เสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงปะทะกันของวัตถุต่างๆ ดังกึกก้องไปทั่วโกดังร้าง กลิ่นดินปืนฉุนกึก คละเคล้ากับกลิ่นอับชื้นของสถานที่ สร้างบรรยากาศแห่งความโกลาหลและความตาย เพลิงต่อสู้อย่างไม่ลดละ เขาใช้ทักษะทั้งหมดที่มีในการป้องกันตัวและตอบโต้ลูกน้องภาคที่พยายามขวางทาง เขาเห็นบุญและลูกน้องคนอื่นๆ กำลังต่อสู้อย่างเต็มที่ แต่พวกเขาก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะถูกซุ่มโจมตี "เมขลา!" เพลิงตะโกนเรียกชื่อเธอเสียงดัง พลางกวาดสายตามองหาเธอไปรอบๆ ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นภาคกำลังเดินออกมาจากมุมหนึ่งของโกดัง ใบหน้าของเขาฉายแววสะใจ ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังจับแขนของเมขลาไว้แน่น "แกมาแล้วสินะ เพลิง" ภาคกล่าวเสียงเย้ยหยัน "คิดว่าจะมาช่วยผู้หญิงของแกได้งั้นเหรอ" "ปล่อยเธอซะภาค!" เพลิงคำรามเสียงก้อง เขายกปืนขึ้นเล็งไปที่ภาค "ไม่" ภาคส่ายหน้า "เธอคือตัวประกันที่ดีที่สุดของฉัน" เมขลาพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่แรงของภาคมีมากกว่า "ปล่อยฉันนะภาค!" "หุบปากซะ!" ภาคตะคอกใส่เธอ เพลิงเห็นดังนั้นก็ทนไม่ไหว เขากระโจนเข้าใส่ภาคทันที "แกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!" เพลิงตะโกน ภาคปล่อยเมขลา แล้วหันไปเผชิญหน้ากับเพลิง ทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือด การต่อสู้ระหว่างทายาทตระกูลพญานาคและตระกูลมังกรได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว "แกมันก็แค่ลูกหมาของตระกูลพญานาค!" ภาคตะคอกขณะที่เตะเข้าที่หน้าท้องของเพลิง "แกมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาดที่เอาผู้หญิงมาอ้าง!" เพลิงสวนกลับ พร้อมกับต่อยเข้าที่ใบหน้าของภาคอย่างจัง การต่อสู้ของทั้งสองคนเป็นไปอย่างดุเดือด พวกเขาผลัดกันรุกผลัดกันรับ แต่ไม่มีใครยอมใคร ในขณะเดียวกัน เมขลาก็ไม่ยอมอยู่เฉย เธอเห็นจี้พญานาคที่ซ่อนอยู่ในมือ เธอตัดสินใจแน่วแน่ที่จะใช้มัน เธอแอบมองไปรอบๆ เห็นช่องระบายอากาศที่เธอเคยเห็นก่อนหน้านี้ "ต้องทำอะไรสักอย่าง" เธอคิด เธอค่อยๆ คลานไปที่ช่องระบายอากาศอย่างเงียบเชียบ พยายามไม่ให้ภาคและเพลิงสังเกตเห็น เสียงการต่อสู้เริ่มเบาลง เมื่อทั้งเพลิงและภาคเริ่มอ่อนแรงลง "แกมันก็แค่คนโง่" ภาคหอบหายใจ "แกไม่มีวันเข้าใจอำนาจที่แท้จริง" "อำนาจที่แกสร้างขึ้นจากความแค้นน่ะเหรอ" เพลิงสวนกลับ "มันไม่ยั่งยืนหรอก" ขณะที่ทั้งสองกำลังประจันหน้ากัน เมขลาก็สามารถสอดมือออกไปทางช่องระบายอากาศได้แล้ว เธอค่อยๆ กดปุ่มส่งสัญญาณบนจี้พญานาค แสงสีฟ้าอ่อนๆ สว่างวาบขึ้นเพียงชั่วครู่ ท่ามกลางความมืดของโกดัง แต่แสงนั้นกลับไปเข้าตาของลูกน้องคนหนึ่งของภาคที่กำลังจะเข้ามาช่วยนายของเขาพอดี "นายครับ!" ลูกน้องของภาคตะโกน "มีคนกำลังเข้ามา!" ภาคและเพลิงหันไปมองตามเสียง ลูกน้องของภาคชี้ไปยังทางเข้าอีกด้านหนึ่งของโกดัง แล้วพลัน เสียงไซเรนก็ดังขึ้นจากภายนอก! "อะไรกัน!" ภาคอุทานด้วยความตกใจ "หน่วยพิเศษ" เพลิงกล่าวพลางยิ้มมุมปาก "ฉันไม่ปล่อยให้แกทำอะไรได้อีกต่อไปแล้ว" ภาคหน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าแผนการของเขาได้พังทลายลงแล้ว "แก... แกทำได้ยังไง!" ภาคถามเพลิง "ฉันไม่ได้ทำ" เพลิงกล่าว "เธอต่างหากที่ทำ" เขาพยักพยักหน้าไปทางเมขลา ภาคหันไปมองเมขลาด้วยความไม่เชื่อสายตา "เป็นไปไม่ได้!" ภาคตะโกน "เธอ... เธอส่งสัญญาณออกไปได้ยังไง!" เมขลาเพียงแต่ยิ้มบางๆ เธอไม่ตอบอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านนอก ประตูใหญ่ถูกพังเข้ามาอย่างแรง กลุ่มตำรวจพร้อมอาวุธครบมือบุกเข้ามาในโกดัง "วางอาวุธซะ!" เสียงตะโกนดังขึ้น ภาคหน้าถอดสี เขาพยายามจะวิ่งหนี แต่เพลิงคว้าแขนเขาไว้ได้ทัน "แกหนีไม่พ้นหรอกภาค" เพลิงกล่าวเสียงเย็น การต่อสู้ยุติลง เพลิงสามารถช่วยเหลือเมขลาออกมาได้อย่างปลอดภัย และจับกุมภาคได้สำเร็จ ขณะที่ตำรวจกำลังควบคุมสถานการณ์ เพลิงหันไปมองเมขลาที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา "เธอปลอดภัยแล้วนะ" เพลิงกล่าว เมขลาพยักหน้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโล่งอก แต่ก็ยังมีร่องรอยของความเศร้า "ขอบคุณค่ะ คุณเพลิง" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา เพลิงสบตาเธอ "เรากลับบ้านกันเถอะ" เมขลายิ้มให้เพลิงเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่ผ่านมา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าเดิม การเผชิญหน้าครั้งนี้ แม้จะเต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็ทำให้เพลิงและเมขลาได้เข้าใจกันมากขึ้น และทำให้เส้นทางของตระกูลพญานาคและมังกรต้องเผชิญกับบทใหม่ที่คาดเดาไม่ได้