แสงไฟนีออนสลัวๆ ส่องสะท้อนบนพื้นผิวรถยนต์หรูที่จอดเรียงรายอยู่ในลานจอดรถใต้ดินของอาคารสำนักงาน กัญญาพัชรยืนอยู่ข้างธาม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่แววตาของเธอก็ยังคงฉายประกายความมุ่งมั่น "คุณธามคะ แน่ใจนะคะว่าเราจะมาที่นี่" เสียงของกัญญาพัชรเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตของเธอจะต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายถึงเพียงนี้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันราวกับบทละครที่เขียนขึ้นมาอย่างประณีต แผนการร้ายที่ค่อยๆ เปิดเผยออกมาทีละนิด สร้างความหวาดหวั่นให้กับเธอเป็นอย่างมาก ธามเหลือบมองใบหน้าของเธอ พลางถอนหายใจแผ่วเบา "ฉันเชื่อว่าสมศักดิ์กำลังจะมาพบกับคนที่เขาต้องการจะทำข้อตกลงด้วย ที่นี่เป็นที่ที่ไม่มีใครคาดถึง เป็นที่ที่เขารู้สึกปลอดภัยที่สุด" ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ ลานจอดรถที่ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีผู้คนเดินสวนไปมาให้เห็น มีเพียงเงาตะคุ่มที่สาดส่องมาจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบเป็นจังหวะ "แต่ถ้าเกิดว่ามีคนเห็นเราล่ะคะ หรือถ้าสมศักดิ์รู้ตัวว่าเรากำลังตามเขามา" กัญญาพัชรถามต่อ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ความคิดที่จะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายโดยตรงทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงผิดจังหวะ "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องระวังเป็นพิเศษ" ธามตอบ น้ำเสียงของเขาหนักแน่น "ฉันได้เตรียมการทุกอย่างไว้แล้ว เราจะคอยสังเกตการณ์จากตรงนี้ เราจะไม่ให้ใครรู้ตัวเด็ดขาด" เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ "เขาควรจะมาถึงในอีกไม่นานนี้" กัญญาพัชรพยักหน้ารับ เธอพยายามรวบรวมสติและความกล้าหาญที่มีอยู่ทั้งหมด ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เธอได้เห็นอีกด้านหนึ่งของธาม ชายหนุ่มที่เคยเย็นชาและดูเหมือนจะไร้หัวใจ กลับแสดงความห่วงใยและปกป้องเธออย่างไม่น่าเชื่อ การที่เธอต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ย่อมต้องมีความไว้เนื้อเชื่อใจเขาอยู่บ้าง "คุณธามคะ ฉันอยากจะถามอะไรบางอย่าง" เธอเอ่ยขึ้นขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปที่ปากทางเข้าลานจอดรถ "ทำไมสมศักดิ์ถึงต้องทำเรื่องพวกนี้ด้วยคะ แล้วเขาเกี่ยวอะไรกับคุณธามมาก่อนหน้านี้" ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะเล่าให้เธอฟังดีหรือไม่ "สมศักดิ์เป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่ร้ายกาจมานานแล้ว เขาพยายามหาทางทำลายบริษัทของครอบครัวฉันมาตลอด แต่ฉันไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะเล่นสกปรกถึงขั้นนี้" เขาเล่าต่อด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ "เขาใช้ทุกวิถีทางเพื่อหวังจะฮุบกิจการของเราไป เขาเป็นคนทะเยอทะยานและไม่เคยพอใจกับสิ่งที่ตัวเองมี" "แล้วเรื่องการแต่งงานของเราล่ะคะ มันเกี่ยวอะไรด้วย" กัญญาพัชรถามต่อ เธอจำได้ว่าการแต่งงานของเธอและธามนั้นเริ่มต้นขึ้นจากข้อตกลงทางธุรกิจของครอบครัว เพื่อเชื่อมสัมพันธ์และผลประโยชน์ที่ทั้งสองฝ่ายจะได้รับ แต่มาถึงตอนนี้ เธอกลับรู้สึกว่ามันมีความซับซ้อนมากกว่านั้น "ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความกดดันจากครอบครัวของฉัน ที่ต้องการให้ทุกอย่างลงตัวและมั่นคงที่สุด" ธามยอมรับ "แต่ที่สำคัญกว่านั้น คือฉันต้องการคนที่ไว้ใจได้อยู่เคียงข้างในสถานการณ์ที่ยากลำบากแบบนี้ และฉันก็รู้ว่าเธอจะสามารถเป็นคนที่ฉันพึ่งพาได้" กัญญาพัชรเงยหน้ามองเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "หมายความว่ายังไงคะ" "ฉันเห็นความเข้มแข็งและความเด็ดเดี่ยวในตัวเธอ กัญญาพัชร" ธามตอบ ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ "เธอไม่ใช่แค่เลขาสาวธรรมดาๆ ฉันเชื่อว่าเธอจะสามารถผ่านเรื่องนี้ไปกับฉันได้" เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากภายนอก ทำให้ทั้งสองคนชะงัก กัญญาพัชรรู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เธอพยายามซ่อนตัวหลังเสาต้นใหญ่ ห่างจากจุดที่ธามยืนอยู่ไม่มากนัก รถยนต์สีดำคันหนึ่งค่อยๆ แล่นเข้ามาจอดในบริเวณที่ไม่ไกลจากที่พวกเขาซ่อนอยู่ ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นร่างของชายร่างท้วมในชุดสูทราคาแพง เขามองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนที่จะเดินตรงไปยังรถอีกคันที่จอดอยู่ห่างออกไปไม่มากนัก "นั่นสมศักดิ์" ธามกระซิบเบาๆ เขาออกคำสั่งกับกัญญาพัชร "คอยอยู่ที่นี่ อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด" "แต่ว่า..." กัญญาพัชรยังไม่ทันจะได้ค้าน ธามก็ผละออกไปแล้ว เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ราวกับเสือโคร่งที่กำลังย่องเข้าหาเหยื่อ กัญญาพัชรได้แต่มองตามหลังเขาไปด้วยความเป็นห่วง เธอได้ยินเสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมาเป็นระยะๆ จากมุมที่ธามกำลังแอบสังเกตการณ์อยู่ เธอไม่สามารถได้ยินคำพูดทั้งหมดได้อย่างชัดเจน แต่ก็พอจะจับใจความได้ว่าสมศักดิ์กำลังเจรจากับใครบางคนอยู่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโลภและความกระตือรือร้น ทันใดนั้นเอง ธามก็รีบเคลื่อนที่กลับมาหาเธออย่างรวดเร็ว "เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" เขากระชับแขนของเธอ "มีคนกำลังจะมา" "ใครคะ" กัญญาพัชรถามเสียงสั่น "ฉันไม่แน่ใจ แต่ไม่ใช่คนที่เราต้องการเจอ" ธามตอบ เขาไม่รอช้าที่จะดึงเธอให้ออกห่างจากบริเวณนั้น โดยอาศัยความมืดและรถยนต์ที่จอดอยู่เป็นที่กำบัง ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินไปยังรถของตนเอง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความมืดตรงหน้าธาม ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก "จะรีบไปไหนกันครับ คุณธาม" เสียงแหบพร่าดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตราย กัญญาพัชรเบิกตากว้าง เธอจำใบหน้าของชายคนนั้นได้ เขาคือหนึ่งในลูกน้องคนสนิทของสมศักดิ์ ใบหน้าของเธอซีดเผือด "นายมาทำอะไรที่นี่" ธามถาม พยายามเก็บอารมณ์โกรธเอาไว้ "ผมแค่มาส่งข่าวให้คุณธามทราบเท่านั้นครับ ว่านายสมศักดิ์อยากจะให้คุณธามไปพบ" ชายคนนั้นพูด พลางขยับเข้ามาใกล้ขึ้น "ฉันไม่ว่าง" ธามตอบปฏิเสธอย่างแข็งกร้าว "อ้าว... แล้วเรื่องนี้ล่ะครับ" ชายคนนั้นยิ้มเยาะ ก่อนที่จะชูเอกสารบางอย่างขึ้นมา กัญญาพัชรมองเอกสารนั้นอย่างตกใจ มันคือสัญญาที่เกี่ยวข้องกับบริษัทของครอบครัวธาม "นายกล้าดียังไง" ธามคำราม "เรามีวิธีมากมายที่จะทำให้คุณธามยอมทำตามครับ" ชายคนนั้นพูดอย่างเย่อหยิ่ง "หรือคุณธามจะให้คุณกัญญาพัชรมาคุยกับผมแทน" คำพูดนั้นทำให้กัญญาพัชรรู้สึกหนาวสะท้าน เธอกำมือแน่น เธอรู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น "ปล่อยเธอไป แล้วนายจะไม่ได้อะไรจากฉัน" ธามพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความข่มขู่ "ผมว่าคุณธามคิดผิดแล้วครับ" ชายคนนั้นหัวเราะ "เพราะสิ่งที่เราต้องการจริงๆ ไม่ใช่แค่บริษัทของคุณธามเท่านั้น"