เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องจนกระจกบานใหญ่ของสถานีตำรวจนครบาลพระนครสั่นสะเทือน ดวงตาคมกริบของร้อยตำรวจเอกหญิง พัชราภา มณีรัตน์ หรือ "หมวดแพร" จ้องมองไปยังแฟ้มคดีตรงหน้า แสงไฟนีออนสีขาวสาดส่องกระทบกระดาษ เผยให้เห็นภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุที่เต็มไปด้วยเลือดและความสยดสยอง คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ แต่กลับทิ้งร่องรอยของความโหดเหี้ยมเกินกว่าจะมองข้าม "นี่มันเกินกว่าเหตุไปมากเลยนะหมวด" เสียงทุ้มห้าวของพันตำรวจเอก วีระพล หัวหน้าหน่วยสืบสวนดังขึ้น เขาเดินเข้ามาหยุดยืนข้างโต๊ะทำงานของพัชราภา แววตาฉายชัดถึงความกังวล พัชราภาเงยหน้าขึ้นมองหัวหน้า เธอพยักหน้าเห็นด้วย "ค่ะท่าน รายละเอียดในคดีมันชวนให้ขนลุก ศพแรกถูกพบในซอยเปลี่ยวแถวเยาวราช รายที่สองก็ถูกพบในโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา และล่าสุด...ศพที่สามในอพาร์ตเมนต์หรูย่านสุขุมวิท" "และทุกศพ...โดนทำร้ายอย่างทารุณ ใช่ไหม" วีระพลถามต่อ มือหนากำแน่น "ใช่ค่ะท่าน มีร่องรอยการทรมานก่อนเสียชีวิตอย่างชัดเจน และที่น่าแปลกคือ...รอยสักรูปหัวกะโหลกไขว้ที่ต้นแขนของผู้เสียชีวิตทั้งสามราย" พัชราภาเปิดภาพถ่ายให้วีระพลดู รอยสักสีดำสนิทขนาดใหญ่บนผิวซีดเซียวของเหยื่อ ดูราวกับตราประทับแห่งความตาย "หัวกะโหลกไขว้...มันมีความหมายอะไรกันแน่" วีระพลพึมพำ เขาเดินไปรอบๆ ห้องทำงานอย่างครุ่นคิด "แก๊งค์อาชญากรรมที่ไหนกันถึงได้โหดเหี้ยมขนาดนี้" "เบื้องต้นเราได้รับรายงานจากสายว่า มีกลุ่มมาเฟียต่างชาติที่เริ่มเข้ามามีอิทธิพลในเมืองเรามากขึ้นเรื่อยๆ ครับ โดยเฉพาะกลุ่มจากอิตาลี" พัชราภาเอ่ย ชื่อของ "ลา โกโมรา" (La Gomorra) กลุ่มอาชญากรรมที่มีชื่อเสียงโด่งดังในยุโรปผุดขึ้นในความคิดของเธอ "ลา โกโมรา? ไม่น่าเชื่อว่าพวกเขาจะกล้าเข้ามาตั้งฐานที่นี่" วีระพลขมวดคิ้ว "พวกนี้มีชื่อเสียงเรื่องความโหด ดิบ เถื่อน มานานแล้ว" "ค่ะ และดูเหมือนว่าเหยื่อทั้งสามรายจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทำธุรกิจผิดกฎหมายบางอย่าง แต่เรายังหาความเชื่อมโยงที่ชัดเจนไม่ได้" พัชราภากล่าวต่อ "ผู้ตายคนแรกเป็นเจ้าของบ่อนการพนัน คนที่สองเป็นเจ้าของบาร์โฮสเทลที่ทราบกันดีว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับยาเสพติด และคนที่สาม...เป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังมีปัญหากับเจ้าหนี้" "แล้วเรามีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับตัวคนร้ายบ้างไหม" "น้อยมากค่ะท่าน เหมือนกับว่าคนร้ายมีความชำนาญในการก่อเหตุสูงมาก ไม่มีพยาน ไม่มีหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่ชัดเจน มีเพียงรอยสักนั่นที่ดูเหมือนจะเป็นลายเซ็นของพวกเขา" พัชราภาถอนหายใจ เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา คดีนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด "ถ้าเป็นลา โกโมรา จริง เราคงต้องระวังตัวเป็นพิเศษ" วีระพลกล่าวเสียงเครียด "พวกนี้ไม่เคยกลัวกฎหมาย และพวกเขามีเครือข่ายที่ใหญ่มาก" "ฉันจะลงพื้นที่ไปตรวจสอบอีกครั้งค่ะท่าน อาจจะมีอะไรที่เรามองข้ามไป" พัชราภากล่าวตัดสินใจ "ได้...แต่ต้องไปกับทีมนะ แพร์ อย่าประมาทเด็ดขาด" วีระพลเตือน "รับทราบค่ะท่าน" พัชราภาเก็บเอกสารทั้งหมดเข้าแฟ้ม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างโปร่งเพรียวภายใต้เครื่องแบบสีกากีดูสง่างาม ดวงตาฉายแววของความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้ เธอรู้ดีว่าเบื้องหลังความมืดมิดของคดีนี้ กำลังมีความขัดแย้งครั้งใหญ่กำลังก่อตัวขึ้น และเธออาจต้องเผชิญหน้ากับมันโดยตรง ขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากห้องทำงาน เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อกดรับ เสียงแหบพร่าของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นมา "ร้อยตำรวจเอกหญิง พัชราภา ใช่ไหม" "ฉันเองค่ะ คุณเป็นใคร" "ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ เกี่ยวกับคดีที่เธอกำลังตามอยู่" "คุณรู้เรื่องอะไร" พัชราภาถามอย่างระแวง "ฉันเห็น...ฉันเห็นคนพวกนั้น" เสียงของผู้ชายคนนั้นสั่นเครือ "พวกมันกำลังวางแผน...พวกมันจะลงมืออีกครั้ง" "คุณเห็นอะไร คุณบอกรายละเอียดฉันได้ไหม" "ฉัน...ฉันบอกตอนนี้ไม่ได้...อันตรายเกินไป...แต่เธอต้องเชื่อฉัน...มันจะเกิดขึ้นเร็วๆ นี้...ในสถานที่ที่ไม่มีใครคาดคิด..." เสียงขาดหายไปในทันที พัชราพยายามจะถามต่อ แต่ปลายสายก็ตัดไปแล้ว "บ้าเอ๊ย!" พัชราภาสบถอย่างหัวเสีย ทิ้งโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด "มีอะไรเหรอแพร" วีระพลถาม "สายปริศนาค่ะท่าน บอกว่าเห็นคนร้าย และกำลังจะลงมืออีกครั้ง" "แล้วเขาบอกอะไรอีกไหม" "ไม่เลยค่ะท่าน เขาตัดสายไปก่อน" วีระพลถอนหายใจ "ดูเหมือนว่าเรากำลังจะเจอเรื่องยุ่งยากกว่าที่คิด" พัชราภามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้มด้วยเมฆฝน สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงราวกับจะกลบเสียงร้องของเหยื่อรายต่อไป เธอรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่คืบคลานเข้ามา ไม่ใช่แค่จากอากาศภายนอก แต่มาจากความรู้สึกอันตรายที่กำลังคุกคามรอบตัว "เราต้องเร่งมือแล้วค่ะท่าน" พัชราภากล่าวเสียงหนักแน่น "ก่อนที่คดีนี้จะบานปลายไปมากกว่านี้" วีระพลพยักหน้าเห็นด้วย "ฉันจะสั่งให้ทีมเร่งตรวจสอบประวัติของเหยื่อทั้งสามให้ละเอียดที่สุด และให้จับตาดูความเคลื่อนไหวของกลุ่มชาวอิตาลีที่อาจเกี่ยวข้อง" "ฉันจะไปที่เกิดเหตุอีกครั้งค่ะท่าน เพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติม" "ระวังตัวด้วยนะแพร" วีระพลย้ำ "ค่ะท่าน" พัชราภาสวมเสื้อกันฝนสีดำสนิท ก้าวออกจากห้องทำงานของเธอ ภาพของรอยสักหัวกะโหลกไขว้ยังคงติดตา ความลึกลับของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนี้กำลังดึงดูดเธอเข้าไปสู่โลกอันตรายของเหล่ามาเฟียที่ไร้ซึ่งความปรานี และเธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด