แสงไฟนีออนสลัวๆ ส่องสะท้อนบนพื้นผิวรถยนต์หรูที่จอดเรียงรายอยู่ในลานจอดรถใต้ดินของอาคารสำนักงาน กัญญาพัชรยืนอยู่ข้างธาม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่แววตาของเธอก็ยังคงฉายประกายความมุ่งมั่น "คุณธามคะ แน่ใจนะคะว่าเราจะมาที่นี่" เธอถามเสียงเบา ธามพยักหน้า "ฉันเชื่อว่าสมศักดิ์กำลังจะมาพบกับคนที่เขาติดต่อด้วยที่นี่" เขาตอบเสียงเครียด "เราต้องมีหลักฐานมัดตัวเขาให้ได้" ทั้งสองคนแอบซ่อนตัวอยู่หลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ มองดูความเคลื่อนไหวรอบตัวอย่างระมัดระวัง กัญญาพัชรสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเธอเอง เธอไม่เคยอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้มาก่อน ไม่นานนัก รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถ ประตูรถเปิดออก ชายร่างท้วมในชุดสูทราคาแพงก้าวลงมาจากรถ เขาคือ สมศักดิ์ ผู้จัดการฝ่ายบัญชีที่พวกเขากำลังตามหา "มาแล้วค่ะคุณธาม" กัญญาพัชรกระซิบ สมศักดิ์มองซ้ายมองขวาอย่างระแวง ก่อนจะเดินตรงไปยังรถยนต์สีดำอีกคันที่จอดรออยู่แล้ว ประตูรถคันนั้นเปิดออก เผยให้เห็นชายอีกคนหนึ่งซึ่งกัญญาพัชรไม่คุ้นหน้า "นั่นคือคนที่สมศักดิ์ติดต่อด้วย" ธามพึมพำ "เขาเป็นนักธุรกิจนอกกฎหมายที่เชี่ยวชาญเรื่องการฟอกเงิน" สมศักดิ์และชายคนนั้นเริ่มพูดคุยกันด้วยเสียงอู้อี้ กัญญาพัชรพยายามเพ่งสมาธิเพื่อจับใจความ แต่ก็ทำได้ยาก "พวกเขาคงกำลังตกลงเรื่องการโอนเงิน" ธามวิเคราะห์ "เราต้องได้หลักฐานให้ได้" ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของธามก็ดังขึ้น ทำให้ทั้งสองคนตกใจ และที่แย่กว่านั้นคือ สมศักดิ์และชายคนนั้นหันมามองทางพวกเขาพอดี "แย่แล้ว!" ธามอุทาน "เราโดนจับได้แล้ว!" สมศักดิ์ตะโกนเสียงดัง "ใครน่ะ! ออกมาเดี๋ยวนี้!" ธามเห็นว่าไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว เขาคว้าแขนกัญญาพัชรแล้วรีบวิ่งออกจากที่ซ่อน "วิ่งเร็วเข้า กัญญาพัชร!" เขาตะโกน ทั้งสองคนวิ่งหนีไปตามทางเดินในลานจอดรถ เสียงฝีเท้าของสมศักดิ์และชายอีกคนไล่ตามมาติดๆ "คุณธามคะ!" กัญญาพัชรร้องเมื่อเธอสะดุดล้มลงกับพื้น ธามรีบหันกลับมาดึงเธอขึ้นมา "ลุกเร็วเข้า!" เขากระตุ้น สมศักดิ์และชายอีกคนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ธามรู้ดีว่าถ้าถูกจับได้ พวกเขาคงไม่พ้นอันตราย "ไปทางนั้น!" ธามชี้ไปยังประตูทางออกฉุกเฉิน ทั้งสองคนวิ่งไปที่ประตูนั้น ธามพยายามเปิดมันอย่างสุดแรง แต่ประตูกลับล็อก "ล็อก!" ธามสบถด้วยความหัวเสีย สมศักดิ์และชายอีกคนเข้ามาถึงตัวพวกเขาแล้ว "จะหนีไปไหนกัน!" สมศักดิ์ตะคอก "แกคิดว่าแกจะหนีฉันพ้นหรือไง ธาม!" "ฉันไม่เคยคิดจะหนี" ธามตอบเสียงเฉียบ "แต่ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา!" "แกมันโง่!" สมศักดิ์หัวเราะเยาะ "แกคิดว่าแกจะสู้ฉันได้หรือไง" ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกลานจอดรถ ธามและกัญญาพัชรมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "คุณธามคะ" กัญญาพัชรเอ่ยเสียงสั่น "ดิฉัน... ดิฉันได้แอบโทรแจ้งตำรวจไว้ก่อนที่เราจะมาที่นี่ค่ะ" ธามมองกัญญาพัชรด้วยความรู้สึกทึ่งผสมกับความโล่งใจ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเธอจะวางแผนได้อย่างรอบคอบถึงเพียงนี้ สมศักดิ์และชายอีกคนหน้าซีดเผือด พวกเขารู้ดีว่าถ้าตำรวจมาถึง พวกเขาก็คงไม่รอด "แก! ยัยเด็กนี่!" สมศักดิ์ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด ตำรวจกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาในลานจอดรถ พวกเขารีบเข้าควบคุมตัวสมศักดิ์และชายอีกคนอย่างรวดเร็ว "คุณธามครับ คุณกัญญาพัชรครับ พวกคุณปลอดภัยแล้วครับ" หัวหน้าตำรวจกล่าว ธามมองไปที่กัญญาพัชร ใบหน้าของเธอเปื้อนเหงื่อ แต่ดวงตาของเธอยังคงฉายแววแห่งชัยชนะ "เธอทำได้เยี่ยมมาก กัญญาพัชร" ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ฉันไม่รู้จะขอบคุณเธออย่างไรดี" กัญญาพัชรยิ้มบางๆ "ดิฉันแค่ทำในสิ่งที่ควรทำค่ะคุณธาม" ธามมองกัญญาพัชรด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความเย็นชา กลายเป็นความอบอุ่น และความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจของเขาอย่างช้าๆ เขาเริ่มมองเห็นคุณค่าและความสำคัญของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ "เรากลับกันเถอะ" ธามกล่าวพลางยื่นมือให้กัญญาพัชร กัญญาพัชรมองมือของเขา แล้วยื่นมือของเธอไปวางทาบทับ มือของเขาอบอุ่นและมั่นคง เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้เขา เมื่อทั้งสองคนเดินออกจากลานจอดรถ ท่ามกลางแสงไฟของรถตำรวจ กัญญาพัชรก็รู้สึกได้ว่าพันธนาการที่เคยผูกมัดเธอไว้กับ CEO หนุ่มผู้เย็นชานั้น กำลังจะเริ่มคลายออก และอาจจะถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าเดิม