เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศภายในคฤหาสน์ของธามเต็มไปด้วยความสดใส เมษาตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เธอแทบจะไม่ได้นอน ความสุขที่ได้ยินคำว่ารักจากธามทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณธาม" เมษาเอ่ยทักทายธามเมื่อลงมาที่ห้องอาหาร เช้านี้เขาดูสดใสกว่าปกติ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นจนเธอแทบจะละลาย "อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก" ธามตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งให้เมษา "เมื่อคืนนอนหลับสบายไหม" "หลับสบายดีค่ะ" เมษาตอบ "แล้วคุณธามล่ะคะ" "หลับไม่ลงเลย" ธามตอบพร้อมกับมองเมษาลึกซึ้ง "มัวแต่นึกถึงใบหน้าของเธอ" เมษาหน้าแดงระเรื่อ เธอรีบก้มหน้าลงตักอาหารเช้า "คุณธามนี่ปากหวานจังเลยนะคะ" "ก็กับเธอคนเดียวเท่านั้นแหละ" ธามพูดพลางเอื้อมมือมาจับมือเมษาไว้ "เมื่อคืนนี้... เธอทำให้ฉันมีความสุขที่สุดเลยนะ" "ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ" เมษาตอบ "ขอบคุณนะคะที่ยอมรับความรู้สึกของดิฉัน" "ไม่ต้องขอบคุณหรอก" ธามกระชับมือเมษา "ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ ที่ทำให้ฉันได้รู้จักความรักที่แท้จริง" ทั้งสองคนใช้เวลาทานอาหารเช้าด้วยกันอย่างมีความสุข แต่แล้วความสุขนั้นก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของธามดังขึ้น เขามองชื่อผู้โทรเข้า พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย "ขอโทษนะเมษา ฉันขอรับโทรศัพท์ก่อน" "ค่ะ" เมษาตอบ ธามลุกขึ้นเดินออกไปโทรศัพท์นอกห้องอาหาร ทิ้งให้เมสานั่งรอด้วยความสงสัย เขาดูมีท่าทีเคร่งเครียดขึ้นเมื่อรับสาย "อะไรนะ" ธามถามเสียงดัง "เธอแน่ใจเหรอ" เมษาพยายามเงี่ยหูฟัง แต่เสียงที่ดังมาจากอีกฝั่งนั้นเบาเกินไป "ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ" ธามพูดจบก็วางสาย เขากลับเข้ามาในห้องอาหารด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม "เมษา ฉันมีเรื่องต้องไปจัดการด่วน" "เกิดอะไรขึ้นคะ" เมษาถามด้วยความเป็นห่วง "เรื่องของวาริสา" ธามตอบ "เธอมีเรื่องเดือดร้อน" เมษาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อวาริสา "วาริสาเหรอคะ" "ใช่" ธามพยักหน้า "ฉันได้รับแจ้งว่าเธอถูกทำร้าย" "อะไรนะคะ" เมษาตกใจ "แล้ว... แล้วตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง" "ยังไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัด" ธามพูด "ฉันต้องรีบไปดู" "ดิฉันไปด้วยค่ะ" เมษาเสนอตัวทันที "ไม่เป็นไรเมษา เธออยู่ที่นี่เถอะ" ธามพยายามปฏิเสธ "ไม่ได้ค่ะ" เมษาพูดเสียงหนักแน่น "ดิฉันเป็นห่วงวาริสา ถึงแม้ว่าเราจะมีปัญหากัน แต่เธอก็เป็นคนที่ดิฉันเคยรักมาก่อน" ธามมองเข้าไปในดวงตาของเมษา เขาเห็นแววตาที่จริงใจ และความกังวลที่ฉายชัดออกมา "ก็ได้" เขายอม "แต่เธอต้องระวังตัวให้ดีนะ" ทั้งสองคนรีบรุดไปยังโรงพยาบาลที่วาริสาถูกนำตัวส่ง ธามขับรถด้วยความเร็วสูง เมษาที่นั่งอยู่ข้างๆ มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกหลากหลาย อดีตที่เธอเคยมีกับวาริสา ความเจ็บปวดที่เคยได้รับ และความรู้สึกผิดที่ยังคงตามหลอกหลอน เมื่อไปถึงโรงพยาบาล ธามและเมษารีบตรงไปยังห้องพักผู้ป่วย วาริสาที่นอนอยู่บนเตียงมีร่องรอยฟกช้ำตามใบหน้าและแขน เธอมีสีหน้าซีดเซียว "วาริสา" ธามเรียกชื่อเธออย่างเป็นห่วง วาริสาหันมามองธามด้วยแววตาที่อ่อนแรง "ธาม..." เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "ใครทำเธอ" ธามถาม วาริสารีบหันไปมองเมษาที่ยืนอยู่ข้างหลังธาม ก่อนจะหันกลับมามองธามอีกครั้ง "ฉัน... ฉันถูกคนแปลกหน้าทำร้าย" เธอโกหก เมษาขมวดคิ้ว เธอรู้สึกได้ว่าวาริสากำลังปิดบังบางสิ่งบางอย่าง "คนแปลกหน้าเหรอ" ธามถามด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อ "แน่ใจนะ" "แน่ใจค่ะ" วาริสาตอบเสียงสั่น "ฉัน... ฉันกลัวมากเลยธาม" ธามมองวาริสาด้วยความสงสาร เขาหันไปมองเมษา "เมษา เธอรอฉันตรงนี้ก่อนนะ ฉันจะไปคุยกับหมอ" เมษาพยักหน้า เธอเดินเข้าไปหาเตียงของวาริสา "เป็นยังไงบ้างคะ" เธอถาม วาริสาหันมามองเมษา ดวงตาของเธอฉายแววความรู้สึกที่เมษาไม่เข้าใจ "เมษา..." เธอเอ่ยชื่อเมษาเบาๆ "เธอมาที่นี่ทำไม" "ดิฉันเป็นห่วงคุณค่ะ" เมษาตอบตามตรง "ถึงแม้ว่าเราจะเคยมีปัญหากัน" วาริสากลืนน้ำลายลงคอ "ขอบใจนะ" เธอพูดเสียงเบา "ฉัน... ฉันรู้ว่าเธอคงเกลียดฉัน" "ดิฉันไม่เคยเกลียดคุณค่ะ" เมษาตอบ "เพียงแต่... สิ่งที่คุณทำมันทำให้ดิฉันเสียใจ" วาริสาหลับตาลง น้ำตาคลอเบ้า "ฉันรู้" เธอพูด "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดพลาดไปมาก" ในขณะนั้นเอง ธามก็เดินกลับเข้ามา "หมอบอกว่าอาการของเธอไม่น่าเป็นห่วงแล้ว" เขาหันไปมองวาริสา "แต่เธอต้องพักผ่อนเยอะๆ นะ" "ขอบคุณค่ะธาม" วาริสาตอบ "ฉันจะให้คนดูแลเธออย่างดี" ธามพูด เมษาเห็นสายตาของวาริสาที่มองธาม เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น ความรู้สึกผิดที่วาริสาเคยทำไว้กับเธอ และความรู้สึกรักที่วาริสาคงจะยังมีให้กับธาม เมษามองธามด้วยความเข้าใจ เธอรู้ว่าธามเป็นคนดีและมีความรับผิดชอบ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจ "ถ้าอย่างนั้น... เรากลับกันก่อนนะคะ" เมษาพูดกับธาม "ให้วาริสาได้พักผ่อน" ธามพยักหน้า "ได้" เขาหันไปบอกวาริสา "ถ้ามีอะไร โทรหาฉันได้ตลอดนะ" "ขอบคุณค่ะ" วาริสาตอบ ขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้อง เมษาก็หันกลับไปมองวาริสาอีกครั้ง ดวงตาของทั้งสองคนสบกัน มีบางสิ่งบางอย่างที่เมษาไม่เข้าใจซ่อนอยู่ในแววตาของวาริสา เหมือนกับว่ามีปมปริศนาบางอย่างที่ยังรอการคลี่คลาย