เมษาก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่วางอยู่บนตัก แสงจันทร์ส่องกระทบปลายนิ้วเรียวของเธอสะท้อนเป็นประกายวูบวาบในความมืด เธอยังคงได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นโครมครามอยู่ในอก ราวกับจะทะลุออกมาเต้นแรงอยู่ข้างนอก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธออย่างควบคุมไม่ได้ ภาพใบหน้าของธามเมื่อคืนนี้ยังคงชัดเจนในความทรงจำ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและแววตาที่สื่อถึงความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แววตาของผู้ชายที่มองเลขาฯ ที่เขาจ้างมาหลอกๆ แต่เป็นแววตาที่มองผู้หญิงที่เขา… รัก? "คุณธามคะ" เมษาเรียกชื่อเขาเบาๆ ลมเย็นยามค่ำคืนพัดพาเอาความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้เข้ามาในห้อง "ขอบคุณมากนะคะสำหรับทุกอย่าง" ธามที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ตรงโต๊ะทำงานหันมามองเธอ ดวงตาคมของเขาจับจ้องใบหน้าของเมษาที่กำลังสะท้อนแสงจันทร์ "เป็นอะไรไป เมษา ทำไมดูเหม่อลอย" เขาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลผิดปกติ "ไม่สบายหรือเปล่า" เมษาส่ายหน้าช้าๆ "เปล่าค่ะ ดิฉันสบายดี แค่คิดอะไรเพลินๆ น่ะค่ะ" เธอตอบ พยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด "เมื่อคืนนี้... ขอบคุณจริงๆ ค่ะที่ช่วยดิฉันไว้" "ไม่ต้องขอบคุณหรอก" ธามตอบ พลางลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง "เราเป็นคู่หมั้นกันนี่นา ถึงแม้จะเป็นการแสดงก็ตาม" ประโยคหลังเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เมษาจับไม่ได้ "ค่ะ" เมษารับคำเสียงเบา "แต่การที่คุณธามยอมพลีกายออกมาปกป้องดิฉันขนาดนั้น มันทำให้ดิฉันรู้สึก... ไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ปลอมๆ ของเราอีกต่อไป" เธอพูดออกไปตามความรู้สึกที่แท้จริงในใจ ธามหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขามองใบหน้าของเมษาอย่างพิจารณา "ไม่แน่ใจยังไง" เขาถาม "เธอกำลังจะบอกว่า… แผนการของเรามันกำลังจะพังใช่ไหม" เมษาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงภาพตอนที่ธามโอบกอดเธอไว้แน่นเมื่อวานนี้ "ดิฉันไม่รู้ว่าเรียกว่าแผนพังไหม" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "แต่เมื่อคืนนี้... ดิฉันรู้สึกได้ว่าความรู้สึกของคุณธามมันไม่ใช่การแสดง" ธามยิ้มบางๆ มุมปาก "แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ" เขาถามกลับ "เธอรู้สึกยังไงกับฉัน" คำถามนั้นทำเอาเมษาหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม เธอไม่เคยคิดว่าธามจะถามคำถามตรงๆ แบบนี้ออกมา เธอหลบสายตาคมกริบของเขาลงมองพื้น "ดิฉัน... ดิฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม "ความรู้สึกมันซับซ้อนเกินไป" "ซับซ้อนแค่ไหน" ธามก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด จนแทบจะยืนประชิดเธอ "บอกฉันสิเมษา" เมษาใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เธอไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ธามที่ปกติจะเย็นชาและเด็ดขาด วันนี้กลับดูเหมือนกำลังรอคอยคำตอบจากเธออย่างใจจดใจจ่อ "ดิฉัน... ดิฉันรู้สึกดีที่คุณธามอยู่ใกล้ๆ ค่ะ" เธอสารภาพ "แล้วก็... กังวลเวลาที่คุณธามไม่สบายใจ" ธามยิ้มกว้างขึ้น "แค่นั้นเหรอ" เขาถาม "แค่นั้นจริงๆ เหรอ" "ก็... ก็มีมากกว่านั้นค่ะ" เมษาตอบเสียงเบาหวิว "แต่ดิฉันไม่กล้าพูด" "ทำไมจะไม่กล้า" ธามเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของเมษาไว้เบาๆ "ฉันอยากฟัง" เมษาหลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นสบตากับเขาอีกครั้ง "ดิฉัน... รักคุณธามค่ะ" คำสารภาพที่หลุดออกจากปากทำให้ทั้งสองคนตกอยู่ในภวังค์แห่งความเงียบงัน ธามมองใบหน้าของเมษาด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขาเคยคาดหวังคำตอบนี้ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจริงๆ เขากลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างไปหมด "เมษา..." เขาเรียกชื่อเธอแผ่วเบา "เธอแน่ใจนะ" "แน่ใจค่ะ" เมษาตอบเสียงหนักแน่น "ถึงแม้ตอนแรกมันจะเริ่มต้นจากแผนการ แต่ตอนนี้... มันเป็นความรู้สึกจริงๆ ของดิฉัน" รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของธาม "ดีแล้ว" เขาพูด "เพราะฉันก็รักเธอเหมือนกัน" คำพูดนั้นทำให้เมษาแทบจะยืนไม่อยู่ เธอไม่เคยคิดว่าวันที่เธอจะได้ยินคำว่ารักจากธามจะเป็นวันที่เธอสารภาพรักออกไปก่อน "คุณธาม... จริงเหรอคะ" "จริงสิ" ธามโน้มตัวลงมาจุมพิตที่หน้าผากของเมษาเบาๆ "ฉันรอคอยวันนี้มานานแล้ว" ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่ใต้แสงจันทร์ ดวงใจของพวกเขาเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เรื่องราวของแผนการที่เริ่มต้นจากความจำเป็น บัดนี้ได้กลายเป็นความรักที่แท้จริง แต่เส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค วาริสา แผนร้ายที่ซ่อนเร้น และความลับในอดีตที่ยังรอการคลี่คลาย