะ" เมษาตอบ "เขาดูแลหนูดีมาก" "นั่นแหละที่ผมเป็นห่วง" คุณพ่อของธามพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ "ธามมันเป็นพวกบ้างานน่ะ กลัวจะดูแลหนูไม่ดี" "ไม่จริงเลยครับคุณพ่อ" ธามแก้ต่าง "ผมดูแลเมษาดีที่สุดแล้ว" ระหว่างการสนทนา ธามมักจะโอบเอวเมษาไว้ หรือไม่ก็จับมือเธออย่างแนบเนียน การกระทำเหล่านั้นทำให้เมษารู้สึกเขินอาย แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น เมษาก็ได้พบกับคุณแม่ของธาม ซึ่งเป็นผู้หญิงที่สง่างามและใจดี ท่านต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น "หนูเมษา มานั่งตรงนี้สิลูก" คุณแม่ของธามเชิญให้นั่งข้างๆ ท่าน ตลอดมื้ออาหาร คุณแม่ของธามพยายามชวนเมษาคุยอยู่เสมอ ท่านถามเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ ความฝันของเธอ และสิ่งที่เธอชอบ "แม่เป็นห่วงธามมากนะ" คุณแม่ของธามกล่าวขณะมองไปที่ลูกชาย "เขาทำงานหนักจนเกินไป บางทีแม่ก็กลัวว่าเขาจะไม่มีเวลาให้กับชีวิตส่วนตัว" "ตอนนี้ธามมีเมษาแล้วค่ะ" คุณพ่อของธามพูดเสริม "แม่ก็สบายใจได้แล้ว" เมษารู้สึกถึงสายตาที่มองมาที่เธอ เธอเห็นความหวังและความปรารถนาดีในสายตาของพ่อแม่ธาม "หนูจะดูแลคุณธามให้ดีที่สุดค่ะ" เมษาให้คำมั่น ธามบีบมือเมษาเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ หลังจากมื้ออาหาร ธามขอตัวพาเมษาไปเดินเล่นในสวนหลังบ้าน "คุณพ่อคุณแม่คุณน่ารักมากเลยค่ะ" เมษาเอ่ยขึ้นเมื่อเดินห่างออกมาจากตัวบ้านพอสมควร "พวกท่านเป็นคนดีมาก" ธามตอบ "ผมโชคดีที่มีครอบครัวที่ดี" "แล้วคุณ… คุณมีความสุขไหมคะ" เมษาถามอย่างไม่คาดคิด ธามหยุดเดินและหันมามองหน้าเมษา ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง "ผม… ผมคิดว่าผมกำลังมีความสุขมากขึ้นนะครับ" เมษารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง "หมายความว่ายังไงคะ" "ผมหมายความว่า… การมีคุณอยู่ข้างๆ มันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น" ธามสารภาพ "ผมรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น รู้สึกว่ามีคนที่เข้าใจผมจริงๆ" เมษาเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ความรู้สึกที่เธอมีต่อธามมันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนยากที่จะปฏิเสธ "คุณธามคะ" เมษาเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา "ดิฉัน… ดิฉันก็รู้สึกดีเหมือนกันค่ะ" ธามยิ้มออกมา รอยยิ้มที่จริงใจและอบอุ่น "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" เขาก้าวเข้ามาใกล้เมษามากขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือมาปัดผมที่ปรกหน้าผากของเธอออกเบาๆ สัมผัสของเขาทำให้เธอรู้สึกใจสั่น "คุณเมษา" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ผม… ผมรู้ว่าเราเริ่มต้นความสัมพันธ์ของเราจากอะไร แต่ผมก็รู้สึกว่า… มันเริ่มไม่ใช่แค่การแสดงอีกต่อไปแล้ว" เมษาเงยหน้ามองเขา หัวใจของเธอเต้นระรัว "คุณหมายถึง… คุณรู้สึกจริงๆ อย่างนั้นเหรอคะ" "ใช่" ธามตอบเสียงหนักแน่น "ผมรู้สึกจริงๆ" วินาทีนั้น เมษารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น "แล้ว… แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" เมษาถาม ธามมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมไม่รู้เหมือนกัน" เขาตอบ "แต่ผมอยากจะลองดู" คำว่า "ลองดู" ของธามทำให้หัวใจของเมษาสั่นไหว เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อมจะเผชิญกับความรู้สึกที่แท้จริงเหล่านี้หรือไม่ แต่การได้เห็นความจริงใจในแววตาของเขา ทำให้เธออดที่จะหวั่นไหวไม่ได้ "ให้เวลาผมได้ไหมครับ" ธามถาม "ให้เวลาผมได้พิสูจน์ตัวเอง" เมษาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยักหน้า "ค่ะ" ธามยิ้มกว้างอย่างโล่งอก ก่อนจะโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของเมษาอย่างอ่อนโยน การกระทำนั้นยิ่งทำให้ความรู้สึกของเมษาซับซ้อนยิ่งขึ้น เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่บทบาทอีกต่อไป