ภายในห้องนั่งเล่นสุดหรูที่ประดับประดาอย่างหรูหรา แพรว นั่งอยู่ตรงหน้าหลี่ เฉิน โดยมีคุณนายศิริพร นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีวิตกกังวล หลี่ เฉิน วางแก้วน้ำชาลงบนโต๊ะ ก่อนจะหันมามองแพรวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “คุณแพรวาครับ” หลี่ เฉิน เริ่มต้นบทสนทนา “ผมเข้าใจดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณหลี่หมิง คงสร้างความสะเทือนใจให้กับคุณไม่น้อย” แพรว พยักหน้ารับเบาๆ “ค่ะ… หนูก็รู้สึกเสียใจ” “ผมมาที่นี่ ไม่ใช่ในฐานะศัตรู แต่ในฐานะคนที่ต้องการตามหาความยุติธรรมให้เพื่อนของผม” หลี่ เฉิน พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงใจ “ผมต้องการทราบรายละเอียดเกี่ยวกับคืนนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้” “อย่างที่หนูบอกไปค่ะ” แพรวเล่าต่อ “หนูไปที่นั่นตามคำเชิญของคุณหมิง… เพื่อหารือเรื่องงาน” “งาน? งานอะไรครับ” หลี่ เฉิน เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ก็… เป็นเรื่องเกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัวค่ะ” แพรวอ้อมแอ้ม “แต่คุณหมิง… เขาดูไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่” “ไม่สบายใจอย่างไรครับ” หลี่ เฉิน ถามเจาะลึก “เขา… ดูเหมือนจะกังวลเรื่องอะไรบางอย่าง” แพรว พยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น “เขาบอกว่า… มีคนกำลังจับตาดูเขาอยู่” “ใครครับ” หลี่ เฉิน ถามทันที “เขาไม่ได้บอกค่ะ” แพรว ตอบ “เขาแค่พูดลอยๆ แล้วก็… ดูเหมือนจะมีคนเข้ามา” “คนเข้ามา?” หลี่ เฉิน นั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย “คุณเห็นเขาไหมครับ” “หนูเห็นค่ะ” แพรว ตอบเสียงสั่น “เขา… เขาเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดสีดำ” “แล้วคุณเห็นใบหน้าเขาไหมครับ” “ไม่ชัดค่ะ… แสงไฟไม่พอ แล้วก็… เขาก็ไปเร็วมาก” แพรว บอก “หลังจากนั้น… หนูก็ได้ยินเสียง… เหมือนอะไรบางอย่างตก” “เสียงอะไรครับ” “หนูไม่แน่ใจค่ะ… มันเหมือนเสียง… การต่อสู้เล็กๆ น้อยๆ” แพรว ขนลุกซู่เมื่อนึกถึงภาพเหล่านั้น “แล้วหนูก็… หนูก็รีบหนีออกมา” หลี่ เฉิน ฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ในใจกลับกำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่แพรวให้มา “คุณแน่ใจนะว่าเห็นแค่คนเดียว” “เท่าที่หนูจำได้… ก็คนเดียวนะคะ” แพรว ตอบ “แต่หนูก็… หนูมืดไปหมดค่ะ” “ผมเข้าใจครับ” หลี่ เฉิน ยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ขอบคุณมากสำหรับข้อมูลของคุณแพรวา” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “ผมขอแลกช่องทางการติดต่อกับคุณไว้ได้ไหมครับ เผื่อมีอะไรเพิ่มเติม ผมจะได้ติดต่อได้สะดวก” แพรว ลังเลเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า “ได้ค่ะ” หลังจากได้เบอร์โทรศัพท์ของแพรวแล้ว หลี่ เฉิน ก็ลุกขึ้นยืน “ผมต้องขอตัวแล้วครับ” เขามองไปที่คุณนายศิริพร “ขอบคุณมากครับคุณนาย” เมื่อหลี่ เฉิน เดินออกไปจากคฤหาสน์แล้ว คุณนายศิริพร ก็หันมามองแพรวด้วยความเป็นห่วง “ลูกแน่ใจนะแพรว ว่าลูกเล่าความจริงทั้งหมด” แพรว ถอนหายใจยาว “หนูพยายามเล่าเท่าที่หนูจำได้ค่ะแม่ แต่… หนูรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่หนูมองข้ามไป” “แล้วผู้ชายคนนั้น… หลี่ เฉิน น่ะ” คุณนายศิริพร ถาม “เขาดูไม่น่าไว้ใจเลยนะแม่ว่าไหม” “เขาก็ดู… เหมือนคนมีอำนาจค่ะแม่” แพรว ตอบ “แต่เขาก็ดูเหมือนจะอยากช่วยเราจริงๆ นะคะ” “อย่าเพิ่งไว้ใจใครง่ายๆ นะลูก” คุณนายศิริพร เตือน “เรื่องนี้มันใหญ่เกินกว่าที่เราจะรับมือไหว” ในขณะเดียวกัน หลิว ไค กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเขาในโรงแรมหรูใจกลางเมือง เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเมื่อหลี่ เฉิน เดินเข้ามา “เป็นอย่างไรบ้าง” หลิว ไค ถามทันที “เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่คุณหมิงกำลังกังวลเรื่องคนจับตามอง และเห็นผู้ชายชุดดำคนเดียวเข้ามาในห้องครับท่าน” หลี่ เฉิน รายงาน “ผู้ชายชุดดำคนเดียว?” หลิว ไค ขมวดคิ้ว “ไม่ใช่คนของเราแน่” “ผมก็คิดเช่นนั้นครับท่าน” หลี่ เฉิน เสริม “ผมรู้สึกว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่” “ปิดบัง?” หลิว ไค ถาม “เรื่องอะไร” “ผมไม่แน่ใจครับท่าน แต่แววตาของเธอตอนที่เล่าเรื่องนั้น มันดูสั่นไหวผิดปกติ” หลี่ เฉิน วิเคราะห์ “ผมคิดว่า เธออาจจะเห็นใบหน้าของผู้ชายคนนั้น หรืออาจจะรู้จักเขา” “ถ้าเป็นอย่างนั้น…” หลิว ไค ครุ่นคิด “แสดงว่าเธออาจจะรู้มากกว่าที่เราคิด” “แล้วท่านจะทำอย่างไรต่อไปครับ” หลี่ เฉิน ถาม “ฉันจะเข้าไปเล่นเกมกับเธอ” หลิว ไค ตอบด้วยรอยยิ้มเย็นชา “เธอคิดว่าเธอจะหลอกฉันได้ง่ายๆ หรือ? ฉันจะใช้ประโยชน์จากความกลัวของเธอ ทำให้เธอเปิดเผยทุกอย่างออกมาเอง” “ท่านหมายถึง… จะใช้วิธีไหนครับ” “ฉันจะให้ความช่วยเหลือเธอ” หลิว ไค บอก “ฉันจะทำให้เธอเชื่อว่าฉันคือคนที่เธอสามารถพึ่งพาได้ และเมื่อเธอไว้ใจฉันแล้ว… ความจริงทั้งหมดก็จะถูกเปิดเผยออกมาเอง” หลี่ เฉิน พยักหน้าอย่างเข้าใจ “แผนของท่านเฉียบคมมากครับท่าน” “ไปเถอะ” หลิว ไค ลุกขึ้นยืน “ฉันอยากจะไป ‘เยี่ยม’ เธออีกครั้ง” เขาต้องการจะใช้ความกลัวของแพรวาให้เป็นประโยชน์ เขาจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอ เพื่อดึงเธอเข้ามาในเกมของเขา และเมื่อแพรวตายใจเมื่อไหร่ ความจริงทั้งหมดที่เธอซ่อนไว้ก็จะถูกขุดคุ้ยออกมา