"ข้าไม่ได้หักหลัง!" เสียงของพยัคฆ์ดังขึ้น ขาดความมั่นใจเล็กน้อย ชัดเจนว่าเขาเองก็ไม่คิดว่าสถานการณ์จะบานปลายไปถึงขั้นนี้ "เจ้ากับข้ามีความแค้นกับแสงอำพันเหมือนกัน นี่มันแค่การปรับกลยุทธ์เท่านั้น!" "ปรับกลยุทธ์อย่างนั้นเหรอ!" พิชิตหัวเราะเยาะอย่างเกรี้ยวกราด เลือดไหลซึมจากบาดแผลที่แขนของเขา แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเท่าความรู้สึกถูกทรยศ "เจ้าส่งคนมาล้อมพวกข้า ส่งพวกโจรใต้ดินมาเป็นหมากของเจ้า แล้วจะบอกว่านี่ไม่ใช่การหักหลังงั้นเหรอ! เจ้ามันก็ไม่ต่างจากแสงอำพันนั่นแหละ! เห็นแก่ตัว! โลภมาก!" อัศวินยังคงสงบนิ่ง เขาตั้งปืนพกในมือขึ้นเล็งไปที่พยัคฆ์ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่ใบหน้าของอดีตพันธมิตร "พยัคฆ์ ข้าขอถามตรงๆ เจ้าต้องการอะไรกันแน่? บัลลังก์อิฐน่ะเหรอ? หรือแค่อยากเห็นพวกเราตายหมู่ตรงนี้?" พยัคฆ์สูดหายใจเข้าลึก ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ข้าต้องการให้แสงอำพันล่มสลาย! พวกมันกำลังบุกเข้ามาในทุกพื้นที่ของข้า ยึดเส้นทางการค้า ปั่นหัวคนในวงการ ข้าทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว! การที่เจ้ากับพิชิตมาอยู่ที่นี่ มันเป็นโอกาสที่ดีของข้า ข้าใช้พวกเจ้าเป็นตัวล่อ ดึงกำลังส่วนใหญ่ของแสงอำพันมาที่นี่ แล้วข้าก็จะฉวยโอกาสเข้าโจมตีฐานใหญ่ของพวกมัน!" "ใช้พวกเราเป็นตัวล่อ?" พิชิตทวนคำด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วถ้าพวกเราตายล่ะ? แผนของเจ้าก็พังไม่เป็นท่าเหมือนกัน เจ้าไม่เคยคิดถึงจุดนี้เลยหรือไง?" "ข้าเชื่อมั่นในแผนของข้า!" พยัคฆ์ตอบเสียงดัง "และข้าก็เชื่อว่าพวกเจ้าจะเอาตัวรอดได้! ข้าส่งคนไปช่วยแล้ว! พวกเขาจะมาถึงในอีกไม่นาน! ถ้าเจ้าอดทนอีกหน่อย เราจะได้เห็นแสงอำพันแตกสลายไปด้วยกัน!" "คำพูดของเจ้าเชื่อไม่ได้อีกต่อไปแล้ว พยัคฆ์!" อัศวินกล่าวเสียงเรียบ "เมื่อมิตรภาพถูกหักหลัง ความเชื่อใจก็หายไป เราจะไม่ตกหลุมพรางของเจ้าอีก!" "เจ้ากำลังทำผิดพลาดอย่างมหันต์ อัศวิน!" พยัคฆ์เตือน "ถ้าเจ้ากับพิชิตไม่ร่วมมือกับข้าในตอนนี้ พวกเจ้าจะไม่มีทางรอดออกไปจากที่นี่ได้แน่! แสงอำพันกำลังจะมาถึง! พวกมันรู้แล้วว่าพวกเจ้าอยู่ที่นี่! ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว!" เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านนอกโกดังที่พวกเขาอยู่ เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงจำนวนคนจำนวนมากที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว "ฟังนะ อัศวิน" พยัคฆ์พูดรัวเร็ว "ข้าจะเปิดทางให้เจ้า! ข้าจะสู้กับพวกแสงอำพันที่เข้ามา! แต่เจ้าต้องรีบหนีไป! หาทางติดต่อกับคนของเจ้า แล้วกลับมารวมกำลังกันใหม่! นี่คือโอกาสเดียวของพวกเจ้า!" "เปิดทางให้เรา?" พิชิตถามอย่างไม่ไว้ใจ "แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าจะสู้กับพวกมันทั้งหมดได้ยังไง?" "ข้ามีคนของข้า!" พยัคฆ์ตอบ "พวกเขาจะมาสมทบ! แค่เจ้าไปได้ ข้าก็ทำสำเร็จแล้ว!" ก่อนที่อัศวินหรือพิชิตจะได้ตอบอะไร ประตูเหล็กบานใหญ่ด้านข้างของโกดังก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับเสียงตะโกนกึกก้อง "จับเป็น! อย่าให้มันหนีไปได้!" กลุ่มนักฆ่าในชุดสีดำทะมึน พร้อมอาวุธครบมือบุกทะลวงเข้ามาในโกดัง พวกเขาไม่ได้สวมหน้ากากเหมือนพวกที่เคยเจอมาก่อน ทำให้เห็นใบหน้าที่มุ่งร้ายและดวงตาที่กระหายเลือดอย่างชัดเจน "พวกแสงอำพัน!" พิชิตอุทาน พลางยกปืนขึ้นยิงตอบโต้ "พยัคฆ์! นี่คือแผนของแกหรือไง! หลอกให้เรามาติดกับ!" "ไม่ใช่!" พยัคฆ์ตะโกนกลับ เสียงของเขาสั่นเครือ "ข้าไม่รู้เรื่องนี้! พวกมันมาเร็วกว่าที่ข้าคิด!" "อย่าไปเชื่อมัน!" อัศวินออกคำสั่ง "พิชิต! ไปทางนั้น!" อัศวินชี้นิ้วไปยังช่องว่างระหว่างกลุ่มนักฆ่าที่กำลังบุกเข้ามา เขาเห็นช่องทางเล็กๆ ที่พอจะแทรกตัวออกไปได้ "เราต้องถอย! ตอนนี้!" อัศวินยิงสกัดนักฆ่าที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ลดละ พิชิตเองก็ทำเช่นเดียวกัน พวกเขาสองคนต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ สาดกระสุนใส่กลุ่มศัตรูอย่างดุเดือด ท่ามกลางความโกลาหล พยัคฆ์เองก็ไม่ได้ยืนอยู่เฉยๆ เขาสั่งให้ลูกน้องของตนที่ซ่อนตัวอยู่ เข้าปะทะกับนักฆ่าแสงอำพันอย่างเต็มกำลัง เกิดการต่อสู้อันดุเดือดขึ้นภายในโกดัง เสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังสนั่นหวั่นไหว "ไป!" อัศวินตะโกนบอกพิชิต "ข้าจะคุ้มกันให้!" อัศวินยิงกระสุนนัดสุดท้ายใส่กลุ่มนักฆ่าที่พุ่งเข้ามา ก่อนจะคว้าแขนของพิชิตแล้วดึงพาเขาไปยังช่องทางที่เขาเห็น "แต่แก!" พิชิตพยายามจะขัดขืน เขาไม่อยากทิ้งอัศวินไว้ข้างหลัง "ข้าไม่เป็นไร! ไปก่อน! แล้วหาทางกลับมา!" อัศวินดันพิชิตให้ก้าวผ่านช่องว่างนั้นไป "ข้าจะตามไป!" พิชิตลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นว่าอัศวินยืนยันเช่นนั้น และกลุ่มนักฆ่ากำลังไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด เขาก็จำใจต้องวิ่งออกไปตามเส้นทางที่อัศวินบอก อัศวินมองตามหลังพิชิตที่หายเข้าไปในความมืด ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับกลุ่มนักฆ่าที่เหลือ เขาหยิบมีดสั้นที่เหน็บอยู่ที่เอวขึ้นมาเตรียมพร้อม "เจ้าจะไปไหน!" เสียงห้าวๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลัง อัศวินหันขวับไปมอง พยัคฆ์ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่แววตาฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น "ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าไปง่ายๆ! เจ้าคือคนที่ทำให้แผนของข้าต้องพัง! ข้าจะไม่ปล่อยให้แกไปรวมกับพวกของแก!" "เจ้ายังจะมาขวางข้าอีกหรือ พยัคฆ์?" อัศวินถามเสียงเย็น "เจ้าบอกว่าจะเปิดทางให้เราไม่ใช่เหรอ?" "ข้าจะเปิดทางให้ก็ต่อเมื่อพวกเจ้าไปแล้ว!" พยัคฆ์พูด "แต่เจ้าดันวิ่งไปทางอื่น! เจ้ามันไม่เคยเชื่อใจข้าเลย!" "แล้วเราจะเชื่อใจเจ้าได้อย่างไร?" อัศวินถามกลับ "เมื่อเจ้าหลอกลวงเราตั้งแต่แรก!" "เรื่องนั้นมันไม่สำคัญแล้ว!" พยัคฆ์ตะคอก "ตอนนี้เจ้ากับข้าต้องสู้กัน! สู้เพื่อชิงว่าใครจะเป็นผู้ที่อยู่รอด!" พยัคฆ์ชักปืนพกของเขาออกมา เล็งมาที่อัศวิน "เจ้ากับข้า ต่างก็เป็นศัตรูกับแสงอำพัน" อัศวินกล่าว "ทำไมเราไม่ร่วมมือกันเพื่อกำจัดพวกมันก่อน?" "ข้าไม่อยากร่วมมือกับคนที่ข้าไม่ไว้ใจ!" พยัคฆ์ตอบ "และข้าก็ไม่อยากให้เจ้ามีชีวิตรอด เพื่อกลับไปแก้แค้นข้า! ข้าจะจบเรื่องนี้ตรงนี้!" อัศวินถอนหายใจ เขาเห็นว่าไม่มีทางเจรจาได้อีกต่อไป "ถ้าเจ้าเลือกทางนี้... ข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่น" อัศวินยกปืนพกขึ้น เล็งไปที่พยัคฆ์ ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังสะท้อนมาจากด้านนอก เสียงแห่งการต่อสู้ระหว่างพยัคฆ์กับนักฆ่าแสงอำพันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว