ตอนที่ 25 — ความจริงที่ซ่อนเร้นในจดหมายเก่า
เธอคิดว่าวาริสาโกหกเรื่องที่ถูกทำร้ายใช่ไหม ธามถามขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างทั้งสองคนที่นั่งอยู่เบื้องหลังรถลีมูซีนคันหรู เมษาหันไปมองเขา ดวงตาของเธอสะท้อนความสับสนและความแน่วแน่ในคำตอบ "ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะถูกทำร้ายจริงๆ ค่ะ รอยช้ำนั่นดูไม่เป็นธรรมชาติเลย"
ธามพยักหน้าช้าๆ "ผมก็คิดอย่างนั้น แต่เรายังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด" เขากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "เรื่องนี้ซับซ้อนกว่าที่เราคิด เมษา"
เมษาถอนหายใจยาว "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ? ถ้าเธอไม่ยอมรับความจริง แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้?"
"เราต้องหาหลักฐาน" ธามยืนยัน "ผมจะให้ทีมรักษาความปลอดภัยของเราตรวจสอบกล้องวงจรปิดรอบๆ โรงพยาบาลอย่างละเอียดอีกครั้ง และผมจะลองคุยกับพยานที่อยู่ในเหตุการณ์ดู"
"แล้ววาริสา... เธอจะยังเป็นอันตรายต่อเราอยู่ไหมคะ?" เมษาถามด้วยน้ำเสียงหวั่นวิตก
"ผมจะระมัดระวังเป็นพิเศษ" ธามตอบ พลางเอื้อมมือมาจับมือของเมษาไว้แน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณเด็ดขาด"
คำพูดของเขาทำให้เมษารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ในใจเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยคำถามมากมายเกี่ยวกับวาริสาและแรงจูงใจที่แท้จริงของเธอ
เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ธามตรงไปที่ห้องทำงานของเขา ปล่อยให้เมษาอยู่ตามลำพังในห้องนั่งเล่น เธอนั่งลงบนโซฟาตัวนุ่ม พยายามประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว วาริสา... หญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเหมือนพี่สาวที่เธอรัก กลับกลายเป็นคนที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อทำลายชีวิตของเธอและธาม เพียงเพราะความหึงหวงและอิจฉา? ความคิดนี้ทำให้หัวใจของเมษาปวดร้าว
ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "คุณเมษาคะ" เสียงแม่บ้านดังมาแต่ไกล "คุณธามให้ดิฉันนำเอกสารชุดนี้มาให้ค่ะ"
เมษาลุกขึ้นไปรับแฟ้มเอกสารจากแม่บ้าน เมื่อเปิดดู เธอก็ต้องประหลาดใจ เอกสารเหล่านั้นเป็นชุดภาพถ่ายเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นของพ่อแม่ของธามในวัยหนุ่มสาว พร้อมกับจดหมายที่เขียนด้วยลายมือที่เธอไม่คุ้นเคย
"นี่มันอะไรคะ?" เมษาพึมพำกับตัวเอง
เธอเริ่มเปิดอ่านจดหมายทีละฉบับ ลายมือที่บรรจงเขียนในอดีตค่อยๆ คลี่คลายเรื่องราวที่ถูกปกปิดมานาน จดหมายเหล่านั้นถูกเขียนขึ้นโดยบุคคลที่ชื่อว่า "อรุณี" ซึ่งดูเหมือนจะเป็นคนสนิทของพ่อแม่ธาม
"ถึงธามลูกรัก" จดหมายฉบับหนึ่งขึ้นต้น "เมื่อแม่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แม่หวังว่าลูกคงจะเข้าใจถึงสิ่งที่แม่และพ่อของลูกพยายามปกปิดมาตลอดชีวิต"
เมษาอ่านต่อด้วยความใจจดใจจ่อ จดหมายเล่าถึงเบื้องหลังการแต่งงานของพ่อแม่ธาม ซึ่งไม่ได้เกิดจากความรัก แต่เกิดจากการถูกบังคับจากตระกูล และมีอีกหนึ่งคนที่แอบรักพ่อของธามมาโดยตลอด คนๆ นั้นก็คือ... วาริสา!
"วาริสา?" เมษาอุทานออกมาเบาๆ "ไม่จริงน่า"
เธออ่านต่ออย่างไม่เชื่อสายตา จดหมายของอรุณีอธิบายว่า วาริสาไม่ได้เป็นเพียงแค่คนสนิท แต่เธอคือผู้หญิงที่พ่อของธามรัก และตั้งใจจะแต่งงานด้วยก่อนที่จะถูกบังคับให้แต่งงานกับแม่ของธาม วาริสาเสียใจและเจ็บปวดมาก แต่เธอก็ยังคงรักพ่อของธามอยู่เสมอ และคอยช่วยเหลือเขาอยู่ห่างๆ
"แต่เรื่องมันก็ไม่จบแค่นั้น" อรุณีเขียนต่อไป "หลังจากที่ธามเกิดมา วาริสายังคงติดต่อกับพ่อของเจ้าอยู่เรื่อยๆ และมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่แม่จะรับได้"
หัวใจของเมษาเต้นระรัว เธอรู้สึกเหมือนกำลังอ่านเรื่องราวในนิยายน้ำเน่า แต่ทุกตัวอักษรที่ปรากฏตรงหน้ากลับเป็นความจริงที่น่าตกใจ
"แม่รู้ว่ามันอาจจะโหดร้ายเกินไป" อรุณีเขียนด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "แต่ความจริงก็คือความจริง วาริสาเป็นแม่แท้ๆ ของธาม"
เมษาแทบจะยืนไม่ไหว เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา มือไม้สั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ไม่... ไม่จริง..."
ข้อมูลที่ได้จากจดหมายฉบับนี้พลิกทุกอย่างที่เธอเคยรู้เกี่ยวกับธามและวาริสา วาริสาไม่ใช่แค่ศัตรู แต่เธอคือแม่ของธาม! แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยบอกเรื่องนี้? ทำไมเธอถึงทำร้ายธามและครอบครัวของเขา?
ในขณะที่เมษากำลังพยายามทำความเข้าใจกับความจริงอันน่าตกใจนี้ ประตูห้องทำงานของธามก็ถูกเปิดออก เขาเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่เมษาอ่านไม่ออก
"คุณเมษา" ธามเรียกเสียงเรียบ "คุณกำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้น?"
เมษาเงยหน้ามองเขา มือยังคงกำแฟ้มเอกสารแน่น "ฉัน... ฉันเจอเอกสารพวกนี้ในห้องทำงานของคุณค่ะ" เธอพูดตะกุกตะกัก
ธามเดินเข้ามาใกล้ พลางกวาดสายตามองไปที่เอกสารในมือของเมษา แววตาของเขาก็ฉายความประหลาดใจ "นั่นมัน..."
"วาริสา... คือแม่ของคุณจริงๆ เหรอคะ?" เมษาถาม น้ำเสียงสั่นเครือ
ธามนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "ผมก็เพิ่งรู้เรื่องนี้เมื่อไม่นานมานี้เอง" เขาตอบ "จากบันทึกของพ่อผม"
"แล้วทำไม..." เมษาถามต่อ "ทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่เคยบอกคุณ? แล้วทำไมวาริสาถึง... ถึงทำร้ายคุณ?"
"ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน" ธามตอบ "พ่อผมเสียชีวิตไปนานแล้ว ส่วนแม่... ผมไม่เคยคุยกับเธอเรื่องนี้เลย"
ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างทั้งสองอีกครั้ง ความจริงที่ถูกเปิดเผยนี้ยิ่งเพิ่มความซับซ้อนให้กับสถานการณ์ พวกเขาต้องหาทางรับมือกับวาริสา และความจริงที่เธอซ่อนไว้
4,090 ตัวอักษร