สายลมเย็นยามพลบค่ำพัดโชยมาอ่อนๆ ปะทะใบหน้าของกัญญาพัชรจนรู้สึกหนาวสะท้าน ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ ห้องทำงานหรูหราของบิดา ภาพตรงหน้ามันราวกับฉากในฝันร้ายที่ไม่มีวันเลือนหาย ความเงียบงันของห้องสะท้อนความหนักอึ้งในใจที่กำลังจะถูกยัดเยียดให้รับภาระอันใหญ่หลวง เก้าอี้หนังตัวใหญ่ของคุณหญิงอรพินท์ มารดาผู้ให้กำเนิด นั่งเผชิญหน้ากับเธอ ใบหน้าเคร่งขรึมไร้รอยยิ้ม มือเรียวกำแน่นจนเห็นข้อกระดูกขาวซีด "พัช... แม่มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย" เสียงมารดาแหบพร่าเล็กน้อย ราวกับต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มีในการเอ่ยคำนั้นออกมา กัญญาพัชรรู้ดีว่าเรื่องสำคัญที่มารดาพูดถึงนั้นคืออะไร ไม่ใช่เรื่องทั่วไปที่เกี่ยวกับชีวิตประจำวันแน่นอน แต่มันคือเรื่องที่จะพลิกผันชีวิตของเธอไปตลอดกาล "ค่ะคุณแม่ หนูฟังอยู่" เธอตอบกลับไปเสียงเรียบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ แต่ภายในใจกลับปั่นป่วนดั่งพายุ กัญญาพัชรเป็นนักศึกษาจบใหม่ไฟแรง ผู้ใฝ่ฝันถึงการเป็นนักออกแบบชื่อดังระดับโลก การแต่งงานที่ถูกจับยัดเยียดนี้มันคือฝันร้ายที่เข้ามาขัดขวางทุกสิ่ง "บริษัทเรากำลังประสบปัญหาหนัก พัช... หนี้สินรุมเร้า การลงทุนที่ผ่านมาล้มเหลว พ่อของเธอ... พยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่ก็ยังไม่พ้นวิกฤต" คุณหญิงอรพินท์พูดพลางถอนหายใจยาว นัยน์ตาฉายแววเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง "ทางเดียวที่เราจะประคองบริษัทไว้ได้ คือการยอมรับข้อเสนอจากตระกูลตั้งสกุล" กัญญาพัชรขมวดคิ้ว "ตระกูลตั้งสกุล? พวกเขาต้องการอะไรคะ" "พวกเขาจะช่วยเรา... ด้วยการลงทุนก้อนใหญ่ เพื่อแลกกับ... การแต่งงาน" คำว่า 'การแต่งงาน' หลุดออกจากริมฝีปากมารดา ราวกับเป็นคำสาปที่กำลังจะถูกส่งต่อมายังเธอ "ลูกชายคนโตของพวกเขา... คุณธาม ธนกฤต ตั้งสกุล จะแต่งงานกับพัช" ชื่อ 'ธาม ธนกฤต' ทำให้กัญญาพัชรแทบหยุดหายใจ เธอเคยได้ยินชื่อนี้ผ่านหูมาบ้างในแวดวงธุรกิจ นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง เจ้าของอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และเทคโนโลยีที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของเอเชีย เป็นที่รู้กันดีว่าเขาคือคนที่เย็นชา เย่อหยิ่ง และไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนอย่างจริงจัง ไม่เคยมีข่าวฉาว แต่ก็ไม่เคยมีข่าวความรักเช่นกัน เขาคือคนที่คนทั้งวงการเกรงขามและอิจฉา "แต่งงาน? คุณแม่จะให้หนูแต่งงานกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันอย่างนั้นเหรอคะ" เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ น้ำตาคลอหน่วย "แล้วอนาคตของหนู... ความฝันของหนู..." "แม่รู้ว่ามันยาก... แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ พัช" คุณหญิงอรพินท์ลุกขึ้นเดินไปโอบไหล่ลูกสาว "พ่อของเธอ... เขาไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย แต่สถานการณ์มันบีบบังคับจริงๆ คุณธามเขายื่นข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้เลย เขาจะให้เงินทุนช่วยเหลือบริษัทของเราทั้งหมด... โดยมีเงื่อนไขคือการแต่งงานกับพัช" "แล้วเขา... คุณธาม... เขารู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหมคะ" กัญญาพัชรถามอย่างมีความหวังลึกๆ ว่าบางทีเขาอาจจะปฏิเสธ หรือมีเงื่อนไขอื่น "รู้สิ... เขาตกลงแล้ว" คำตอบนั้นราวกับก้อนหินที่ทับถมลงบนหัวใจของเธอ "เขาบอกว่าเขาสนใจในตัวพัช... สนใจในความสามารถและบุคลิกของพัช" คำพูดนั้นทำให้กัญญาพัชรหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น 'สนใจในตัวหนู?' เธอไม่เคยพบปะหรือพูดคุยกับเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาจะสนใจอะไรในตัวเธอได้ 'ความสามารถ' หรือ 'บุคลิก' ที่เขาเห็นจากที่ไหนกัน มันช่างเป็นคำพูดที่ไร้สาระสิ้นดี "แล้ว... ถ้าหนูไม่ยอมล่ะคะ" เธอถามอย่างรู้ดีอยู่แล้วว่าคำตอบจะเป็นอย่างไร คุณหญิงอรพินท์มองลูกสาวด้วยสายตาตัดพ้อ "ถ้าพัชไม่ยอม... บริษัทเราก็ต้องล้มละลาย พ่อของเธอ... เขาอาจจะ... อาจจะถึงขั้นล้มป่วยหนัก หรือ..." เธอเงียบไป พยายามกลั้นน้ำตา "เราจะเสียทุกอย่างไป... ทุกอย่างที่สร้างมา" หัวใจของกัญญาพัชรบีบรัดแน่น ภาพใบหน้าซีดเซียวของบิดาที่กำลังต่อสู้กับโรคร้ายฉายขึ้นมาในหัว เธอรู้ดีว่าบิดารักเธอมากเพียงใด และเขาคงไม่อยากเห็นเธอต้องมาแบกรับภาระหนักขนาดนี้ แต่ในสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้ เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ "หนู... หนูจะแต่งงานก็ได้ค่ะ" คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างยากลำบาก ราวกับจะฉีกหัวใจตัวเองออกเป็นชิ้นๆ "แต่มีข้อแม้..." มารดาผงกศีรษะทันที "ว่ามาเลยลูก แม่จะทำทุกอย่างให้" "หนูจะแต่งงาน... แต่หนูจะไม่ยอมให้ชีวิตของหนูถูกควบคุม หรือถูกบังคับใดๆ ทั้งสิ้น การแต่งงานครั้งนี้เป็นการแต่งงานเพื่อธุรกิจเท่านั้น... ห้ามมีเรื่องส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้องเด็ดขาด" เธอพูดเสียงดังฟังชัด พยายามแสดงความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใน "และเมื่อบริษัทของเราผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปแล้ว... เราจะคุยกันเรื่องการหย่า" คุณหญิงอรพินท์ถอนหายใจอย่างโล่งอก "แม่เข้าใจ... แม่สัญญา แม่จะคุยกับคุณธามให้" กัญญาพัชรพยักหน้า เธอรู้ดีว่าคำสัญญาของมารดาไม่อาจเทียบกับความต้องการของตระกูลตั้งสกุลได้ แต่ก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เธอพอจะต่อรองได้ในตอนนี้ เย็นวันนั้น กัญญาพัชรกลับมาถึงคอนโดมิเนียมหรูของเธอ แสงไฟสีส้มอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาภายในห้อง สะท้อนความว่างเปล่าที่ปกคลุมไปทั่ว เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงที่อยู่เบื้องล่าง ภาพเมืองที่เคยสวยงาม ตอนนี้กลับดูมืดมนและน่ากลัวในสายตาเธอ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นชื่อ 'คุณแม่' เธอรับสายด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเหนื่อยล้า "พัช... คุณธามโทรมา เขาบอกว่าอยากจะเข้าพบพัชพรุ่งนี้ เขาอยากจะคุยเรื่องรายละเอียดการแต่งงาน" กัญญาพัชรสูดลมหายใจลึก "ค่ะคุณแม่... หนูจะเตรียมตัว" เธอวางสายลง มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกใบใหญ่ ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยประกายฝัน ตอนนี้กลับฉายแววแห่งความกังวลและความไม่แน่ใจ อนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป เธอไม่รู้เลยจริงๆ รู้เพียงว่าชีวิตของเธอได้ถูกกำหนดเส้นทางใหม่ไปแล้วอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เช้าวันต่อมา กัญญาพัชรเลือกชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มเรียบหรูที่พอจะช่วยเสริมบุคลิกให้ดูสง่าและมั่นใจ เธอแต่งหน้าบางๆ ปล่อยผมยาวสลวยลงมาตรงๆ การพบปะกับว่าที่สามีในวันนี้ ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อถึงเวลา กัญญาพัชรเดินตรงไปยังบริษัทตั้งสกุล อิมเพ็กซ์ ซึ่งเป็นอาณาจักรธุรกิจอันยิ่งใหญ่ที่ตั้งตระหง่านกลางใจเมือง เธอถูกพาขึ้นไปยังชั้นสูงสุดของตึก ผ่านการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด จนมาถึงหน้าห้องทำงานประธานบริษัท "คุณกัญญาพัชรค่ะ คุณธามรออยู่ค่ะ" พนักงานสาวคนหนึ่งผายมือเชิญ เธอสูดลมหายใจลึกก่อนจะผลักประตูเข้าไป ภาพตรงหน้าทำให้เธอชะงักงัน ธาม ธนกฤต ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคายราวกับรูปสลัก ดวงตาคมกริบสีดำสนิททอดมองมาที่เธออย่างสำรวจ เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูภูมิฐาน ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งรอยยิ้ม แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจและความเยือกเย็นที่ยากจะหยั่งถึง "นั่งสิครับ คุณกัญญาพัชร" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น เป็นน้ำเสียงที่เย็นชาและเด็ดขาด กัญญาพัชรเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าเขาอย่างสำรวม พยายามสบตาเขาตรงๆ แม้จะรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากแววตาคู่นั้น "ผม ธาม ธนกฤต" เขาแนะนำตัวสั้นๆ "ผมทราบว่าคุณแม่ของคุณได้อธิบายเรื่องการแต่งงานของเราให้ฟังแล้ว" "ค่ะ" เธอตอบรับสั้นๆ "ผมต้องการให้การแต่งงานครั้งนี้เป็นไปอย่างราบรื่น และมีประสิทธิภาพสูงสุด" เขาพูดต่อ น้ำเสียงยังคงเย็นชา "ผมจะให้การสนับสนุนบริษัทของคุณอย่างเต็มที่ตามข้อตกลง แต่คุณเองก็ต้องปฏิบัติตามข้อตกลงของผมเช่นกัน" "ข้อตกลงของคุณคืออะไรคะ" เธอถาม "ผมไม่ชอบเรื่องยุ่งยากซับซ้อน" เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "เราจะแต่งงานกัน และอยู่ด้วยกันในฐานะสามีภรรยาตามกฎหมาย การแสดงออกภายนอกต้องเป็นไปอย่างเหมาะสม ผมจะจัดหาทุกอย่างให้คุณ... บ้าน รถ เงินทอง... คุณต้องการอะไรก็บอกได้ แต่ผมไม่ต้องการให้คุณเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของผม และผมก็จะไม่ก้าวก่ายชีวิตของคุณ" "แต่... หนูเคยบอกคุณแม่ไปว่า..." "ผมรู้" เขาขัดขึ้นทันที "ผมไม่สนใจว่าคุณเคยคุยกับคุณแม่ว่าอย่างไร ข้อตกลงของผมคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นจริง" แววตาของเขากดดันเธออย่างเห็นได้ชัด "คุณจะเป็นเลขาของผม... ที่คอยจัดการงานเอกสาร และเป็นภรรยาของผมในงานสังคมต่างๆ เท่านั้น" กัญญาพัชรรู้สึกชาดื้อไปทั้งตัว การเป็นเลขาของเขา? นี่มันไม่เหมือนกับที่เธอคิดไว้เลยแม้แต่น้อย เธอคิดว่าอย่างน้อยก็คงมีอิสระในระดับหนึ่ง แต่การที่เขาจะให้เธอเป็นทั้งเลขาและภรรยาในเวลาเดียวกัน มันช่าง... "เป็นเลขาของคุณ? นี่มัน..." "ข้อเสนอที่ผมให้ไป มันเพียงพอแล้วที่จะช่วยบริษัทของคุณให้รอด" เขาพูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง "คุณไม่มีทางเลือกอื่น" ประโยคนั้นตอกย้ำความรู้สึกไร้ทางสู้ของเธอ กัญญาพัชรสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ "แต่หนูมีความสามารถในการทำงาน... หนูไม่อยากเป็นแค่... ผู้หญิงที่นั่งเฉยๆ" ธามมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับประหลาดใจ "ผมทราบเรื่องความสามารถของคุณจากการประวัติที่แม่ของคุณให้มา" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "ถ้าอย่างนั้น... คุณจะเป็นเลขาที่ทำงานจริงๆ ของผม" "ทำงานจริงๆ?" "ใช่" เขาตอบหนักแน่น "คุณจะต้องเข้ามาช่วยผมดูแลงานบางส่วนในบริษัทของผม... งานที่ต้องใช้ความละเอียดรอบคอบ และความสามารถในการจัดการ" กัญญาพัชรมองหน้าเขาอย่างพิจารณา นี่เป็นโอกาสที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน มันอาจจะเป็นหนทางที่จะทำให้เธอได้ใช้ความรู้ความสามารถของเธอจริงๆ แม้จะภายใต้เงื่อนไขที่น่าอึดอัดก็ตาม "แล้ว... การแต่งงานของเราล่ะคะ" "เราจะแต่งงานกันในอีกสามเดือนข้างหน้า" เขาตอบอย่างไม่ลังเล "ระหว่างนี้ คุณก็เข้ามาทำงานกับผม เพื่อเรียนรู้งาน และทำความคุ้นเคยกัน" สามเดือน... สามเดือนที่เธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การควบคุมของชายหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้ เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขาอีกครั้ง พยายามมองหาบางสิ่งบางอย่างที่บ่งบอกว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและอำนาจที่แผ่ออกมา "ตกลงค่ะ" กัญญาพัชรตัดสินใจพูดออกไป "หนูจะทำงานเป็นเลขาของคุณ และจะแต่งงานกับคุณ" รอยยิ้มบางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของธาม "ดีมาก" เขาพูด "ผมจะให้เลขาส่วนตัวของผม ติดต่อคุณเพื่อแจ้งรายละเอียดการเริ่มต้นงาน" กัญญาพัชรพยักหน้า เธอรู้สึกว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว แต่ในเมื่อมันไม่มีทางเลือกอื่น เธอก็ต้องยอมรับมัน