เมษากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ รู้สึกเหมือนมีก้อนหินขนาดใหญ่มากดทับอยู่ที่อก ชุดราตรีสีแดงเพลิงที่อรพยายามคะยั้นคะยอให้เธอใส่ มันไม่ได้เป็นเพียงชุดที่สั้นและเปิดหลังจนน่าอาย แต่มันยังเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของบทบาทที่เธอต้องสวมใส่ในค่ำคืนนี้ บทบาทของ "แฟนสาว" ของธาม วัตถุประสงค์ของเธอคือการทำให้คุณหญิงนภาพอใจ เพื่อให้เธอได้มีโอกาสเข้าใกล้แผนการของเธอมากขึ้น แต่การสวมชุดนี้มันรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่สนามรบโดยไม่มีเกราะป้องกัน "พี่อรคะ… มัน… มันโป๊ไปจริงๆ นะคะ" เมษาเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามหาเหตุผลมาต่อรอง "ถ้าคุณป้าเห็นเข้า คงไม่สบายใจแน่ๆ เลยค่ะ" อรยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายอย่างมีความสุข "โธ่คุณเมษาคะ อย่าคิดมากน่าคะ ชุดนี้สวยสง่ามากๆ เลยนะคะ แถมยังขับผิวคุณเมษาให้ดูสว่างขึ้นอีกด้วย งานเลี้ยงของท่านประธานทั้งที ต้องจัดเต็มสิคะ จะให้คุณเมษาใส่ชุดเรียบร้อยเหมือนไปวัดได้ยังไงคะ" เธอเดินเข้ามาประคองไหล่เมษาเบาๆ "เชื่อพี่เถอะค่ะ งานนี้คุณเมษาจะต้องเป็นดาวเด่นของงานเลยทีเดียว" เมษายังคงลังเล ใจหนึ่งก็อยากจะปฏิเสธสุดกำลัง อีกใจหนึ่งก็รู้ดีว่านี่คือส่วนหนึ่งของ "แผน" ของเธอ หากเธอทำตัวไม่เข้าตาคุณหญิงนภา โอกาสที่จะเข้าใกล้ธามและค้นหาความจริงก็อาจจะเลือนหายไป เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า "แต่… ถ้าท่านประธานเห็นเข้าล่ะคะ เขาจะคิดยังไง" เมษาแอบกระซิบถาม แม้จะรู้ว่าธามเป็นคนพาเธอมางานนี้ก็ตาม อรหัวเราะคิกคัก "คุณเมษาก็คิดมากไปได้นะคะ ท่านประธานก็คงจะ… เอ่อ… พอใจมั้งคะ" เธอแกล้งทำเสียงล้อเลียน "หรือไม่ก็คงตกใจจนพูดไม่ออกไปเลยก็ได้นะคะ" เมษาหน้าแดงขึ้นไปอีก เธอไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย ปกติเธอเป็นคนเรียบง่าย ชอบแต่งตัวสบายๆ ไม่เคยคิดจะใส่ชุดที่เปิดเผยขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต "ลองใส่ดูก่อนนะคะคุณเมษา เผื่อจะชอบ" อรหยิบชุดขึ้นมาอีกครั้ง "ถ้าไม่ชอบจริงๆ ค่อยว่ากันอีกทีนะคะ" ด้วยความจำใจ เมษาก็ยอมลองสวมชุดราตรีสีแดงเพลิงนั้น เสื้อผ้าลื่นไหลไปตามผิวกายเมื่อสวมใส่ มันแนบเนื้ออย่างน่าอึดอัด เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่ปกติเธอพยายามปกปิดไว้เป็นอย่างดี เวลานี้เธอกลัวเหลือเกินว่าจะเผลอทำอะไรผิดพลาดไป "เป็นไงคะ เป็นไงคะ" อรส่งเสียงถามอย่างตื่นเต้น ขณะที่เมษายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ภาพสะท้อนในกระจกทำให้เมษาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผู้หญิงในชุดราตรีสีแดงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มันดูงดงามเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้จริงๆ ผมยาวถูกรวบขึ้นอย่างประณีต เผยให้เห็นลำคอระหงและแผ่นหลังที่เปลือยเปล่า ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมั่นใจที่เธอไม่เคยมีมาก่อน "สวย… สวยมากเลยค่ะคุณเมษา" อรเอ่ยชมด้วยความจริงใจ "พี่บอกแล้วไงคะ ว่าชุดนี้เหมาะกับคุณเมษาที่สุด" เมษามองตัวเองในกระจก เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองดูดีได้ถึงขนาดนี้มาก่อน แต่ความรู้สึกประหม่าและความกังวลก็ยังคงมีอยู่ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่ ยากจะอธิบาย "ขอบคุณค่ะพี่อร" เมษาตอบเสียงเบา "แต่… ฉันยังรู้สึก… ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่" "ไม่ต้องห่วงค่ะ" อรยิ้มปลอบ "เดี๋ยวพอคุณเมษาได้เจอท่านประธานแล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้นเองค่ะ" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ "เมษา… พร้อมหรือยัง" เป็นเสียงของธาม เมษาหันไปมองประตูด้วยความตกใจ "ท่านประธานมาแล้วเหรอคะ" "ใช่ค่ะ" อรตอบพลางเหลือบมองนาฬิกา "ได้เวลาแล้วค่ะ" เมษาสูดหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตู ธามยืนรออยู่หน้าห้อง สวมสูทสีดำสนิท ดูสง่างามและน่าเกรงขาม ดวงตาของเขากวาดมองเมษาตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่ปกติจะเย็นชา กลับดูเหมือนมีประกายบางอย่างที่เมษาอ่านไม่ออก "คุณ… ไม่เคยเห็นฉันในชุดนี้มาก่อนใช่ไหมคะ" เมษาถามเสียงสั่นเล็กน้อย ธามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ก็… ไม่เคย" เขาตอบเสียงเรียบ แต่แววตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอ "ชุดนี้… สวยดี" คำชมสั้นๆ นั้นทำให้เมษารู้สึกประหม่ามากขึ้นไปอีก เธอไม่รู้ว่าจะต้องตอบสนองอย่างไรดี "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย "แต่… มันโป๊ไปหรือเปล่าคะ" ธามก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอ "ไม่… สวยกำลังดี" เขาตอบ "ดูดีกว่าชุดที่เธอใส่ไปคุยกับแม่ฉันวันนั้นเยอะ" เมษาหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง เธอจำได้ถึงวันที่เธอต้องไปพบคุณหญิงนภาครั้งแรก เธอใส่ชุดกระโปรงยาวสีอ่อนที่ดูสุภาพเรียบร้อย แต่สำหรับธามแล้ว มันอาจจะดูเชยเกินไป "ไปกันเถอะ" ธามเอ่ยขึ้น "เดี๋ยวจะสายเกินไป" เขาเดินนำออกไป เมษาก็เดินตามไปติดๆ ตลอดทางเดิน เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของพนักงานที่มองมาที่เธอเป็นระยะๆ บางคนก็ซุบซิบกันเบาๆ เมษารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นจุดสนใจของงานเลี้ยง แต่ก็เป็นในทางที่เธอไม่คุ้นเคย เมื่อเดินมาถึงห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ แสงไฟระยิบระยับ เสียงดนตรีคลอเบาๆ และเสียงผู้คนพูดคุยกันดังเซ็งแซ่ บรรยากาศดูหรูหราและมีระดับ เมษารู้สึกประหม่ามากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นผู้คนมากมายในชุดราตรีสวยงาม ธามพาเมษาเดินตรงไปยังโต๊ะของแขกวีไอพี เขาแนะนำเธอให้รู้จักกับผู้ใหญ่ที่นั่งร่วมโต๊ะ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจและหุ้นส่วนคนสำคัญของบริษัท "ท่านประธานคะ นี่เมษา แฟนผมครับ" ธามแนะนำเมษาให้ทุกคนรู้จักด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ คำว่า "แฟน" ที่หลุดออกจากปากของธาม ทำเอาเมษารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอเหลือบมองเขาอย่างตกใจ แต่ธามกลับส่งสายตาที่สื่อความหมายบางอย่างมาให้ เสมือนจะบอกว่า "นี่คือแผนของเราจำได้ไหม" เมษาพยายามยิ้มตอบรับทุกคนที่ทักทายเธอ เธอพยายามสวมบทบาท "แฟนสาว" ของธามให้ดีที่สุด แต่ในใจลึกๆ เธอก็ยังคงรู้สึกสับสน ตลอดทั้งคืน ธามคอยอยู่เคียงข้างเมษา เขาพาเธอไปทำความรู้จักกับผู้คนต่างๆ และคอยดูแลเธออย่างใกล้ชิด เขาให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษ ทำให้เมษารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด "คุณ… ไม่คิดว่าฉันใส่ชุดนี้แล้วดู… เอ่อ… ไม่เหมาะสมหรือคะ" เมษาถามธามขณะที่ทั้งสองกำลังยืนคุยกันอยู่ริมระเบียง มองออกไปยังวิวเมืองยามค่ำคืน ธามหันมามองเธอ แววตาของเขาดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย "ไม่เลย… เธอสวยมาก" เขาตอบ "ฉันแค่… อยากให้ทุกคนรู้ว่าเธออยู่กับฉัน" คำพูดนั้นทำให้เมษารู้สึกใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าเขากำลังหมายความว่าอย่างไรกันแน่ "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "เมษา" ธามเรียกชื่อเธอเบาๆ "มีเรื่องที่ฉันอยากจะคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว" เมษาหันไปมองเขาด้วยความสงสัย "เรื่องอะไรคะ" ธามกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ "ข้างนอกนี่ไม่สะดวก ไว้พรุ่งนี้… ฉันจะให้คนพาเธอไปหาที่คอนโดของฉัน เราค่อยคุยกัน" คำพูดนั้นทำเอาเมษารู้สึกประหลาดใจระคนหวั่นไหว เธอไม่เคยไปคอนโดของธามมาก่อนเลย และการที่เขาชวนเธอไปที่นั่นโดยลำพัง มันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ "แต่…" เมษากำลังจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ธามกลับขัดขึ้น "ไม่ต้องห่วงนะ… ฉันจะไม่ทำอะไรเธอ" เขาพูดพลางยิ้มบางๆ "ฉันแค่อยากจะ… ขอโทษเธอเรื่องบางอย่าง" เมษาพยักหน้ารับอย่างอึดอัด เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะขอโทษเรื่องอะไร แต่การได้ไปคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว อาจเป็นโอกาสที่ดีในการหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับแผนการของเขา "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบ "แต่… ถ้ามีคนเห็นเข้าล่ะคะ" "ไม่ต้องห่วง" ธามตอบ "ฉันจะจัดการให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น" เมื่อถึงเวลากลับ เมษาก็โบกมือลาอรและขอตัวกลับก่อน เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ค่ำคืนนี้มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความประหม่า ความอึดอัด ความหวั่นไหว และความสับสน ขณะที่เธอเดินออกจากงาน เธอก็สังเกตเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนแอบมองเธออยู่หลังเสา ธาม… เขากำลังมองเธออยู่ เมษาส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะเดินขึ้นรถที่มารอรับ เธอไม่แน่ใจว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือ แผนการของเธอเริ่มซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ และความรู้สึกที่มีต่อธามก็กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ