"สิ่งที่คุณต้องการคืออะไร" ธามถาม พยายามควบคุมสติไม่ให้แสดงความหวั่นไหวต่อหน้าศัตรู ชายคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้ ธามรีบดึงกัญญาพัชรมาไว้ด้านหลัง เพื่อเป็นเกราะกำบัง "เราต้องการให้คุณธามยอมรับผิดในทุกข้อหาที่กำลังจะเกิดขึ้น" เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน "ข้อหาการยักยอกเงิน การทุจริต และการทำลายคู่แข่งทางธุรกิจ" กัญญาพัชรรู้สึกหัวใจหล่นวูบ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขั้นนี้ "คุณธามคะ..." เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "อย่าไปกลัวเลย กัญญาพัชร" ธามพูดปลอบประโลม แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ชายตรงหน้าอย่างไม่ลดละ "ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำอะไรเธอเด็ดขาด" "ปากดีจังนะครับ" ชายคนนั้นหัวเราะ "คุณธามคงลืมไปว่าตอนนี้คุณไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่สูงส่งอีกต่อไปแล้ว" "ฉันจะยอมรับผิดอะไรทั้งนั้น" ธามยืนกราน "ฉันไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมาย" "เรื่องนั้น เรามีหลักฐานพร้อมแล้วครับ" ชายคนนั้นพูดอย่างมั่นใจ "หลักฐานที่จะทำให้คุณธามต้องติดคุกไปตลอดชีวิต" เขาเหลือบมองกัญญาพัชรอย่างมีเลศนัย "ยกเว้นเสียแต่ว่า... คุณธามจะยอมร่วมมือกับเรา" "ร่วมมือกับพวกคุณในเรื่องอะไร" ธามถามอย่างระแวง "เราอยากให้คุณธามมาเป็นหุ่นเชิดของเรา" ชายคนนั้นอธิบาย "คุณยังคงเป็น CEO ของบริษัท แต่ทุกการตัดสินใจจะอยู่ภายใต้การควบคุมของเรา" "เป็นไปไม่ได้" ธามปฏิเสธทันที "ฉันไม่มีวันยอมทำเรื่องที่ผิดต่ออุดมการณ์ของฉัน" "ถ้าอย่างนั้น... เราก็คงต้องใช้วิธีอื่น" ชายคนนั้นพูด พลางส่งสัญญาณบางอย่างให้กับใครบางคน กัญญาพัชรรู้สึกถึงความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทันใดนั้นเอง ร่างของชายฉกรรจ์อีกสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นจากความมืด พวกเขาเข้ามาประชิดตัวธามและกัญญาพัชร "ปล่อยฉันนะ!" กัญญาพัชรร้องเสียงดัง พยายามขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากเงื้อมมือของพวกเขาได้ "คุณธามครับ" ชายคนแรกพูด "ผมให้โอกาสคุณแล้วนะ" ธามพยายามต่อสู้ขัดขืนอย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่อาจเอาชนะจำนวนของศัตรูได้ เขาตะโกนเรียกชื่อกัญญาพัชรด้วยความเป็นห่วง "กัญญาพัชร! เธอเป็นอะไรหรือเปล่า!" "ฉันไม่เป็นไรค่ะ คุณธาม!" เธอตะโกนตอบกลับ ทั้งที่รู้สึกหวาดกลัวสุดขีด "ถ้าคุณธามยังดื้อดึงต่อไป... คุณกัญญาพัชรอาจจะต้องเจอกับเรื่องที่ไม่น่าอภิรมย์แน่ๆ" ชายคนนั้นพูด ยิ่งทำให้กัญญาพัชรรู้สึกหวาดหวั่น "อย่าทำอะไรเธอเด็ดขาด!" ธามตะคอก "ผมไม่ได้อยากจะทำร้ายใครนะครับ" ชายคนนั้นพูดอย่างเลือดเย็น "เพียงแต่คุณธามต้องให้ความร่วมมือกับเราเท่านั้นเอง" ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากด้านบนของอาคาร "เกิดอะไรขึ้น" ชายคนแรกถามด้วยความประหลาดใจ "น่าจะเป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ได้ยินเสียงเรา" ชายคนที่สองพูด "รีบไปกันเถอะ" ชายคนแรกออกคำสั่ง "บอกคุณธามไว้ก่อนว่าเราจะกลับมาอีก" ทั้งสามคนรีบวิ่งหายไปในความมืด ทิ้งให้ธามและกัญญาพัชรยืนนิ่งด้วยความโล่งอกปนความหวาดหวั่น "คุณธามคะ เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" กัญญาพัชรบอก ธามรีบพยักหน้า เขาประคองกัญญาพัชรขึ้นรถของตนเอง และรีบขับออกจากลานจอดรถใต้ดินไปทันที "คุณธามคะ ฉันไม่เข้าใจเลย" ระหว่างทาง กัญญาพัชรถามด้วยความสงสัย "ทำไมสมศักดิ์ถึงอยากจะใส่ร้ายคุณธามขนาดนี้คะ แล้วทำไมเขาถึงต้องอยากให้คุณธามไปเป็นหุ่นเชิดด้วย" "ฉันคิดว่าแผนของสมศักดิ์มันซับซ้อนกว่าที่เราคิด" ธามตอบ ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความกังวล "เขาคงไม่ได้ต้องการแค่ควบคุมบริษัทของเรา แต่เขากำลังมีเป้าหมายที่ใหญ่กว่านั้น" "เป้าหมายอะไรคะ" "ฉันไม่แน่ใจ" ธามถอนหายใจ "แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่เรามองข้ามไป" "แล้วเอกสารที่เขาเอามาโชว์ล่ะคะ" กัญญาพัชรถาม "มันเป็นหลักฐานปลอม หรือว่า..." "ฉันไม่รู้" ธามตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ฉันต้องหาความจริงให้ได้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชื่อเสียงของครอบครัวฉัน และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ" กัญญาพัชรหันไปมองธาม เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา มันทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงอันตรายอยู่ก็ตาม "คุณธามคะ ฉันอยากจะช่วยคุณ" เธอเอ่ยขึ้น "ไม่ว่าคุณธามจะตัดสินใจยังไง ฉันก็จะอยู่เคียงข้างคุณ" ธามยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "ขอบคุณนะ กัญญาพัชร" เขาพูด "ฉันดีใจที่มีเธออยู่ตรงนี้" เมื่อมาถึงคอนโดมิเนียมของธาม เขาก็พาเธอเข้าไปด้านใน "คุณธามคะ ฉันว่าเราควรจะแจ้งตำรวจนะคะ" กัญญาพัชรเสนอ "ยังไม่ใช่ตอนนี้" ธามปฏิเสธ "ถ้าเราแจ้งตำรวจตอนนี้ สมศักดิ์อาจจะไหวตัวทัน และเขาอาจจะทำอะไรที่อันตรายกว่าเดิม" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" "ฉันต้องหาหลักฐานมัดตัวสมศักดิ์ให้ได้ก่อน" ธามตอบ "ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเบื้องหลังทั้งหมดนี้มีใครอีกบ้าง" "ฉันจะช่วยคุณค่ะ" กัญญาพัชรยืนยัน "ฉันรู้" ธามมองเธอด้วยความซาบซึ้ง "แต่ตอนนี้ เธอควรจะพักผ่อนก่อนนะ ฉันเป็นห่วงเธอ" กัญญาพัชรพยักหน้ารับ แม้ว่าในใจของเธอจะยังคงกังวลอยู่ไม่น้อย เธอมองธามที่กำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและอันตรายบางอย่างที่เธอไม่อาจหยั่งถึง