“ไม่นะ! ฉันใส่ชุดนี้ไม่ได้เด็ดขาด!” เมษาโวยวายเมื่อมองชุดราตรีสีแดงเพลิงที่อรยื่นมาให้เธอ “ทำไมล่ะคะ ชุดนี้สวยออกค่ะ เหมาะกับงานเลี้ยงของท่านประธานมากๆ เลยนะคะ” อรพยายามคะยั้นคะยอ “แต่… มันสั้นเกินไปนะพี่อร แล้วก็… มันเปิดหลังเยอะไปหน่อย” เมษาหน้าแดงก่ำ เธอมักจะแต่งตัวเรียบร้อยเสมอ ชุดแบบนี้ไม่ใช่สไตล์ของเธอเลย “โอ้โห น้องเมษาคะ นี่ท่านประธานเขาเลือกให้เลยนะคะ ถ้าเขาเลือกให้ขนาดนี้แล้ว ยังจะปฏิเสธอีกเหรอคะ” อรพูดพลางยิ้ม “ท่านประธานเขาคงอยากให้น้องเมษาเป็นดาวเด่นของงานเลยล่ะค่ะ” เมษาหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม เธอไม่เคยคิดว่าธามจะใส่ใจรายละเอียดเรื่องการแต่งกายของเธอถึงขนาดนี้ “เขา… เขาก็แค่… อยากให้ฉันดูดีในสายตาคนอื่นเฉยๆ น่ะค่ะ” “ใช่ค่ะ แล้วใครๆ ก็อยากให้แฟนตัวเองดูดีทั้งนั้นแหละค่ะ” อรพูดอย่างรู้ทัน “เอาเถอะค่ะ ลองใส่ดูก่อนนะคะ ไม่ชอบค่อยเปลี่ยน” เมษาจำใจต้องยอม เธอเดินเข้าไปในห้องลองเสื้อ แล้วหยิบชุดราตรีสีแดงเพลิงนั้นขึ้นมาสวม การที่ธามเลือกชุดนี้ให้ มันทำให้เธอรู้สึกใจเต้นแรงอย่างประหลาด เมื่อเธอเดินออกมา อรถึงกับตาโต “ว้าว! สวยมากๆ เลยค่ะน้องเมษา! ชุดนี้เหมือนสั่งตัดมาให้เลยค่ะ! ผอมเพรียว สง่า เซ็กซี่ ครบเลยค่ะ!” เมษาเดินไปส่องกระจก เธอเองก็ต้องยอมรับว่าชุดนี้สวยจริงๆ มันเข้ารูปกับสรีระของเธออย่างลงตัว เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนสวย และช่วงขาที่ดูยาวขึ้น “เป็นไงบ้าง” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเมษาสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมอง ธามยืนอยู่ตรงนั้นในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มสุดเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูคมเข้มยิ่งขึ้นไปอีกภายใต้แสงไฟสลัวของโถงทางเดิน “คุณ… คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เมษาถามเสียงเบา “เมื่อกี้” ธามตอบ “ผมแค่แวะมาดูว่าคุณเตรียมตัวเสร็จหรือยัง” สายตาของเขากวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอ “สวย” เขาเอ่ยสั้นๆ แต่คำพูดนั้นกลับทำให้หัวใจของเมษาเต้นแรงไปอีกระลอก “ขอบคุณค่ะ” เมษาตอบอย่างเขินอาย “ไปกันเถอะ” ธามพูดแล้วผายมือเชิญ “แขกคนสำคัญเริ่มมากันแล้ว” งานเลี้ยงจัดขึ้นที่โรงแรมหรูใจกลางเมือง ทันทีที่เมษาและธามก้าวเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่พวกเขา ธามโอบเอวเมษาไว้แน่น ราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าเธอคือ ‘แฟน’ ของเขา “นี่คือเมษา แฟนผมครับ” ธามแนะนำเมษาให้กับแขกเหรื่อที่เข้ามาทักทาย เมษาพยายามยิ้มตอบรับอย่างนอบน้อม แต่ในใจก็รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เธอต้องคอยระวังทุกการกระทำ ทุกคำพูด เพราะเธอรู้ดีว่ามีคนมากมายกำลังจับตาดูเธออยู่ “คุณธามคะ ผู้หญิงคนนี้คือใครคะ” นักธุรกิจหญิงเจ้าของบริษัทคู่แข่งรายหนึ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความสงสัย “นี่เมษาครับ แฟนผม” ธามตอบพลางดึงเมษาเข้ามาใกล้ “เรากำลังจะหมั้นกันในเร็วๆ นี้ครับ” คำประกาศนั้นทำเอาทุกคนในวงสนทนาตกตะลึงไปตามๆ กัน เมษาเองก็รู้สึกตกใจไม่แพ้กัน เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าธามจะประกาศเรื่องหมั้นอีกครั้ง “จริงเหรอคะคุณธาม” นักธุรกิจหญิงคนนั้นเอ่ยถาม “ไม่เคยเห็นคุณธามพาแฟนคนไหนมาเปิดตัวแบบนี้เลยนะคะ” “เมษาพิเศษกว่าคนอื่นครับ” ธามตอบพลางมองเมษาด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย “เธอทำให้ผมรู้สึก… มีความสุข” เมษาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอหันไปมองธาม เขากำลังมองเธออยู่ด้วยสายตาที่อบอุ่นเกินคาด ตลอดทั้งงาน เมษารู้สึกเหมือนกำลังแสดงละครเวทีฉากใหญ่ เธอต้องคอยยิ้มแย้ม หัวเราะ พูดคุยกับผู้คนมากมาย และที่สำคัญที่สุด เธอต้องแสดงความรักกับธามตลอดเวลา มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ธามพาเมษาไปทักทายกลุ่มนักลงทุนต่างชาติ ท่ามกลางวงสนทนา ธามก็โน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเมษา “คืนนี้หลังงานเลิก… ผมอยากให้เราไปต่อกันที่อื่น” “ไปไหนคะ” เมษาถามด้วยน้ำเสียงกระซิบ “ก็… ไปฉลองความสำเร็จของเราไง” ธามพูดพลางมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหมายบางอย่าง เมษาหน้าแดงก่ำ เธอรู้ว่าธามกำลังหมายถึงอะไร “แต่… เราตกลงกันว่า…” “แค่ไปดื่มเป็นเพื่อนผมเฉยๆ” ธามขัดจังหวะ “อย่าคิดมาก” แม้ปากจะบอกว่าให้คิดมาก แต่สายตาของธามกลับสื่อความหมายที่ตรงกันข้าม เมษารู้สึกสับสนกับท่าทีของเขาเหลือเกิน ในขณะที่กำลังพูดคุยกับแขกคนหนึ่งอยู่ ทันใดนั้นเอง ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา หญิงสาวคนนั้นแต่งตัวสวยหรูราวกับนางพญา มีใบหน้าสวยคม แต่แววตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง “ธาม! ในที่สุดฉันก็เจอคุณสักที!” หญิงสาวคนนั้นพูดเสียงดัง “แล้วนี่… ใคร?” เธอหันมามองเมษาด้วยสายตาดูถูก ธามหันไปมองหญิงสาวคนนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “นี่เมษา แฟนผม” “แฟนคุณ?” หญิงสาวคนนั้นหัวเราะเยาะ “อย่ามาตลกนะธาม! คุณคงลืมไปแล้วสินะว่าคุณมีคู่หมั้นอยู่แล้ว!” คำพูดของหญิงสาวคนนั้นทำเอาเมษาใจหายวูบ เธอหันไปมองธามด้วยความตกใจ “คุณคือใคร” ธามถามเสียงเข้ม “ฉันคือ ‘วิมล’ คู่หมั้นของคุณไงล่ะธาม!” หญิงสาวคนนั้นประกาศเสียงดัง “อย่าคิดว่าจะมาหลอกฉันได้นะ! ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่!” บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดลง ทุกสายตาจับจ้องมาที่พวกเขา ธามหันไปมองเมษา แววตาของเขามีแววบางอย่างที่เมษาอ่านไม่ออก “วิมล” ธามพูดเสียงเรียบ “เธอมาทำอะไรที่นี่” “ฉันก็มาแสดงความยินดีกับคุณไงคะ” วิมลพูดพลางยิ้มเยาะ “แต่ดูเหมือนคุณจะเจอ ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่แล้วสินะ” “ผมไม่ได้อยากจะบอกเรื่องนี้กับใครเร็วขนาดนี้” ธามพูดกับวิมล “แต่ในเมื่อคุณถาม… ก็ได้” เขาหันไปมองเมษา “เมษาครับ นี่วิมล คู่หมั้นเก่าของผม” “คู่หมั้นเก่า?” วิมลหัวเราะ “คุณธามคะ คุณพูดเหมือนกับว่าเราเลิกกันแล้วอย่างนั้นแหละค่ะ” “เราเลิกกันไปนานแล้ววิมล” ธามพูดเสียงหนักแน่น “และผมก็กำลังจะหมั้นกับเมษา” “อะไรนะคะ!?” วิมลอุทานเสียงดัง “เป็นไปไม่ได้! คุณไม่มีวันเลิกกับฉันเด็ดขาด!” “ผมบอกแล้วไงว่าเราเลิกกันแล้ว” ธามพูด “และตอนนี้ผมรักเมษา” คำว่า ‘รัก’ หลุดออกจากปากธามอีกครั้ง ทำเอาเมษาแทบยืนไม่อยู่ เธอหันไปมองธามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งประหลาดใจ สับสน และ… ดีใจ วิมลมัวแต่โวยวายอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันมามองเมษาด้วยสายตาอาฆาต “เธอ! ผู้หญิงชั้นต่ำ! อย่าคิดว่าจะได้อะไรจากธามไปง่ายๆ!” พูดจบ วิมลก็สะบัดหน้าแล้วเดินจากไป ทิ้งให้เมษาและธามยืนอยู่ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย “คุณ… คุณบอกว่ารักฉัน…” เมษาเอ่ยถามเสียงเบา ธามหันมาสบตาเมษา “ผมไม่ได้โกหก” เขาตอบ “ผมรักคุณ เมษา” คำสารภาพรักจากปากของธาม ทำเอาเมษาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจของเธอตอนนี้คืออะไรกันแน่.