พิชิตวิ่งไปตามทางเดินที่มืดสนิท เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของอัศวินตามมาอยู่ห่างๆ แต่เสียงการต่อสู้ภายในโกดังก็ดังกระหึ่มจนน่าใจหาย เขาไม่รู้ว่าอัศวินกำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่ แต่เขารู้ว่าเขาต้องรีบไปให้ถึงจุดนัดพบ "อัศวิน! เจ้าน่ะ! ฟังทางนี้!" เสียงตะโกนของอัศวินดังขึ้นจากด้านหลัง พิชิตหันกลับไปมอง เห็นอัศวินกำลังวิ่งตามมาจริง แต่เขาก็ไม่ได้เข้ามาใกล้นัก ยังคงรักษาระยะห่างพอสมควร "เราต้องแยกกัน!" อัศวินตะโกน "ฉันจะถ่วงเวลาพวกมันให้! แกไปหาคนของแก! แล้วหาทางกลับมารับฉัน!" "ไม่! ข้าไม่ทิ้งแก!" พิชิตตอบอย่างเด็ดเดี่ยว "เราจะไปด้วยกัน!" "นี่ไม่ใช่เวลาจะมาประมาท!" อัศวินกล่าวเสียงเข้ม "ถ้าเราตายทั้งคู่ แผนการทั้งหมดก็จะพัง! แกไปก่อน! ไปบอกท่านประมุข! บอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น! แล้วเราจะกลับมา!" เสียงปืนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พิชิตมองหน้าอัศวิน เขารู้ว่าอัศวินกำลังพูดความจริง "ก็ได้! แต่แกต้องรอดกลับมาให้ได้นะ!" พิชิตกล่าว "ถ้าแกไม่รอด... ข้าจะตามล่าพวกมันทุกคน!" "ไปได้แล้ว!" อัศวินผลักพิชิตอีกครั้ง "เร็วเข้า!" พิชิตพยักหน้า ก่อนจะหันหลังวิ่งต่อไปอย่างสุดกำลัง เขาไม่หันกลับมามองอีก เขากลัวว่าถ้าเขาหันกลับไป เขาจะเปลี่ยนใจ เมื่อพิชิตวิ่งห่างออกไปพอสมควร อัศวินจึงหันกลับไปเผชิญหน้ากับพยัคฆ์อีกครั้ง "เจ้าจะมาขวางข้าอีกทำไม พยัคฆ์?" อัศวินถาม "ข้าบอกแล้วไงว่าข้าจะไป!" "ข้าไม่เชื่อใจเจ้า!" พยัคฆ์ย้ำคำเดิม "เจ้าจะกลับมาพร้อมคนของแก แล้วมาเล่นงานข้า! ข้าจะยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้!" "เจ้ากำลังหลงผิด พยัคฆ์!" อัศวินกล่าว "เรามีศัตรูคนเดียวกัน! แสงอำพัน! ถ้าเรามัวแต่ทะเลาะกันเอง เราจะไม่มีวันชนะพวกมันได้!" "ชัยชนะของข้า คือการได้เห็นพวกแกกับแสงอำพันล่มสลายไปพร้อมๆ กัน!" พยัคฆ์ประกาศกร้าว "แล้วข้าจะเป็นผู้กุมบัลลังก์อิฐแต่เพียงผู้เดียว!" "เจ้ามันเห็นแก่ตัวเกินไป!" อัศวินสบถ "เจ้าไม่เคยคิดถึงส่วนรวมเลย!" "ส่วนรวมของข้า คือตัวข้าเอง!" พยัคฆ์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าไม่เข้าใจหรอก! โลกนี้มันโหดร้าย! ถ้าเจ้าไม่ฆ่าคนอื่น คนอื่นก็จะฆ่าเจ้า! ข้าแค่ทำในสิ่งที่จำเป็น!" "ถ้าอย่างนั้น... ก็คงไม่มีอะไรจะพูดกันแล้ว" อัศวินกล่าว "ถ้าเจ้าอยากลองดี ข้าก็จะจัดให้!" อัศวินยิงปืนพกของเขาเข้าใส่พยัคฆ์ พยัคฆ์เองก็ยิงตอบโต้เช่นกัน เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความมืดของทางเดิน การต่อสู้ระหว่างอัศวินกับพยัคฆ์เป็นไปอย่างดุเดือด พวกเขาทั้งคู่ต่างก็เป็นนักสู้ที่เก่งกาจ ประสบการณ์การต่อสู้ทำให้พวกเขาหลบหลีกกระสุนของกันและกันได้อย่างฉิวเฉียด "เจ้ามันไม่คู่ควรกับบัลลังก์อิฐเลย พยัคฆ์!" อัศวินตะโกนขณะที่เขาหมอบหลบกระสุน "บัลลังก์นั้นต้องการผู้นำที่เสียสละ ไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวแบบเจ้า!" "เจ้าก็ไม่คู่ควร!" พยัคฆ์สวนกลับ "เจ้ามันอ่อนแอเกินไป! เจ้าคิดถึงแต่คนอื่น! เจ้าไม่เหมาะจะเป็นผู้นำ!" ขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด เสียงฝีเท้าของนักฆ่าแสงอำพันก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกเขาเข้ามาสมทบกับพยัคฆ์แล้ว "ดูเหมือนว่า... ข้าจะไม่ต้องลงมือเองแล้ว" พยัคฆ์หัวเราะเยาะ "พวกมันจะจัดการเจ้าให้เอง!" อัศวินมองไปรอบๆ เขาเห็นนักฆ่าแสงอำพันจำนวนหนึ่งกำลังล้อมเขาอยู่ พวกเขาถือดาบและมีดสั้นในมือ พร้อมที่จะเข้ามาประชิดตัว "เจ้าคิดผิดแล้ว พยัคฆ์!" อัศวินกล่าว "ข้าจะฆ่าพวกมันทุกคน! แล้วข้าจะกลับมาจัดการเจ้า!" อัศวินทิ้งปืนพกของเขา แล้วชักมีดสั้นที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา เขาใช้มีดสั้นเล่มเดียว ต่อสู้กับนักฆ่าแสงอำพันทั้งหลายอย่างไม่หวาดหวั่น การต่อสู้ครั้งนี้ยากลำบากกว่าครั้งไหนๆ ที่อัศวินเคยเจอมา เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ประชิดตัวเข้ามาเรื่อยๆ แต่เขาก็ยังคงสู้ต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้ "พวกแกมันขยะ!" อัศวินตะโกนขณะที่เขาฟันมีดเข้าใส่ศัตรู "พวกแกมันก็ไม่ต่างจากแสงอำพัน! เห็นแก่ตัว! โหดเหี้ยม! พวกแกสมควรตาย!" เขาสามารถจัดการนักฆ่าไปได้หลายคน แต่จำนวนของพวกเขาก็ยังคงมากเกินไป อัศวินเริ่มเหนื่อยล้า เขาได้รับบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ จากคมมีดของศัตรู "เจ้าสู้เก่งนี่!" พยัคฆ์กล่าวอย่างชื่นชมปนประหลาดใจ "ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะสู้ได้ขนาดนี้!" "ข้าสู้เพื่อพวกพ้องของข้า!" อัศวินตอบ "ข้าสู้เพื่อความถูกต้อง!" "ความถูกต้องของเจ้า... มันจะทำให้เจ้าตาย!" พยัคฆ์หัวเราะ "ข้าจะรอดู!" ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงปืนของพยัคฆ์ หรือเสียงปืนของนักฆ่าแสงอำพัน เสียงปืนนั้นดังมาจากด้านหลังของนักฆ่าแสงอำพัน! กลุ่มนักฆ่าที่ล้อมอัศวินอยู่ พากันล้มลงไปทีละคน ทีละคน อัศวินเงยหน้ามองขึ้นไป เขาเห็นใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้น "พิชิต!" อัศวินอุทานด้วยความประหลาดใจ พิชิตยืนถือปืนพกอยู่ในมือ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ข้าบอกแล้วไงว่าจะไม่ทิ้งแก!" พิชิตกล่าว "ข้าไปบอกท่านประมุขแล้ว! ท่านส่งคนมาช่วย! และข้าก็กลับมา!" "เจ้า..." อัศวินมองพิชิตด้วยความซาบซึ้ง "ไปกันเถอะ!" พิชิตคว้าแขนอัศวิน "พวกเราต้องไปจากที่นี่!" พยัคฆ์มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตกตะลึง "เป็นไปไม่ได้! พวกแกหนีออกมาได้ยังไง!" "แกมันโง่เอง พยัคฆ์!" พิชิตตะคอก "แกคิดว่าแกฉลาดที่สุดแล้ว แต่แกไม่เคยคิดเลยว่า... ข้าจะกลับมา!" "แก..." พยัคฆ์พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ทำไม่ได้ เสียงปืนที่ดังมาจากทางเข้าโกดัง ทำให้ทุกคนต้องหันไปมอง "พวกแสงอำพันมาแล้ว!" พิชิตบอก "พวกเราต้องรีบไป!" อัศวินพยักหน้า เขามองพยัคฆ์เป็นครั้งสุดท้าย "คราวหน้า... เราคงต้องเจอกันในฐานะศัตรูอย่างเต็มตัวแล้วล่ะ พยัคฆ์" แล้วอัศวินกับพิชิตก็วิ่งออกไป ทิ้งพยัคฆ์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางความสับสนและความแค้นไว้เบื้องหลัง