กัญญาพัชรยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่สลักคำว่า 'ธาม ธนกฤต' เป็นภาษาอังกฤษอย่างหรูหรา มือเรียวกำแน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ก่อนจะผลักประตูเข้าไป นี่คือวันแรกของการทำงานในฐานะเลขาของ CEO หนุ่มผู้เย็นชาอย่างธาม ธนกฤต ที่เธอได้ตกลงไปก่อนหน้านี้ ภายในห้องทำงานกว้างขวาง ตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม ดูขรึมและหรูหรา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เผยให้เห็นถึงรสนิยมและความพิถีพิถันของเจ้าของห้อง ธามนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ กำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารอย่างขะมักเขม้น ผมสีดำสนิทของเขายุ่งเล็กน้อยจากการที่มือปัดป่ายไปมา "คุณเข้ามาแล้ว" เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอเพียงชั่วครู่ ก่อนจะก้มหน้ากลับไปทำงานต่อ "มานั่งทำงานตรงนั้น" เขาผายมือไปยังโต๊ะทำงานอีกตัวที่ตั้งอยู่มุมห้อง เป็นโต๊ะทำงานสำหรับเลขา โดยเฉพาะ กัญญาพัชรเดินเข้าไปนั่งลงอย่างเงียบๆ หยิบแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู "นี่คือเอกสารทั้งหมดที่คุณต้องจัดการในสัปดาห์นี้" เสียงของธามดังขึ้นโดยที่เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเธอ "มีทั้งรายงานทางการเงิน สัญญาต่างๆ และบันทึกการประชุมที่ต้องสรุป" กัญญาพัชรรับแฟ้มมาถือไว้ มองดูเอกสารที่เต็มไปด้วยตัวเลขและรายละเอียดที่ซับซ้อน เธอรู้ดีว่างานนี้ไม่ง่าย แต่มันก็เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้พิสูจน์ตัวเอง "เอกสารบางส่วนต้องส่งให้ผมอนุมัติภายในวันพรุ่งนี้" เขากล่าวต่อ "ถ้ามีข้อสงสัยอะไร ถามได้... แต่ขอเป็นคำถามที่สมเหตุสมผล" "ค่ะ" เธอตอบรับเสียงเรียบ พยายามไม่ให้ตัวเองรู้สึกประหม่า ตลอดทั้งวัน กัญญาพัชรหมกมุ่นอยู่กับกองเอกสารตรงหน้า เธอต้องใช้สมาธิอย่างมากในการอ่านและทำความเข้าใจรายละเอียดต่างๆ ธามเองก็จมอยู่กับงานของเขาแทบจะตลอดเวลา มีเพียงเสียงคลิกเมาส์ เสียงกระดาษพลิก และเสียงปากกาขยับเพียงเท่านั้นที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราว ตอนบ่าย ธามเรียกเธอเข้าไปในห้องทำงานของเขา "คุณสรุปรายงานการประชุมเมื่อวานนี้มาหรือยัง" เขาถาม พลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ "เรียบร้อยแล้วค่ะ" กัญญาพัชรยื่นแฟ้มเอกสารให้เขา ธามรับแฟ้มไป เปิดอ่านอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบของเขากวาดไปตามตัวอักษรอย่างรวดเร็ว "คุณสรุปได้ดี... กระชับ และได้ใจความสำคัญ" คำชมเล็กๆ น้อยๆ นี้ทำให้กัญญาพัชรรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยเขาก็ยอมรับในความสามารถของเธอ "แต่... มีบางประเด็นที่คุณพลาดไป" เขากล่าวต่อ "ในส่วนของการลงทุนโครงการใหม่ คุณไม่ได้ระบุถึงความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นอย่างละเอียด" กัญญาพัชรหน้าเสียเล็กน้อย เธอทบทวนสิ่งที่เธอเขียนไป "หนู... หนูคิดว่าข้อมูลที่ให้มาเพียงพอแล้วค่ะ" "ผมรู้ว่าคุณคิดว่ามันเพียงพอ" ธามวางแฟ้มลง มองหน้าเธอตรงๆ "แต่ในฐานะเลขาของผม คุณต้องมองให้รอบด้านกว่านั้น คุณต้องคาดการณ์ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ และสามารถให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์กับผมได้" "แต่หนู... หนูเพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่" เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย "หนูยังไม่คุ้นเคยกับข้อมูลเชิงลึกของบริษัทมากนัก" "นั่นคือเหตุผลที่ผมบอกว่าคุณต้องเรียนรู้" เขาพูดเสียงเรียบ "ถ้าคุณทำได้ไม่ดีพอ... คุณก็ไม่มีประโยชน์กับผม" คำพูดตรงไปตรงมาและเย็นชาของเขา ทำให้กัญญาพัชรรู้สึกจุกในอก เธอไม่เคยถูกใครพูดจาดูถูกความสามารถของเธอมาก่อน แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเขาพูดถูก แต่การที่เขาพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ มันก็ทำให้รู้สึกเสียใจ "หนูขอโทษค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "หนูจะปรับปรุง" "ดี" เขาพยักหน้า "คุณมีเวลาถึงเย็นนี้ในการแก้ไขรายงานนี้ และต้องเพิ่มรายละเอียดเกี่ยวกับความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นให้ครบถ้วน" กัญญาพัชรเดินออกจากห้องทำงานของเขามาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้สึกโกรธ ผิดหวัง และเสียใจ แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะทำให้ดีที่สุด เธอจะไม่ยอมแพ้ให้กับผู้ชายคนนี้ง่ายๆ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว กัญญาพัชรทุ่มเทให้กับงานอย่างเต็มที่ เธออ่านเอกสารทุกชิ้นอย่างละเอียด พยายามทำความเข้าใจธุรกิจของธามให้มากที่สุด เธอขอให้พนักงานคนอื่นๆ ช่วยอธิบายในส่วนที่เธอไม่เข้าใจ และมักจะจดบันทึกทุกอย่างที่ได้ยิน หลายครั้งที่เธอต้องเข้าไปในห้องทำงานของธามเพื่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม หรือนำงานไปให้เขาตรวจทาน ในตอนแรก เขาจะตอบคำถามของเธออย่างสั้นๆ และเย็นชา แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มจะเปิดใจมากขึ้นเล็กน้อย "นี่... คุณคิดว่าการลงทุนในโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่เชียงใหม่ จะเป็นอย่างไรบ้าง" เธอถามเขาในวันหนึ่ง ธามเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร "ทำไมคุณถึงถามเรื่องนี้" "หนูอ่านรายงานแล้วเห็นว่ามีความเสี่ยงเรื่องการแข่งขันสูง" เธออธิบาย "แต่ถ้าเราสามารถสร้างจุดเด่นที่แตกต่างได้ อาจจะประสบความสำเร็จ" ธามมองเธออย่างพิจารณา "คุณคิดว่าจุดเด่นที่แตกต่างคืออะไร" "อาจจะเป็นเรื่องของการออกแบบที่เน้นความเป็นธรรมชาติ และการใช้พลังงานอย่างยั่งยืนค่ะ" เธอเสนอ "ซึ่งจะตรงกับกลุ่มเป้าหมายที่รักธรรมชาติ และใส่ใจสิ่งแวดล้อม" ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "เป็นแนวคิดที่น่าสนใจ" "หนู... หนูคิดว่าถ้าเราสามารถนำเสนอแนวคิดนี้ให้ลูกค้าได้..." "ผมจะพิจารณา" เขาขัดขึ้น "ขอบคุณสำหรับข้อมูล" แม้จะเป็นเพียงการตอบรับสั้นๆ แต่กัญญาพัชรก็รู้สึกดีใจ เธอรู้ว่าเธอได้แสดงให้เขาเห็นถึงความสามารถของเธอแล้ว วันหยุดสุดสัปดาห์ใกล้เข้ามา กัญญาพัชรและธามยังคงต้องทำงานร่วมกันอยู่เสมอ บางครั้งพวกเขาต้องอยู่ที่ออฟฟิศจนดึกดื่น "คุณ... คุณไม่เบื่อบ้างเหรอคะ" เธอถามเขาในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารเย็นง่ายๆ ที่เตรียมมาจากที่บ้าน "ทำงานตลอดเวลาแบบนี้" ธามหยุดเคี้ยวอาหาร มองเธอ "ผมมีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จ" "แล้ว... ถ้าเป้าหมายนั้นสำเร็จแล้ว... คุณจะทำอะไรต่อไปคะ" เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ "ผมจะสร้างอาณาจักรที่ใหญ่กว่าเดิม" คำตอบนั้นทำให้กัญญาพัชรยิ้มออกมาบางๆ "คุณเป็นคนทะเยอทะยานมากจริงๆ" "แล้วคุณล่ะ" เขาถามกลับ "เป้าหมายของคุณคืออะไร" "หนู... หนูอยากเป็นนักออกแบบค่ะ" เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา "หนูอยากสร้างสรรค์ผลงานที่สวยงาม และเป็นที่ยอมรับ" "แล้วทำไมถึงมาทำงานเป็นเลขาผม" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่อยากรู้ "ก็... มันเป็นข้อตกลง" เธอตอบ "แต่หนูก็หวังว่า... สักวันหนูจะได้กลับไปทำตามความฝันของหนู" ธามมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก "ผมจะสนับสนุนคุณ" เขาพูดสั้นๆ "เมื่อคุณทำหน้าที่เลขาของผมได้ดีพอ" กัญญาพัชรพยักหน้า เธอรู้ดีว่าเขากำลังทดสอบเธออยู่ และเธอจะต้องพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเธอคู่ควรกับโอกาสที่เขาให้มา เมื่อกลับถึงคอนโดมิเนียม กัญญาพัชรก็รีบหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา เธอเริ่มเขียนสรุปสิ่งที่เธอได้เรียนรู้ในวันนี้ และสิ่งที่เธอต้องปรับปรุง เธอรู้ว่าการทำงานกับธามนั้นไม่ง่ายเลย เขาเย็นชา เย่อหยิ่ง และคาดเดาได้ยาก แต่เธอก็เริ่มรู้สึกว่าภายใต้ท่าทีที่แข็งกร้าวของเขานั้น อาจจะมีบางสิ่งที่น่าสนใจซ่อนอยู่ เธอหวนคิดถึงคำพูดของเขา "ผมจะสนับสนุนคุณ" มันอาจจะเป็นเพียงคำพูดเพื่อบีบบังคับให้เธอทำงานหนักขึ้น แต่ในอีกมุมหนึ่ง มันก็อาจจะเป็นคำสัญญาที่เขาจะรักษาไว้จริงๆ กัญญาพัชรหลับตาลง นึกถึงภาพใบหน้าของธามที่ดูเคร่งขรึมและเย็นชา เธอรู้ดีว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล การแต่งงานที่กำลังจะมาถึง และการทำงานร่วมกับเขา คงจะเป็นบททดสอบที่หนักหนาที่สุดในชีวิตของเธอ