แพรวเดินไปที่ระเบียงห้องพักของเธอ ห่างจากมารดาที่ยังคงนั่งซึมอยู่บนโซฟา กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยมาจากมุมหนึ่งของระเบียง ร่างสูงโปร่งของหลี่ เฉิน ยืนพิงราวระเบียง สายตาจับจ้องไปยังวิวเมืองกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ “คุณมาได้ไงคะ” แพรวถามเสียงเรียบ เธอเดินไปยืนข้างๆ เขา จ้องมองออกไปยังทิวทัศน์เดียวกัน หลี่ เฉิน หันมามองเธอ แววตาอ่อนโยนกว่าปกติ “ได้ยินว่าคุณมีปัญหา ฉันเลยแวะมาหา” “ปัญหา...” แพรวแค่นหัวเราะ “ชีวิตฉันมันก็มีแต่ปัญหามาตลอดนั่นแหละค่ะ” “ฉันรู้ว่าคุณกำลังเผชิญหน้ากับเรื่องยากลำบาก” หลี่ เฉิน พูดอย่างเข้าใจ “เรื่องขององค์ชายสี่...” แพรวสะดุ้งเล็กน้อย “คุณรู้แล้วหรือคะ” “เรื่องแบบนี้ปิดไม่มิดหรอก” หลี่ เฉิน ถอนหายใจ “ฉันเสียใจด้วยนะแพรว” “เสียใจ?” แพรวหันไปมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา “คุณเสียใจจริงๆ หรือคะ ในเมื่อคุณเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง” หลี่ เฉิน นิ่งไป เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี “ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้” “แล้วคุณตั้งใจให้อะไรเป็นแบบไหนคะ” แพรวถามเสียงแข็ง “คุณบอกว่าจะช่วยฉัน แต่สุดท้ายคุณก็ปล่อยให้เรื่องมันเลวร้ายลงไปอีก” “ฉันพยายามแล้วนะแพรว” หลี่ เฉิน พยายามอธิบาย “แต่เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่คิด” “ซับซ้อนแค่ไหนคะ” แพรวถาม “ซับซ้อนจนคุณต้องปล่อยให้คนของแก๊งค์คุณมาฆ่าคนในประเทศของฉันหรือไง” “ไม่ใช่คนของฉันทั้งหมดหรอกนะแพรว” หลี่ เฉิน โต้แย้ง “ฉันแค่... ต้องการข้อมูลบางอย่าง” “ข้อมูล?” แพรวเลิกคิ้ว “แล้วการต้องแลกด้วยชีวิตคนมันคุ้มค่าหรือคะ” “ฉันรู้ว่ามันดูโหดร้าย” หลี่ เฉิน พูดอย่างอ่อนใจ “แต่บางครั้ง... เราก็ต้องทำในสิ่งที่จำเป็น” “จำเป็นเพื่อใครคะ” แพรวถาม “เพื่อตัวคุณเอง เพื่อแก๊งค์ของคุณ หรือเพื่อใครก็ไม่รู้ที่อยู่เบื้องหลัง” หลี่ เฉิน มองหน้าแพรวอย่างรู้สึกผิด “ฉัน... ฉันไม่สามารถบอกอะไรคุณได้มากกว่านี้” “ทำไมคะ” แพรวถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “เพราะฉันเป็นแค่ผู้หญิงไทยธรรมดาคนหนึ่ง หรือคะ” “ไม่ใช่แบบนั้นนะแพรว” หลี่ เฉิน พยายามจะเอื้อมมือมาสัมผัสแขนเธอ แต่แพรวสะบัดออก “ฉันไม่อยากให้คุณเข้าใจผิด” “แล้วฉันควรจะเข้าใจว่ายังไงคะ” แพรวถาม “คุณมาที่นี่เพื่อปลอบใจฉัน หรือมาเพื่อกดดันฉันให้ร่วมมือกับคุณ” “ฉันมาเพราะเป็นห่วงคุณ” หลี่ เฉิน ยืนยัน “และก็... อยากให้คุณรู้ว่าถ้าคุณต้องการความช่วยเหลืออะไร ฉันพร้อมเสมอ” “ความช่วยเหลือที่คุณให้ มันมีแต่จะพาฉันไปสู่ความอันตราย” แพรวบอก “ฉันไม่อยากได้ความช่วยเหลือแบบนั้น” “แต่คุณกำลังตกอยู่ในอันตรายนะแพรว” หลี่ เฉิน เตือน “แก๊งค์มังกรดำกำลังจะเข้ามาจัดการเรื่องนี้ พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย และพวกเขาจะมองทุกคนที่เกี่ยวข้องเป็นศัตรู” “ฉันรู้” แพรวพยักหน้า “และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องหาทางออกให้ตัวเอง” “คุณจะทำอะไร” หลี่ เฉิน ถามอย่างกังวล “ฉันจะเปิดโปงความจริง” แพรวตอบเสียงหนักแน่น “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตฉันอีกแล้ว” “แต่ถ้าคุณทำแบบนั้น...” หลี่ เฉิน เริ่มพูด “ถ้าฉันทำแบบนั้น... ฉันอาจจะตาย” แพรวพูดต่อให้ “ใช่ไหมคะ” หลี่ เฉิน พยักหน้าอย่างช้าๆ “มันอันตรายเกินไปนะแพรว” “แล้วการอยู่เฉยๆ มันจะไม่เป็นอันตรายหรือไงคะ” แพรวถาม “ฉันเห็นมามากพอแล้ว เห็นความตาย เห็นความโหดร้าย ฉันไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้นกับคนในครอบครัวของฉันอีก” แพรวหันกลับไปมองมารดาที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศก เธอจำได้ดีถึงความเจ็บปวดที่เคยผ่านมาในอดีต และเธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด “คุณต้องการอะไรกันแน่คะหลี่ เฉิน” แพรวถาม “คุณมาที่นี่เพื่อบอกให้ฉันยอมแพ้ หรือมาเพื่อขอให้ฉันร่วมมือกับคุณ” “ฉันต้องการให้คุณปลอดภัย” หลี่ เฉิน ตอบ “และฉันก็อยากให้คุณ... ช่วยฉันสืบหาความจริงบางอย่าง” “ความจริงอะไร” แพรวถาม “ความจริงเกี่ยวกับ ‘เจ้าของเงา’ ” หลี่ เฉิน กล่าว “ฉันอยากรู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้” แพรวเงียบไป เธอรู้ดีว่า ‘เจ้าของเงา’ คือใคร แต่การจะบอกหลี่ เฉิน นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย “ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยค่ะ” “แน่ใจหรือ” หลี่ เฉิน มองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ฉันรู้สึกได้ว่าคุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง” “ฉันไม่ได้ปิดบังอะไร” แพรวตอบเสียงแผ่ว “แค่... ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อีกแล้ว” “แต่คุณได้ยุ่งไปแล้วนะแพรว” หลี่ เฉิน พูดอย่างอ่อนโยน “และตอนนี้... คุณกำลังตกอยู่ในอันตราย” แพรวถอนหายใจยาว “แล้วถ้าฉันยอมช่วยคุณ... ฉันจะได้อะไรตอบแทน” หลี่ เฉิน มองเธอด้วยความหวัง “คุณจะได้ความปลอดภัย... และฉันสัญญาว่า จะช่วยคุณปกป้องมารดาของคุณ” คำว่า ‘ปกป้องมารดา’ ทำให้แพรวใจสั่น เธอหันไปมองมารดาอีกครั้ง แล้วค่อยๆ หันกลับมามองหลี่ เฉิน “ถ้าฉันทำ... คุณต้องสัญญาว่าจะไม่หักหลังฉัน” “ฉันสัญญา” หลี่ เฉิน ให้คำมั่น “และฉันก็จะไม่ทำให้คุณเสียใจ” แพรวตัดสินใจ เธอรู้ว่านี่คือหนทางเดียวที่จะรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ไปได้ “ตกลงค่ะ ฉันจะช่วยคุณ” ---