เสียงปืนยังคงดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความมืดของป่า พิชิตต่อสู้กับนักฆ่าของแก๊งแสงอำพันอย่างดุเดือด เขาใช้ทุกสิ่งที่มี ทั้งพละกำลัง ประสบการณ์ และสัญชาตญาณในการเอาตัวรอด เขาหลบหลีกคมมีดที่ฟันเข้ามาอย่างเฉียดฉิว และสวนกลับด้วยการเตะเข้าที่ท้องของคู่ต่อสู้ ส่งร่างของมันกระเด็นไปชนกับต้นไม้ “แกจะหนีไปไหน!” นักฆ่าอีกคนตะโกนไล่ตามมา ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นยืน พิชิตรู้ดีว่าเขาไม่สามารถยื้อเวลาได้นานไปกว่านี้ เขาต้องรีบหาทางออกจากที่นี่ไปสมทบกับแอน “ขอโทษที” เขาพึมพำเบาๆ “แต่นี่คือสงคราม” เขาพุ่งตัวเข้าหานักฆ่าที่ล้มอยู่ ก่อให้เกิดการต่อสู้ที่ดุเดือดและรวดเร็ว เมื่อสถานการณ์คลี่คลายลง พิชิตก็ผลักร่างของนักฆ่าทั้งสองที่แน่นิ่งไปข้างหนึ่ง เขาเหนื่อยหอบ ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อและรอยฟกช้ำ แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ “แอน!” เขาตะโกนเรียกเสียงแหบพร่า “แอน! อยู่ไหน!” ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบของเขาเอง และเสียงใบไม้ที่ไหวเอนตามแรงลม “แย่แล้ว” เขารู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของนักฆ่า แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคย “พิชิต!” เสียงอัศวินดังขึ้น พิชิตหันกลับไปอย่างรวดเร็ว เห็นร่างของอัศวินพร้อมกับลูกทีมอีกสามคนกำลังเดินตรงเข้ามาหาเขา “อัศวิน!” เขาตะโกนด้วยความดีใจ “แกเป็นอะไรไหม?” อัศวินถาม พลางสำรวจร่างกายของพิชิต “ฉันไม่เป็นไร” พิชิตตอบ “แต่แอน… เธอหนีไปทางนี้ ฉันไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน” “ไม่ต้องห่วง” อัศวินกล่าว “เราจะตามหาเธอเอง” เขาหันไปสั่งลูกทีม “พวกแกแยกย้ายกันออกไปตามหาแอน ใครเจอให้รีบแจ้ง” ลูกทีมทั้งสามคนพยักหน้าและแยกย้ายกันออกไปทันที “แล้วพวกนักฆ่านั่นล่ะ?” อัศวินถาม พลางมองไปยังร่างของนักฆ่าสองคนที่นอนแน่นิ่งอยู่ “พวกมันเป็นหน่วยลาดตระเวนของแสงอำพัน” พิชิตตอบ “พวกมันตามเรามาถึงที่นี่” “แย่จริง” อัศวินถอนหายใจ “สงสัยว่าพวกมันคงรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่” “เราต้องกลับไปรวมพล” พิชิตกล่าว “และเตรียมรับมือกับการโจมตีครั้งใหญ่” “ถูกต้อง” อัศวินเห็นด้วย “พวกเรามีข้อมูลใหม่บางอย่างที่อาจช่วยเราได้” “ข้อมูลอะไร?” พิชิตถามด้วยความสงสัย “มันเกี่ยวกับแผนการของแก๊งแสงอำพัน” อัศวินกล่าว “ฉันได้ข่าวมาว่าพวกมันกำลังจะเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ เพื่อยึดครอง 'บัลลังก์อิฐ' อย่างเป็นทางการในอีกไม่ช้านี้” พิชิตเบิกตากว้าง “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?” “ใช่” อัศวินพยักหน้า “และที่สำคัญกว่านั้น คือฉันได้ยินมาว่า… แสงอำพันได้พันธมิตรใหม่ที่น่ากลัวมาก” “ใคร?” พิชิตถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “ฉันยังไม่รู้แน่ชัด” อัศวินตอบ “แต่แหล่งข่าวบอกว่าเป็นกลุ่มที่ทรงอิทธิพลและโหดเหี้ยม ไม่เคยมีใครกล้าแตะต้องมาก่อน” “แล้วเราจะทำอย่างไร?” “เราต้องเร่งสืบหาข้อมูลเพิ่มเติม” อัศวินกล่าว “และเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึง” ในขณะนั้น เสียงตะโกนก็ดังขึ้นมาจากทิศทางหนึ่ง “เจอตัวแล้ว! เจอคุณแอนแล้ว!” พิชิตและอัศวินหันไปมองตามเสียง เห็นลูกทีมคนหนึ่งกำลังวิ่งกลับมา พลางชูมือขึ้นเป็นสัญญาณ “อยู่ที่ไหน?” อัศวินถาม “อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ครับ” ลูกทีมตอบ “เธอปลอดภัยดี” “เยี่ยม!” พิชิตกล่าวด้วยความโล่งใจ “เราไปหากันเถอะ” ทั้งสามคนรีบเดินไปยังทิศทางที่ลูกทีมบอก เมื่อไปถึง พวกเขาก็พบแอนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ก็ดูปลอดภัยดี “แอน!” พิชิตรีบเข้าไปหา “เธอไม่เป็นอะไรนะ?” “ฉันไม่เป็นไรค่ะ” แอนตอบ พลางเงยหน้ามองพิชิต “แต่ฉัน… ฉันกลัวมาก” “ไม่เป็นไรนะ” พิชิตกล่าว “เราอยู่ที่นี่แล้ว” เขาโอบไหล่แอนปลอบประโลม “ฉันดีใจที่คุณปลอดภัยนะคะ” แอนกล่าว พลางมองไปที่อัศวิน “ขอบคุณค่ะคุณอัศวิน” “ไม่ต้องห่วง” อัศวินยิ้ม “เราจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง” “เราต้องรีบกลับไปแล้ว” อัศวินกล่าว “เพื่อวางแผนรับมือกับสถานการณ์” “ค่ะ” พิชิตตอบ “ฉันพร้อมแล้ว” ทั้งสี่คนเดินออกจากป่าลึก มุ่งหน้ากลับไปยังฐานที่มั่นของแก๊งเงามรณะ ภายใต้ผืนฟ้าที่มืดมิด บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่นอน แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความหวังเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นในใจของพวกเขา ความหวังที่จะเอาชนะ และกอบกู้เกียรติยศของแก๊งเงามรณะกลับคืนมา “ที่นี่คือที่ไหนกันแน่?” พิชิตถามอัศวินขณะที่พวกเขาเดินผ่านป่าทึบ “ที่นี่คือ ‘ทางลับสู่รังอินทรี’ ของเรา” อัศวินตอบ “เป็นฐานลับที่ซ่อนเร้นอยู่มานาน ไม่เคยมีใครล่วงรู้มาก่อน” “สวยงามมาก” แอนกล่าว ขณะที่เธอมองไปยังอาคารขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหุบเขา “ขอบคุณ” อัศวินยิ้ม “นี่คือที่ที่เราจะใช้เป็นฐานปฏิบัติการชั่วคราว เพื่อเตรียมรับมือกับแผนการของแสงอำพัน” “แล้วใครคือพันธมิตรใหม่ของพวกมัน?” พิชิตถาม “ฉันกำลังสืบหาข้อมูลอยู่” อัศวินตอบ “แต่ข่าวกรองล่าสุดบอกว่า อาจจะเป็นแก๊ง ‘มังกรดำ’ ที่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเราเมื่อหลายปีก่อน” พิชิตชะงัก “มังกรดำ! เป็นไปไม่ได้! พวกมันหายสาบสูญไปแล้วนี่นา” “นั่นคือสิ่งที่ทุกคนคิด” อัศวินกล่าว “แต่ดูเหมือนว่า พวกมันจะกลับมา พร้อมกับความแค้นที่สั่งสมมานาน” “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง” พิชิตกล่าว “เรากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เคยมีมา” “ใช่” อัศวินเห็นด้วย “แต่เราก็มีพันธมิตรที่แข็งแกร่งเช่นกัน” เขาหันไปมองพิชิตและแอน “เราจะสู้ไปด้วยกัน”