กลิ่นคาวเลือดและฝุ่นคละคลุ้งอบอวลอยู่ในอากาศ เสียงอาวุธกระทบกันยังคงดังเป็นระยะๆ แต่เริ่มแผ่วเบาลง เพลิงยืนหอบหายใจ ใบหน้าเปื้อนเหงื่อและรอยเลือด ใบตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ โกดังที่บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อม ลูกน้องของภาคกระจัดกระจายล้มหมอบอยู่ตามพื้น บางคนบาดเจ็บสาหัส บางคนเสียชีวิตไปแล้ว เสียงหอบเหนื่อยของลูกน้องตนเองดังแว่วมาจากอีกมุมหนึ่งของโกดัง "เฮ้ย! พวกแกอยู่ไหนกันวะ!" เพลิงตะโกนถามเสียงแหบพร่า "ทางนี้ครับนาย!" เสียงบุญดังตอบกลับมา สภาพของบุญก็ไม่ต่างจากเพลิงนัก เสื้อผ้าขาดวิ่น มีรอยแผลหลายแห่ง แต่ยังคงยืนหยัดต่อสู้ได้ "เมขลาเป็นไงบ้าง?" เพลิงถามต่อทันทีที่บุญปรากฏตัวออกมาจากเงามืด บุญรีบพยักหน้า "ปลอดภัยครับนาย! ผมพาเธอไปหลบที่ห้องเก็บของด้านในแล้ว ล็อคไว้แน่นหนาแล้วครับ" เพลิงถอนหายใจอย่างโล่งอก เขากวาดตามองไปทางที่บุญบอก "ดีมาก... แล้วไอ้ภาค มันไปไหน?" "ผมเห็นมันหนีไปทางด้านหลังโกดังครับนาย! คิดว่ามันคงกำลังเตรียมแผนใหม่" บุญตอบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ยังมีความมุ่งมั่น เพลิงกำหมัดแน่น "ไม่ยอมให้มันหนีไปง่ายๆ แน่! บุญ ไปรวมพลลูกน้องเราที่เหลืออยู่เตรียมพร้อมไว้ ฉันจะตามภาคไป" "แต่ว่านาย..." บุญเกือบจะคัดค้าน แต่เพลิงยกมือขึ้นปราม "ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเองได้ พวกแกมีหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้เมขลา แล้วเตรียมพร้อมรับมือภาคถ้ามันย้อนกลับมา" เพลิงพูดเสียงเด็ดขาด เพลิงไม่รอให้บุญตอบ เขารีบสาวเท้าไปยังทางด้านหลังโกดังที่บุญชี้ รอยเลือดแห้งกรังเป็นทางบ่งบอกว่าภาคบาดเจ็บจากการต่อสู้ครั้งนี้เช่นกัน เพลิงเร่งฝีเท้าขึ้น ความโกรธแค้นและความต้องการที่จะปกป้องครอบครัวของเขาผลักดันให้เขาไม่คิดถึงอันตรายใดๆ ทั้งสิ้น ขณะเดียวกัน ภายในห้องเล็กๆ ที่มุมหนึ่งของโกดัง เมขลานั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นเย็นๆ แม้ว่าบุญจะยืนยันว่าปลอดภัยแล้ว แต่เสียงปืนและเสียงต่อสู้ที่ดังอยู่ข้างนอกก็ทำให้หัวใจเธอเต้นระส่ำไม่หยุด เธอพยายามตั้งสติ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ คิดถึงคำพูดของเพลิงที่บอกให้เธอเข้มแข็ง "เพลิง... คุณอยู่ที่ไหน" เธอพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างมองไปที่ประตูเหล็กหนาอย่างระแวง เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังใกล้เข้ามา หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น เธอพยายามข่มความกลัว ยืนขึ้นช้าๆ แล้วเดินไปที่ประตู แอบมองผ่านช่องเล็กๆ ที่มีรอยบุบจากการพยายามงัดแงะ ทันใดนั้นเอง เสียงประตูเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับร่างของภาคที่ปรากฏขึ้น เขาดูเหนื่อยอ่อน ใบหน้ามีรอยฟกช้ำหลายแห่ง แต่ดวงตายังคงฉายแววอาฆาตแค้น "ไงล่ะ ยัยหนูพญานาค" ภาคพูดเสียงแหบพร่า พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูน่าขนลุก "คิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของฉันไปได้งั้นเหรอ" เมขลาถอยหลังไปชนผนังอย่างอัตโนมัติ "คุณ... คุณต้องการอะไรกันแน่?" "สิ่งที่ฉันต้องการน่ะเหรอ..." ภาคหัวเราะเบาๆ "ก็อำนาจไงล่ะ! อำนาจที่ตระกูลแกยึดไปจากฉันมานาน ฉันจะทวงคืนทุกอย่าง!" "คุณทำแบบนี้มันไม่ถูกนะ! นี่มันคือสงคราม เลือดต้องเสียไปอีกเท่าไหร่ถึงจะพอใจ?" เมขลาพยายามใช้เหตุผล "ฮ่าๆๆ เลือดน่ะเหรอ... เลือดของพวกแกมันก็แค่เศษเดนที่ขวางทางฉัน! ไม่มีอะไรหยุดยั้งฉันได้ทั้งนั้น! แม้แต่ไอ้เพลิงนั่น... ฉันก็จะจัดการมันให้ตายไปกับมือ!" ภาคพูดพลางชักปืนพกออกมาจากเอว เมขลาเห็นปืนก็หน้าซีดเผือด "อย่าทำอะไรฉันเลยนะ! คุณจะฆ่าฉันก็ฆ่า แต่ได้โปรดปล่อยคนอื่นไปเถอะ" "ฆ่าแกน่ะง่ายเกินไป... ฉันจะเก็บแกไว้เป็นตัวประกันไงล่ะ! แล้วดูสิว่าไอ้เพลิงนั่นมันจะยอมสู้กับฉันจนตัวตายเพื่อแกไหม!" ภาคพูดพลางเดินเข้ามาหาเมขลาช้าๆ เมขลาหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของภาคที่รดอยู่บนใบหน้า ร่างกายของเธอสั่นเทา "ปล่อยฉันนะ!" จู่ๆ เสียงของเพลิงก็ดังขึ้นจากด้านหลังภาค ภาคหันขวับไปมองด้วยความตกใจ เพลิงยืนอยู่ตรงนั้น มือถือปืนพกในท่าเตรียมพร้อม ดวงตาเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธ "แก... มาได้ไง!" ภาคตะโกนถามอย่างไม่เชื่อสายตา "คิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆ หรือไง?" เพลิงตอบเสียงเย็น "ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้แกทำร้ายเมียของฉัน!" "หึ... เก่งจริงนี่แก!" ภาคแค่นเสียง "แต่แกมาผิดเวลาแล้ว!" ภาคยิงปืนเข้าใส่เพลิงทันที เพลิงหลบหลีกได้อย่างฉิวเฉียด เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวในพื้นที่แคบๆ เมขลาตกใจจนกรีดร้อง เธอทรุดตัวลงหมอบกับพื้น เพลิงสวนกลับด้วยการยิงโต้ตอบไปหลายนัด ภาคใช้ผนังโกดังเป็นที่กำบัง เขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว malgré les blessures. "แกไม่มีทางสู้ฉันได้หรอก! แกมันก็แค่ไอ้ลูกแหง่!" ภาคตะโกนเยาะเย้ย "ฉันไม่เหมือนแก! ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายผู้หญิงที่บริสุทธิ์!" เพลิงสวนกลับขณะที่หลบกระสุนของภาค การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด สองหนุ่มแห่งตระกูลใหญ่ที่ถูกหล่อหลอมมาด้วยสายเลือดแห่งอำนาจและแค้น กำลังเผชิญหน้ากันด้วยชีวิต