รุ่งเช้าของวันใหม่มาพร้อมกับอากาศที่เย็นสบาย แต่สำหรับเมืองนี้ มันกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น พายุได้มอบหมายภารกิจให้กับพยัคฆ์และลูกน้องคนสนิทบางส่วนในการสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับจุดอ่อนของบัลลังก์ทองตามที่บุหลันได้ให้มา ขณะเดียวกัน ตัวเขาก็เตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าครั้งแรกกับเมฆา "เราจะไปที่โกดังร้างนั่นใช่ไหมครับ" พยัคฆ์ถามขณะขับรถนำหน้าขบวนรถของพายุ "ใช่" พายุตอบเสียงเรียบ "บุหลันบอกว่าเมฆาจะใช้ที่นั่นเป็นที่ส่งมอบของผิดกฎหมายล็อตใหญ่ในคืนนี้ เราจะไปดักรอ" "ผมยังไม่ค่อยไว้ใจคุณบุหลันเท่าไหร่ครับ" พยัคฆ์เอ่ยขึ้น "เธอเป็นน้องสาวของเมฆา เรื่องนี้มันดูแปลกๆ" "ฉันรู้" พายุตอบ "แต่ตอนนี้ เราต้องเชื่อใจเธอ ถ้าเราไม่เชื่อใจกันเอง เราก็ไม่มีทางชนะสงครามนี้ได้" "แต่ถ้าเธอหลอกเราล่ะครับ" พยัคฆ์ถามอย่างกังวล "ถ้าเธอหลอกเรา..." พายุหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันจะฆ่าเธอเอง" พยัคฆ์ได้แต่ถอนหายใจ เขาเชื่อใจพายุ แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เมื่อถึงโกดังร้างที่บุหลันบอก พายุและพยัคฆ์ก็สั่งให้ลูกน้องกระจายกำลังออกไปซุ่มตามจุดต่างๆ เพื่อรอสัญญาณ "จำไว้" พายุสั่งลูกน้อง "อย่าเพิ่งลงมือจนกว่าฉันจะให้สัญญาณ" ลูกน้องพยักหน้า ก่อนจะเคลื่อนตัวหายไปในความมืดของโกดัง พายุยืนมองความมืดมิดรอบตัว เขารู้สึกถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา ไม่นานนัก เสียงรถบรรทุกก็ดังขึ้นตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของผู้คนจำนวนมาก พายุได้ยินเสียงเมฆากำลังออกคำสั่ง "เอาของทั้งหมดลงมาให้เร็วที่สุด" เมฆาสั่งเสียงดัง "เจ้าสัวต้องการของพวกนี้ด่วน" ทันใดนั้น พายุก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ ลูกน้องของเขาก็ปรากฏตัวออกมาจากเงามืด ล้อมจับกุมพวกของเมฆา "เมฆา!" พายุตะโกน "แกทำอะไรอยู่!" เมฆาหันมามองพายุอย่างตกใจ "พายุ! แกมาทำอะไรที่นี่!" "ฉันมาเพื่อหยุดแก" พายุพูดพลางเดินเข้าไปหาเมฆา "แกกำลังทำสิ่งผิดกฎหมาย และฉันจะจับแกส่งให้ตำรวจ" "แกคิดว่าแกจะทำได้หรือไง!" เมฆาหัวเราะเยาะ "แกไม่รู้หรือไงว่าของพวกนี้มันสำคัญแค่ไหน" "ฉันไม่สน" พายุตอบ "ฉันจะกวาดล้างพวกแกให้หมด" "แกมันโง่!" เมฆาตวาด "แกไม่รู้เลยว่าแกกำลังเล่นอยู่กับใคร!" "ฉันรู้ดี" พายุตอบ "และฉันก็ไม่กลัว" ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอย่างดุเดือด บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด พายุเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมฆาดูไม่ตื่นตระหนกเท่าที่ควร เหมือนเขารู้อยู่แล้วว่าพายุจะมา ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้น! กระสุนพุ่งเข้าใส่พายุ แต่โชคดีที่พยัคฆ์เข้ามาผลักเขาออกไปได้ทัน กระสุนจึงเฉี่ยวแขนของพายุไปเพียงเล็กน้อย "แก!" พายุตะโกนใส่เมฆา "แกหักหลังฉัน!" "ฉันไม่ได้หักหลังแก" เมฆาหัวเราะ "แต่ฉันก็ไม่ได้ไว้ใจแกเหมือนกัน" เมฆาชักปืนออกมาเล็งไปที่พายุ "แกคิดว่าแค่นี้จะจับฉันได้หรือไง!" "แกคิดว่าแกจะหนีพ้นหรือไง!" พายุสวนกลับ เขายกปืนขึ้นเล็งไปที่เมฆา ทั้งสองคนยิงปืนเข้าใส่กัน ท่ามกลางเสียงตะโกนของลูกน้องที่พยายามเข้าระงับเหตุการณ์ ขณะที่การต่อสู้กำลังจะบานปลาย จู่ๆ ประตูโกดังก็ถูกเปิดออก! บุหลันยืนอยู่ตรงนั้น ในมือของเธอถือปืนพกกระบอกหนึ่ง เธอมองไปที่พายุและเมฆาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "พอได้แล้ว!" เธอตะโกน "พวกคุณจะทำลายทุกอย่างจริงๆ หรือไง!" "บุหลัน!" เมฆาตกใจ "มานี่เร็ว!" "ฉันไม่ไป!" บุหลันปฏิเสธ "ฉันไม่ต้องการให้เกิดเรื่องแบบนี้" "แกเป็นน้องสาวของฉันนะ!" เมฆาตะคอก "แต่ฉันก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง!" บุหลันสวนกลับ "ฉันทนเห็นพวกคุณฆ่ากันเองอีกต่อไปไม่ได้แล้ว!" พายุยืนนิ่ง มองดูบุหลันอย่างไม่เข้าใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะมาที่นี่ และยิ่งไม่คิดว่าเธอจะมาห้ามปราม "ถอยไปบุหลัน" เมฆาพูดเสียงอ่อนลง "นี่มันเป็นเรื่องของผู้ชาย" "ถ้ามันเป็นเรื่องของผู้ชาย ทำไมมันถึงต้องทำให้ผู้หญิงต้องเสียใจด้วย!" บุหลันถามเสียงสั่นเครือ "ทำไมพวกคุณถึงไม่ยอมหยุด!" พายุเดินเข้าไปหาบุหลัน ช้าๆ เขาแตะไหล่ของเธอเบาๆ "บุหลัน" เขาพูดเสียงนุ่ม "ฉันขอโทษ" บุหลันเงยหน้าขึ้นมองพายุ น้ำตาคลอเบ้า "คุณโกหก" "ฉันไม่เคยโกหกเธอ" พายุตอบ "ฉันแค่... ต้องทำในสิ่งที่ต้องทำ" ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของตำรวจก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา! เมฆาหน้าเสีย "เป็นไปไม่ได้! พวกแกแอบแจ้งตำรวจ!" "ฉันไม่ได้ทำ" บุหลันพูดเสียงเบา พายุหันไปมองเมฆาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติไปจากแผนที่วางไว้ ใครกันแน่ที่เป็นคนแจ้งตำรวจ? เมฆา? บุหลัน? หรือมีใครอีกคนกำลังเล่นบทบาทซ้อนแผนอยู่เบื้องหลัง? เงื่อนงำในเงามืดนี้ กำลังจะนำพาไปสู่การเผชิญหน้าที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม.