พิชิตและแอนก้าวออกมาจากทางออกฉุกเฉินของฐานลับใต้ดิน สู่โลกภายนอกที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและสายลมเย็นยะเยือก พวกเขามาถึงที่ปลอดภัยแล้ว แต่ในใจของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยความกังวลและความเศร้า การสูญเสียป้อมและเหล่านักรบผู้ภักดี เป็นบาดแผลที่ลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ในเวลาอันสั้น "เราอยู่ที่ไหนกัน?" พิชิตถาม ขณะมองไปรอบๆ ตัว ไม่มีแสงไฟสว่างไสว มีเพียงความมืดของป่าที่โอบล้อมพวกเขาอยู่ "นี่คือเขตชายแดน... ห่างจากเมืองพอสมควร" แอนตอบ "พวกอัศวินพาเรามาส่งที่นี่ก่อนจะแยกย้ายกันไป" พิชิตพยักหน้า เขามองไปยังร่างของอัศวินที่ยืนรออยู่ไม่ไกล "ขอบคุณพวกนายมาก... สำหรับทุกอย่าง" "นี่คือหน้าที่ของเราครับท่านพิชิต" อัศวินคนหนึ่งตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังคงแฝงไปด้วยความเศร้า "พวกเราจะไม่มีวันลืมท่านป้อม และจะทำทุกอย่างเพื่อแก๊งเงามรณะ" "ไปกันเถอะ" พิชิตกล่าว "เราต้องรีบนำข่าวนี้ไปบอกท่านประธาน" ทั้งสามคนเริ่มต้นการเดินทางที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน พวกเขาต้องเดินเท้าต่อไปอีกหลายชั่วโมงเพื่อไปยังจุดนัดพบที่ปลอดภัย ซึ่งเป็นฐานลับอีกแห่งหนึ่งของแก๊งเงามรณะ ระหว่างทาง พิชิตและแอนต่างก็เงียบขรึม ไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา พิชิตครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ความสูญเสียที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน การทรยศหักหลังของเสือ และการปรากฏตัวของแอนในวินาทีสุดท้าย ทุกอย่างมันเหมือนกับพายุหมุนที่พัดถล่มชีวิตของเขา "พิชิต..." แอนเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "ฉันรู้ว่าเธอเสียใจ... แต่เราต้องเข้มแข็งนะ" พิชิตหันไปมองแอน "ฉันรู้... แต่การเห็นป้อมจากไป... มันยากเกินไปจริงๆ" "ฉันเข้าใจ" แอนจับมือของพิชิตไว้เบาๆ "เขาเสียสละเพื่อเรา... เพื่อแก๊งของเรา... เราจะไม่มีวันลืมเขา" "ขอบคุณนะแอน" พิชิตกล่าว "ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างฉัน" "ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ" แอนตอบพลางบีบมือของเขาเบาๆ การเดินทางยังคงดำเนินต่อไปภายใต้แสงดาวอันริบหรี่ พวกเขาเดินไปเรื่อยๆ ด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าทุกอย่างจะดีขึ้น เมื่อพวกเขามาถึงฐานลับอีกแห่งหนึ่ง ที่นั่นเต็มไปด้วยสมาชิกแก๊งเงามรณะที่รอดชีวิตจากการโจมตี ท่านประธานที่ทราบข่าวการสูญเสียก็เสียใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ท่านก็ยังคงเข้มแข็ง และสั่งให้ทุกคนเตรียมพร้อมรับมือกับการรุกคืบของแก๊งแสงอำพัน "นี่เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของเรา" ท่านประธานกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "พวกแสงอำพันกำลังได้ใจ พวกมันคิดว่าพวกเราอ่อนแอลง แต่พวกมันคิดผิด! พวกเราจะแสดงให้พวกมันเห็นว่า แก๊งเงามรณะแข็งแกร่งเพียงใด!" พิชิตยืนฟังคำปราศรัยของท่านประธานด้วยความตั้งใจ เขารู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของสงครามที่แท้จริง สงครามที่ต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อ และต้องพิสูจน์ความภักดีอีกครั้ง "พิชิต" ท่านประธานเรียกเขา "ฉันรู้ว่าเธอเสียใจกับการจากไปของป้อม แต่ฉันต้องการให้เธอเข้มแข็งในตอนนี้" "ผมจะทำให้ดีที่สุดครับท่านประธาน" พิชิตตอบ "ดีมาก" ท่านประธานพยักหน้า "ฉันต้องการให้เธอเป็นผู้นำในการต่อสู้ครั้งนี้" พิชิตตกใจเล็กน้อย "ผมเหรอครับ?" "ใช่" ท่านประธานยืนยัน "เธอแสดงให้เห็นถึงความเป็นผู้นำที่กล้าหาญและเด็ดเดี่ยวแล้วในครั้งนี้ ฉันเชื่อว่าเธอจะสามารถนำพาแก๊งเงามรณะผ่านพ้นวิกฤตินี้ไปได้" พิชิตรับคำท้า เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง และเพื่อเป็นเกียรติแก่ป้อมและผู้ที่เสียสละไป "ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อแก๊งเงามรณะ" พิชิตกล่าวด้วยความมุ่งมั่น หลังจากนั้น พิชิตก็เริ่มวางแผนการต่อสู้ เขาทำงานอย่างหนักร่วมกับสมาชิกแก๊งที่เหลือ เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับแอนก็เริ่มพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาใช้เวลาพูดคุยกันมากขึ้น แบ่งปันความรู้สึก และให้กำลังใจซึ่งกันและกัน คืนหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังนั่งพักผ่อนอยู่ริมหน้าต่างของฐานลับ แอนก็หันมามองพิชิต "พิชิต" เธอเอ่ย "ฉันดีใจนะที่ได้รู้จักเธอ" "ฉันก็ดีใจเหมือนกันแอน" พิชิตตอบ "เธอคือคนที่ทำให้ฉันมีกำลังใจที่จะสู้ต่อ" "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" แอนยิ้มให้ "แน่นอน" พิชิตยิ้มตอบ ท่ามกลางซากปรักหักพังของความสูญเสีย ความหวังเล็กๆ ได้เริ่มก่อตัวขึ้นแล้ว พิชิตและแอน พร้อมด้วยสมาชิกแก๊งเงามรณะที่เหลือ ได้เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง เพื่อปกป้องบัลลังก์อิฐ และเพื่อแก้แค้นให้แก่ผู้ที่จากไป สงครามครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้... มันจะดุเดือดยิ่งกว่าเดิม