เลือดสีแดงฉานยังคงอาบย้อมผืนดินในป่าสน ซากรถยนต์ที่ถูกยิงจนพรุนจอดเกลื่อนกลาด เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวเป็นระยะๆ พิชิต มาวิน และลูกน้องที่เหลือ กำลังยืนหยัดต่อสู้กับกลุ่มคนร้ายที่พยายามจะบุกเข้ามาเพื่อแย่งชิง คัมภีร์อิฐ ที่กำลังถูกเคลื่อนย้ายไปอย่างยากลำบาก "เราไม่สามารถต้านทานได้นานกว่านี้แล้ว!" ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนบอกพิชิต "พวกมันมีจำนวนมากกว่าเราหลายเท่า!" พิชิตกัดฟันกรอด เขาเหลือบมองไปยังทิศทางที่ คัมภีร์อิฐ กำลังถูกแบกไป เขารู้ว่าพวกเขาต้องถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ส่งสัญญาณให้ทีมสนับสนุนรู้ว่าเรากำลังจะถูกตีโอบ!" พิชิตสั่ง "เราจะใช้กลยุทธ์สุดท้าย!" "กลยุทธ์สุดท้าย? อะไรคือกลยุทธ์สุดท้าย?" มาวินถาม "เราจะใช้ระเบิดที่เตรียมไว้!" พิชิตตอบ "เราจะจุดชนวนมันเมื่อพวกมันเข้ามาใกล้ที่สุด!" มาวินมองหน้าพิชิตด้วยความตกใจ "พิชิต! นั่นหมายความว่า... เราจะตายที่นี่!" "ถ้ามันเป็นสิ่งที่ต้องแลก เพื่อให้ คัมภีร์อิฐ ปลอดภัย ข้ายินดี" พิชิตตอบเสียงเรียบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "เจ้าล่ะ มาวิน? เจ้าจะยอมตายไปด้วยกันไหม?" มาวินมองไปที่ คัมภีร์อิฐ ที่กำลังถูกแบกออกไปอย่างช้าๆ เขาเห็นหน้าของลูกน้องที่กำลังแบกมันอยู่ พวกเขากำลังเสี่ยงชีวิตเพื่อสิ่งนี้ "แน่นอน!" มาวินตอบพลางยิ้มอย่างขื่นขม "ข้าเป็นมาเฟียแห่งเงามรณะ! ข้าจะไม่มีวันทิ้งพันธมิตรของข้า!" ในขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัวสำหรับการเสียสละครั้งใหญ่ เสียงตะโกนดังมาจากแนวหลังของฝ่ายศัตรู "หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!" เป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง พิชิตและมาวินหันไปมองตามเสียง พวกเขาเห็นร่างของซาร่าห์ ที่เพิ่งเดินทางมาถึง พร้อมกับทีมสนับสนุนบางส่วน เธอกำลังวิ่งฝ่าวงล้อมของศัตรูเข้ามา "ซาร่าห์! เจ้ารีบไป!" พิชิตตะโกน "ที่นี่อันตราย!" "ฉันไปไม่ได้!" ซาร่าห์ตอบพลางพุ่งเข้ามาหา "ฉันมีบางอย่างจะบอกพวกนาย! เรื่อง คัมภีร์อิฐ!" "ตอนนี้ไม่ใช่เวลา!" มาวินพยายามจะกันเธอออกไป "ไม่! มันสำคัญมาก!" ซาร่าห์ยืนกราน "ฉันเพิ่งได้รับข้อมูลมา! คัมภีร์อิฐ... มันไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ของอำนาจ! มันมีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน!" พิชิตและมาวินมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "ซ่อนอะไร?" พิชิตถาม "เอกสารโบราณ! มันเป็นบันทึกของบรรพบุรุษพวกเรา! ที่บอกถึงที่ซ่อนของ 'ขุมทรัพย์ที่แท้จริง'!" ซาร่าห์กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ไม่ใช่แค่บัลลังก์อิฐ! แต่เป็นขุมทรัพย์ที่สามารถทำให้เงามรณะแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมได้!" "ขุมทรัพย์?" มาวินอุทาน "เป็นไปได้ยังไง?" "เอกสารนั่นถูกซ่อนไว้ใน คัมภีร์อิฐ มานานหลายชั่วอายุคน!" ซาร่าห์อธิบาย "และพวกแสงอำพัน! พวกมันก็รู้เรื่องนี้เหมือนกัน! นั่นคือเหตุผลที่พวกมันต้องการ คัมภีร์อิฐ มาก!" พิชิตนิ่งอึ้ง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า คัมภีร์อิฐ จะมีความสำคัญถึงขนาดนี้ มันไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ แต่เป็นกุญแจสำคัญที่จะนำพาเงามรณะไปสู่อีกระดับ "แล้ว... พวกแก๊งอัสนีบาตมายุ่งทำไม?" มาวินถาม "เพราะหัวหน้าแก๊งอัสนีบาต! เขาเป็นลูกหลานของตระกูลเก่าแก่ที่เคยถูกเนรเทศออกไปจากเงามรณะเมื่อนานมาแล้ว!" ซาร่าห์กล่าว "เขาเชื่อว่าขุมทรัพย์นั้นเป็นของตระกูลเขาสมัยก่อน!" "เป็นไปได้ยังไง!?" พิชิตถามเสียงหลง "เรื่องมันยาวน่ะพิชิต!" ซาร่าห์กล่าว "แต่ตอนนี้... เราต้องรีบพา คัมภีร์อิฐ ไปให้ถึงที่ปลอดภัย! เพราะถ้าพวกมันรู้ว่าเรากำลังจะค้นพบความลับนี้ พวกมันจะยิ่งพยายามหยุดยั้งเรา!" การเปิดเผยความลับครั้งนี้ ทำให้สถานการณ์ยิ่งซับซ้อนและอันตรายกว่าเดิม พิชิตมองไปยัง คัมภีร์อิฐ ที่กำลังถูกเคลื่อนย้ายออกไป เขารู้ดีว่าสงครามครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การแย่งชิงอำนาจ แต่เป็นการต่อสู้เพื่ออนาคตของเงามรณะ "ทุกคน!" พิชิตตะโกนก้อง "เป้าหมายของเราเปลี่ยนไปแล้ว! เราไม่เพียงแค่ต้องปกป้อง คัมภีร์อิฐ! แต่เราต้องปกป้องความลับที่อยู่ในนั้นด้วย!" "แล้วแผนระเบิดของเราล่ะ?" มาวินถาม พิชิตมองหน้ามาวิน เขาเห็นความกลัวและความไม่แน่นอนในแววตาของเพื่อน แต่เขาก็เห็นความมุ่งมั่นเช่นกัน "แผนนั้น... เราจะใช้มันก็ต่อเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ" พิชิตกล่าว "แต่ตอนนี้... เราต้องสู้! เราต้องพา คัมภีร์อิฐ ไปให้ถึงที่หมายให้ได้!" ซาร่าห์รีบวิ่งเข้าไปช่วยทีมที่แบก คัมภีร์อิฐ ส่วนพิชิตและมาวินก็กลับไปตั้งแนวป้องกันอีกครั้ง การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป แต่ครั้งนี้มีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม "เอาล่ะ มาวิน" พิชิตกล่าว "เรามาทำให้พวกมันรู้ว่า เงามรณะ ไม่ใช่ของเล่นของใคร!" "ข้าพร้อมเสมอ!" มาวินตอบ รับปืนคู่ใจมาถือไว้แน่น การต่อสู้ในป่าสนยังคงดำเนินต่อไปภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา แต่ในใจของทุกคนกลับเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นที่จะไขความลับของ คัมภีร์อิฐ และนำพาเงามรณะไปสู่ยุคใหม่ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม