เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในห้องทำงานหรูหราใจกลางย่านธุรกิจของฮ่องกง กลิ่นหอมของชาชั้นเลิศอบอวลไปทั่วห้อง หลิว ไค ชายวัยกลางคน ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาฉายแววเฉลี่ยวฉลาด นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่ทำจากไม้สักเนื้อดี เขาคือ ‘มังกร’ หัวหน้าแก๊งค์ ‘มังกรดำ’ และเป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ “ว่า...” หลิว ไค เอ่ยตอบรับโทรศัพท์ เสียงแหบพร่าเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “ท่านมังกรครับ รายงานจากกรุงเทพฯ มาแล้วครับ” ปลายสายเป็นเสียงของ เฉิน ชายหนุ่มร่างผอมสูง ใบหน้าซีดเซียว แต่แววตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เขาเป็นหนึ่งในมือขวาคนสนิทของหลิว ไค “ว่ามาสิ” หลิว ไค ชงชาอุ่นๆ จิบอย่างใจเย็น แม้จะทราบดีว่าข่าวที่กำลังจะได้รับนั้นคงไม่ใช่ข่าวดี “องค์ชายสี่... สิ้นชีพแล้วครับ” เฉินแจ้งข่าวร้าย น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย หลิว ไค ชะงักมือที่กำลังจะยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แต่ก็กลับมาสงบนิ่งในเวลาอันรวดเร็ว เขาวางถ้วยชาลงบนจานรองเสียงเบา “ยืนยันแล้วหรือ” “ยืนยันแล้วครับ เป็นฝีมือของคู่แข่ง เป็นแก๊งค์ ‘พยัคฆ์ขาว’ ของ หลี่ เหว่ย ครับ” เฉินรีบรายงาน เขาเห็นความเย็นชาฉายขึ้นในแววตาของนายเหนือหัว หลิว ไค หลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน ‘หลี่ เหว่ย... เจ้ากล้าดียังไง’ เขาคิดในใจ ‘บังอาจมาแตะต้องคนของมังกรดำ ถึงแม้องค์ชายสี่จะทำตัวเหลวไหลไปบ้าง แต่เขาก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า’ “แล้วศพเล่า?” หลิว ไค ลืมตาขึ้น ถามต่อ “อยู่ที่โรงพยาบาลแล้วครับ เรากำลังดำเนินการจัดการเรื่องเอกสารและนำศพกลับฮ่องกง คาดว่าจะถึงในอีกสองวันข้างหน้า” “ดี” หลิว ไค พยักหน้า “แก๊งค์พยัคฆ์ขาวมีใครเคลื่อนไหวบ้าง” “เบื้องต้นทราบเพียงว่ามีกลุ่มคนของหลี่ เหว่ย ประมาณห้าถึงหกคนปรากฏตัวในกรุงเทพฯ เมื่อสองสัปดาห์ก่อน แต่ยังไม่ทราบรายละเอียดแน่ชัดว่าใครเป็นผู้ลงมือโดยตรง” “ห้าถึงหกคน...” หลิว ไค พึมพำ “น้อยเกินไปที่จะจัดการองค์ชายสี่ได้แน่ ต้องมีคนในหนุนหลัง” “เป็นไปได้ครับท่านมังกร” เฉินเสริม “มีข่าวลือว่ามีกลุ่มคนไทยบางกลุ่มเข้ามาพัวพันด้วย” “คนไทย?” หลิว ไค เลิกคิ้ว “เป็นใคร?” “ยังไม่ทราบแน่ชัดครับ แต่มีชื่อ ‘แพรว’ ปรากฏขึ้นมา” “แพรว...” หลิว ไค ทวนคำชื่อนั้นอย่างช้าๆ ‘แพรว... หญิงสาวชาวไทยที่มีอดีตมืดมน... ข้อมูลที่ส่งมาเมื่อครั้งก่อน’ เขาจำได้ดี “นางมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างไร” “ยังไม่ชัดเจนครับ แต่มีพยานระบุว่าเห็นนางอยู่กับกลุ่มคนของพยัคฆ์ขาวในช่วงเวลาใกล้เคียงกับที่องค์ชายสี่ถูกลอบสังหาร” หลิว ไค นิ่งคิด เขาไม่เชื่อว่าแพรวจะเป็นผู้ลงมือเอง แต่ก็น่าสงสัยว่าทำไมนางถึงไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ “ส่งคนไปสืบประวัติของนางให้ละเอียดกว่าเดิม หาความเชื่อมโยงระหว่างนางกับแก๊งค์พยัคฆ์ขาว และสืบให้รู้ว่าใครคือ ‘เจ้าของเงา’ ที่หลี่ เหว่ย มาขอความช่วยเหลือ” “ครับท่านมังกร” เฉินรับคำ “แล้วเรื่องการแก้แค้นเล่าครับ” หลิว ไค ยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “แน่นอนว่าต้องแค้น หลี่ เหว่ย กล้าดียังไงมาแตะต้องมังกรดำ ข้าจะให้มันรู้ว่าการยั่วโมโหข้ามันต้องแลกมาด้วยอะไรบ้าง” “เราจะส่งคนจากฮ่องกงไปสมทบที่กรุงเทพฯ ใช่ไหมครับ” เฉินถาม “ไม่” หลิว ไค ส่ายหน้า “การส่งคนจากที่นี่ไปจะทำให้การเคลื่อนไหวของเราเปิดเผยเกินไป เราต้องใช้คนที่มีอยู่แล้วที่กรุงเทพฯ ข้าต้องการให้การแก้แค้นครั้งนี้แนบเนียนที่สุด” “หมายถึง... กลุ่มของ ‘เสือ’ หรือครับ” เฉินเอ่ยชื่อมาเฟียท้องถิ่นที่เคยร่วมงานกับแก๊งค์มังกรดำ “ใช่” หลิว ไค ตอบ “ติดต่อเสือ บอกเขาว่าถึงเวลาที่เราต้องทวงคืนศักดิ์ศรีของมังกรดำแล้ว ข้าจะให้เขาจัดการเรื่องนี้ และให้เขาเป็นคนรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับแพรวให้ได้มากที่สุด ข้าอยากรู้ว่าเบื้องหลังของหญิงสาวคนนั้นมีอะไรซ่อนอยู่” “เข้าใจแล้วครับท่านมังกร” เฉินตอบรับ “แล้วก็... ข้าจะเดินทางไปกรุงเทพฯ ด้วยตัวเอง” หลิว ไค ประกาศเสียงหนักแน่น “ข้าอยากเห็นการแก้แค้นด้วยตาของข้าเอง และข้าก็อยากจะพบกับ ‘เจ้าของเงา’ ด้วยตัวเองเช่นกัน” เฉินหน้าซีดเผือด “ท่านมังกร... การเดินทางไปครั้งนี้อาจจะอันตรายนะครับ” “อันตราย?” หลิว ไค หัวเราะในลำคอ “ข้าไม่เคยกลัวอันตราย เฉิน จำไว้ว่า ‘มังกรดำ’ ไม่มีวันยอมให้ใครมาเหยียบย่ำได้ง่ายๆ ครั้งนี้... ข้าจะถอนรากถอนโคนแก๊งค์พยัคฆ์ขาวให้สิ้นซาก” เขาหยิบรูปถ่ายของหลี่ เหว่ย ขึ้นมาพิจารณา ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตแค้น “หลี่ เหว่ย... เจ้าเตรียมตัวตายได้เลย” ---