เสียงปืนและเสียงตะโกนดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องอยู่ในทางเดินแคบๆ แห่งนั้น พิชิตและอัศวินที่เหลือสามคน กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับกลุ่มนักฆ่าของแก๊งแสงอำพันที่ตามมาถึง พวกเขาจำต้องสละร่างของป้อมที่แบกมาลงชั่วคราว เพื่อใช้มือทั้งสองข้างต่อสู้ได้อย่างเต็มที่ "พวกแก! กล้าดียังไงมาทำกับพวกเราแบบนี้!" พิชิตตะโกนขณะหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ปรานี "แก๊งแสงอำพัน! พวกแกมันพวกขี้ขลาด!" "ขี้ขลาดเหรอ?" เสียงหัวเราะเยาะดังมาจากท่ามกลางกลุ่มนักฆ่า "พวกเราแค่ใช้กลยุทธ์ที่เหนือกว่าเท่านั้นแหละ! ส่วนพวกแกน่ะ กำลังจะกลายเป็นอดีต!" กระสุนปืนดังถี่ขึ้นจนแทบจะกลืนเสียงตะโกนของพิชิต อัศวินคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาถูกยิงเข้าที่ไหล่ ทรุดตัวลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด "ท่านพิชิต! พวกมันเยอะเกินไป!" "ถอย! ถอยไปที่ทางออก!" พิชิตสั่ง เขาพยายามยิงสกัดศัตรูไปพร้อมๆ กับการพยุงอัศวินที่บาดเจ็บ "อัศวิน! แบกร่างของป้อม แล้วรีบไป!" พวกอัศวินที่เหลือสองคนเข้าใจสถานการณ์ พวกเขารีบเข้าไปประคองร่างของป้อมที่วางไว้กับพื้น แล้วเร่งฝีเท้าไปยังทิศทางของทางออกฉุกเฉินที่อยู่ไม่ไกล พิชิตและอัศวินที่ถูกยิงอีกคน ต้องยืนหยัดต่อสู้เพื่อถ่วงเวลา "แกคิดว่าจะหนีพ้นไปได้งั้นเหรอ?" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหน้า พิชิตเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็เห็นร่างของชายคนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเงา ใบหน้าของเขาคมเข้ม ดวงตาฉายแววอำมหิต และที่สำคัญ... สร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ที่ห้อยอยู่ตรงคอ เป็นสิ่งที่พิชิตจำได้ดี "เสือ!" พิชิตอุทานด้วยความตกใจ "แก... มาทำอะไรที่นี่!" ชายที่ชื่อเสือ หัวเราะออกมาเบาๆ "มาทวงคืนในสิ่งที่แกพรากไปไงพิชิต!" "ฉันไม่เคยพรากอะไรจากแก!" พิชิตตอบโต้ "แกต่างหากที่ทรยศหักหลัง!" "หักหลังเหรอ?" เสือยิ้มเยาะ "ฉันทำเพื่อตัวเอง! เพื่ออนาคตของฉัน! ส่วนแก... แกมันก็แค่หุ่นเชิดของท่านประธาน! แกไม่เคยคิดถึงตัวเองเลย!" "แกมันเห็นแก่ตัว!" พิชิตตะโกนกลับ "แกยอมเป็นหมาของแก๊งแสงอำพันเพื่อแลกกับอะไร! เงินทอง! หรืออำนาจ!" "แกไม่เข้าใจหรอกพิชิต!" เสือเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ "แกไม่เคยได้ลิ้มรสความสำเร็จที่แท้จริง! แกไม่เคยรู้ว่าการได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดมันเป็นอย่างไร! แกมันก็แค่คนโง่ที่หลงเชื่อคำหวานของคนอื่น!" "แกต่างหากคือคนโง่!" พิชิตสวนกลับ "แกคิดว่าแกจะได้อะไรจากพวกนั้น! พอแกหมดประโยชน์ พวกมันก็จะเขี่ยแกทิ้ง! เหมือนกับที่แกเคยทำกับพวกเรา!" การเผชิญหน้าระหว่างพิชิตและเสือ เต็มไปด้วยความขมขื่นของอดีต ทั้งสองคนเคยเป็นเพื่อนร่วมงานที่สนิทสนม เคยร่วมสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมานับครั้งไม่ถ้วน แต่บัดนี้ พวกเขากลับมายืนอยู่คนละฝั่งตรงข้าม และพร้อมที่จะสังหารกันและกัน "แกมันใจเสาะเกินไปพิชิต!" เสือพูดพลางยกปืนขึ้นมาเล็ง "แกไม่มีวันเข้าใจหรอก! เพราะแกมันก็แค่... คนขี้แพ้!" "แกต่างหาก!" พิชิตสวนกลับทันควัน เขายกปืนขึ้นเล็งไปยังเสือเช่นกัน "ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกทำลายทุกอย่างที่พวกเราสร้างมา!" "หึ! แกจะหยุดฉันไม่ได้หรอก!" เสือหัวเราะ "แกมันก็แค่...!" ยังไม่ทันที่เสือจะได้พูดประโยคสุดท้าย กระสุนนัดหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศเข้าใส่เขา เสียงปืนดังขึ้นจากด้านหลังของพิชิต ร่างของเสือชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงกับพื้น เลือดไหลทะลักออกมาจากบาดแผลที่หน้าอก พิชิตหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ เขาก็เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนถือปืนอยู่ไม่ไกล หญิงสาวผู้นั้นสวมเสื้อผ้าสีดำสนิท ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว "แอน!" พิชิตอุทานด้วยความตกใจ "เธอ... มาทำอะไรที่นี่!" แอนเดินเข้ามาใกล้ร่างของเสือที่กำลังจะสิ้นลมหายใจ เธอไม่ตอบคำถามของพิชิต แต่สายตาของเธอมองไปยังเสือด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "แก... แอน..." เสือพยายามเอ่ยชื่อเธอ แต่เสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ "ทำไม... ทำไมเธอถึง..." "ฉันไม่มีวันปล่อยให้คนอย่างแก ทำร้ายคนที่ฉันรักได้" แอนพูดเสียงเย็นชา "แกมันเนรคุณ! แกมันเห็นแก่ตัว! แกไม่มีค่าพอที่จะยืนอยู่ในโลกนี้!" เสือหัวเราะออกมาเบาๆ พลางไอเป็นเลือด "แก... แกมันก็เหมือนกัน... แกมันก็แค่... หุ่นเชิด..." ร่างของเสือแน่นิ่งไป พิชิตยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ เสียใจ และสับสน "เธอ... เธอทำแบบนี้ทำไมแอน?" พิชิตถามอย่างไม่เข้าใจ "เสือ... ถึงแม้เขาจะผิด... แต่เขาก็เคยเป็นเพื่อนของเรานะ" แอนหันกลับมามองพิชิต ดวงตาของเธอแดงก่ำ "เพื่อนเหรอพิชิต? คนที่หักหลังเราจนเกือบทำให้แกต้องตายเนี่ยนะ! คนที่ทรยศแก๊งของเรา! คนที่ไปเข้ากับศัตรู! เขาไม่สมควรถูกเรียกว่าเพื่อนอีกต่อไปแล้ว!" "แต่..." พิชิตยังคงสับสน "แล้วเธอ... เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" "ฉันรู้มาตลอดว่าแกกำลังวางแผนอะไร" แอนตอบ "ฉันรู้ว่าแกกำลังจะถูกหลอกใช้! ฉันเลยแอบตามแกมา! ฉันอยากจะช่วยแก! ฉันไม่อยากเห็นแกต้องตกอยู่ในอันตรายอีก!" พิชิตมองแอนด้วยความซาบซึ้ง แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิด "แอน... ฉันขอโทษ... ที่ทำให้เธอต้องเป็นห่วง" "ไม่เป็นไร" แอนยิ้มให้ "ตอนนี้เราต้องรีบไปจากที่นี่แล้ว! พวกของเสืออาจจะตามมา!" "แต่ร่างของป้อม..." พิชิตนึกถึงเพื่อนผู้ล่วงลับ "พวกอัศวินจัดการแล้ว" แอนบอก "พวกเขาพาไปก่อนแล้ว" พิชิตถอนหายใจด้วยความโล่งอก "งั้นก็ดี... เราไปกันเถอะ" ทั้งสองคนรีบเดินตามทางออกไป ทิ้งร่างของเสือและร่องรอยแห่งการต่อสู้ไว้เบื้องหลัง การเผชิญหน้าครั้งนี้ เป็นเหมือนการปิดฉากอดีตอันเจ็บปวด และเปิดประตูสู่ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นระหว่างพิชิตและแอน