ห้องทำงานของพิชิตที่รังอินทรีเต็มไปด้วยความตึงเครียด เขาเดินไปเดินมาอยู่หน้าโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ แสงไฟสลัวสะท้อนบนแผ่นหลังของเขา มาวินนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง จิบวิสกี้อย่างใจเย็น ขณะที่ซาร่าห์ยืนมองแผนที่ที่กางอยู่บนโต๊ะ "ฉันไม่เข้าใจ" ซาร่าห์พูดพลางชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่ "ทำไมต้องเป็นที่นั่น? มันอันตรายเกินไป" "มันคือสถานที่เดียวที่พอจะมีความเป็นไปได้" พิชิตตอบโดยไม่หยุดเดิน "สถานที่ที่ถูกลืม ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าเราจะใช้เป็นที่ซ่อน" "แต่ข้อมูลที่เราได้มา มันไม่ชัดเจนเลย" ซาร่าห์ขมวดคิ้ว "มันอาจจะเป็นกับดักก็ได้" "เราก็รู้" มาวินแทรกขึ้น "แต่เราไม่มีเวลามากพอที่จะหาที่อื่นแล้ว แสงอำพันกำลังบุกเข้ามาทุกทิศทุกทาง เราต้องย้ายของสำคัญออกไปให้เร็วที่สุด" "ของสำคัญอย่าง 'คัมภีร์อิฐ' น่ะเหรอ?" ซาร่าห์ถามเสียงเครียด "เราจะขนมันออกไปได้ยังไง? มันหนักมากนะ" "เรามีทีมงานพิเศษที่จะช่วยเรา" พิชิตหยุดเดิน และหันไปมองซาร่าห์ "และเราก็มี 'เขา' ที่จะมาช่วยในภารกิจนี้ด้วย" "เขา?" ซาร่าห์เอ่ยชื่อนั้นอย่างแผ่วเบา "หมายถึง... วายุ?" พิชิตพยักหน้า "ใช่ วายุ เขาตกลงที่จะช่วยเรา" เมื่อได้ยินชื่อวายุ ใบหน้าของซาร่าห์ซีดเผือด เธอหันไปมองมาวินอย่างขอความช่วยเหลือ "มาวิน... ฉัน... ฉันไม่คิดว่าฉันจะรับมือกับเรื่องนี้ได้" "ซาร่าห์" มาวินเดินเข้าไปหาเธอ วางมือบนไหล่ของเธอ "ฉันรู้ว่ามันยาก แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น วายุเป็นคนเดียวที่จะช่วยเราได้ในเรื่องนี้" "แต่เขาคือคนที่เราหนีมาตลอด!" ซาร่าห์พูดเสียงสั่น "การเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง... มัน... มันจะทำให้ฉัน... ฉันไม่รู้" "ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ" พิชิตกล่าว "แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม ซาร่าห์" เขาเดินเข้ามาใกล้ "ครั้งนี้เรากำลังทำเพื่อเงามรณะ เพื่ออนาคตของเรา และวายุเองก็มีเหตุผลของเขาที่จะช่วยเรา" "เหตุผลอะไร?" ซาร่าห์ถามอย่างตัดพ้อ "เขาเคยทำร้ายเรา เขาเคยทำให้เราเจ็บปวด" "อดีตก็คืออดีต ซาร่าห์" พิชิตพูดอย่างอ่อนโยน "เราต้องมองไปข้างหน้า" ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายร่างสูงใหญ่ในชุดหนังสีดำยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาสีฟ้าจัด จ้องมองมายังซาร่าห์อย่างไม่ละสาย "คิดถึงฉันไหม ซาร่าห์?" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาดังขึ้น ซาร่าห์สะดุ้งเฮือก เธอถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ "วายุ..." "ไง ซาร่าห์" วายุยิ้มมุมปาก "นานทีปีหนที่เราได้เจอกัน" "แกมาทำไม?" พิชิตถามเสียงเข้ม "ฉันคิดว่าเรานัดกันตอนบ่าย" "ฉันทนรอไม่ไหว" วายุตอบ สายตาของเขายังคงจ้องมองไปที่ซาร่าห์ "ฉันอยากจะเห็นหน้าเธอเร็วๆ" "พอได้แล้ววายุ!" ซาร่าห์ตะโกน "แกจะมายืนทำท่าทางแบบนี้ไม่ได้" "ทำไมจะไม่ได้?" วายุหัวเราะ "ฉันมาเพื่อช่วยพวกแกนี่" เขาก้าวเข้ามาในห้อง "แล้วไง? เห็นหน้าฉันแล้วตกใจ? กลัวว่าจะกลับไปเป็นลูกไก่ในกำมือฉันอีกครั้ง?" "แกมันบ้า!" ซาร่าห์ตะคอก "บ้า? หรือแค่ฉลาด?" วายุเดินเข้ามาใกล้พิชิต "ฉันได้ยินว่าพวกแกกำลังจะมีปัญหากับแสงอำพัน" "แล้วแกมายุ่งอะไรด้วย?" พิชิตถาม "ก็เพราะฉันเองก็ไม่ชอบหน้าพวกแสงอำพันเหมือนกัน" วายุตอบ "ยิ่งพวกมันกำลังจะก้าวเข้ามาในอาณาเขตที่เคยเป็นของฉัน ฉันก็ยิ่งไม่พอใจ" "อาณาเขตที่เคยเป็นของแก?" ซาร่าห์สวนกลับ "แกทิ้งมันไปแล้วนะ" "ฉันแค่ไปพักร้อน" วายุตอบหน้าตาเฉย "แต่ตอนนี้ ฉันกลับมาแล้ว และฉันก็ไม่ต้องการให้ใครมาเหยียบย่ำที่ที่เคยเป็นของฉัน" "แกมาเพื่อช่วยเราจริงๆ หรือแค่มาเพื่อหาผลประโยชน์?" พิชิตถามอย่างระแวง "ถามเหมือนไม่รู้จักฉัน" วายุยิ้ม "แน่นอนว่าฉันต้องมีผลประโยชน์ของฉัน" เขาหันไปมองซาร่าห์อีกครั้ง "ฉันต้องการให้แน่ใจว่าเธอจะปลอดภัย" "ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากแก!" ซาร่าห์พูดเสียงดัง "ใช่ เธออาจจะไม่ต้องการ" วายุตอบ "แต่ฉันจะให้เธอเอง" เขาหันไปหาพิชิต "เอาล่ะ มาคุยกันเรื่องแผนการย้าย 'คัมภีร์อิฐ' ของพวกแก" พิชิตถอนหายใจ เขารู้ว่าการทำงานร่วมกับวายุครั้งนี้จะต้องไม่ง่ายเลย "เราต้องย้ายมันไปที่ 'ถ้ำเงียบ' ในเขตภูเขาห่างจากที่นี่ประมาณสองร้อยกิโลเมตร" "ถ้ำเงียบ?" วายุเลิกคิ้ว "ที่นั่นมันก็อันตรายเหมือนกันนะ" "แต่เป็นที่เดียวที่เรามั่นใจว่าปลอดภัย" มาวินกล่าว "แสงอำพันไม่น่าจะตามไปถึงที่นั่นได้ง่ายๆ" "แล้วเราจะขนมันไปได้ยังไง?" วายุถาม "มันหนักมากนะ" "เราจะใช้รถบรรทุกพิเศษ" พิชิตตอบ "แต่เราต้องการทีมคุ้มกันที่แข็งแกร่งพอสมควร" "ฉันจะให้คนของฉันไปช่วย" วายุเสนอ "พวกมันแข็งแกร่งและไว้ใจได้" "แล้วแกจะไปกับเราด้วยไหม?" ซาร่าห์ถามเสียงสั่น "แน่นอน" วายุตอบ "ฉันจะไปดูแลเธอเอง" ซาร่าห์หลับตาลง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลาย การกลับมาของวายุเหมือนเป็นการเปิดแผลเก่าที่ยังไม่ทันได้หายดี "เอาล่ะ" พิชิตพยายามเปลี่ยนบรรยากาศ "เราต้องรีบเตรียมการ" เขาหันไปหามาวิน "นายจัดการเรื่องรถบรรทุก ส่วนฉันกับซาร่าห์จะเตรียม 'คัมภีร์อิฐ'" "แล้วฉันล่ะ?" วายุถาม "แกเตรียมทีมคุ้มกันของแก" พิชิตตอบ "เราจะออกเดินทางในคืนนี้" วายุก้มศีรษะลงเล็กน้อย "ตกลง" เขากล่าว "ฉันจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย" เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดและความไม่สบายใจ ซาร่าห์ยืนนิ่ง หายใจติดขัด พิชิตเดินเข้าไปหาเธอ "เธอไม่เป็นไรนะ?" "ไม่" ซาร่าห์ตอบเสียงแหบพร่า "ฉันไม่เป็นไรเลย" "ฉันรู้ว่ามันยาก" พิชิตพูด "แต่เราต้องผ่านมันไปให้ได้" ซาร่าห์พยักหน้าช้าๆ เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถผ่านช่วงเวลานี้ไปได้หรือไม่ แต่เธอรู้ว่าเธอต้องพยายาม เพื่อเงามรณะ เพื่ออนาคตของทุกคน