ฝนยังคงตกไม่ขาดสาย แต่ดูเหมือนจะเบาบางลงกว่าเมื่อคืน รถของพัชราภาแล่นฝ่าม่านน้ำฝนไปยังย่านเยาวราช สถานที่ที่พบศพแรกของคดีนี้ ถนนหนทางในยามค่ำคืนของเยาวราชยังคงคึกคักไปด้วยผู้คนและแสงสี แต่ในซอยเล็กๆ ที่เธอจะเข้าไปนั้นกลับเงียบสงัดและมืดมิด "หมวดแพรคะ พวกเรามาถึงแล้วค่ะ" เสียงของหมวดหน่อย เจ้าหน้าที่สาวคู่หูของเธอ ดังมาจากวิทยุสื่อสาร "ดีมากหน่อย ฉันกำลังจะเข้าไป" พัชราภาตอบ เธอจอดรถไว้ปากซอยก่อนจะลงจากรถพร้อมกับลูกทีมอีกสองนาย หมวดหน่อยและจ่าสมชาย ทั้งสองคนมีสีหน้าเคร่งเครียด ใบหน้าภายใต้หมวกปีกกว้างฉายแววระมัดระวัง "ที่นี่ดูน่ากลัวกว่าในภาพถ่ายเยอะเลยค่ะหมวด" หมวดหน่อยเอ่ยเบาๆ "แน่นอนว่าอยู่แล้วหน่อย นี่มันที่ซ่อนของพวกอาชญากร" พัชราภากล่าว "เราต้องสังเกตทุกอย่างให้ดี อย่าไว้ใจอะไรทั้งนั้น" ทั้งสามคนเดินลึกเข้าไปในซอย แสงไฟจากถนนใหญ่ส่องมาไม่ถึง ทำให้มองเห็นได้เพียงเงาตะคุ่มของอาคารเก่าแก่และกองขยะที่ส่งกลิ่นเหม็นอับ พัชราภาเดินนำ หน้าบ้านหลังหนึ่งที่ถูกปิดตายด้วยลูกกรงเหล็ก เธอชี้ให้หมวดหน่อยและจ่าสมชายดู "ที่นี่คือจุดที่พบศพแรก นายสมเกียรติ เจ้าของบ่อน" พัชราภาชี้ไปที่พื้นบริเวณที่พบศพ "ไม่มีอะไรผิดปกติมากนักในตอนแรก นอกจากรอยสักที่ต้นแขน" "แต่ถ้าเป็นฝีมือลา โกโมรา จริง ก็น่าจะมีอะไรมากกว่านี้สิคะ" หมวดหน่อยตั้งข้อสังเกต "นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกำลังคิด" พัชราภาเดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณนั้นอย่างละเอียด เธอสังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างที่พื้น เป็นรอยลากบางๆ คล้ายกับมีอะไรบางอย่างถูกลากไป พัชราภาใช้ไฟฉายส่องดูอย่างใกล้ชิด "นี่มันอะไรกัน" เธอพึมพำ "เจออะไรเหรอคะหมวด" หมวดหน่อยเดินเข้ามาดู "รอยพวกนี้...มันเหมือนมีอะไรบางอย่างถูกลากไป" พัชราภาชี้ให้ดู "แต่รอยมันจางมาก อาจจะเกิดจากน้ำฝน" "แล้วเราจะตามรอยได้ยังไงคะ" จ่าสมชายถาม "เราคงตามไม่ได้แล้วล่ะ" พัชราภาถอนหายใจ "แต่ฉันอยากให้เรากลับไปตรวจสอบประวัติของนายสมเกียรติให้ละเอียดอีกครั้ง โดยเฉพาะเรื่องธุรกิจนอกกฎหมายของเขา" "ค่ะหมวด" ทั้งสามคนเดินออกมาจากซอยนั้น พัชราภากลับขึ้นรถ เธอขับรถต่อไปยังโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ซึ่งเป็นสถานที่พบศพที่สอง โกดังแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างไกลจากผู้คน บรรยากาศวังเวงยิ่งกว่าซอยเมื่อครู่ ประตูเหล็กบานใหญ่ขึ้นสนิมปิดสนิท แต่ก็มีช่องว่างพอให้มองเข้าไปข้างในได้ พัชราภากระโดดขึ้นไปบนกำแพงเตี้ยๆ เพื่อมองเข้าไป "นี่คือโกดังร้างที่เราพบศพที่สอง นายชาญชัย เจ้าของบาร์โฮสเทล" พัชราภาบอกกับลูกทีมที่ยืนรออยู่ด้านล่าง "ดูจากสภาพแล้ว คงไม่มีใครเข้ามาแถวนี้บ่อยนัก" จ่าสมชายกล่าว "ใช่...แต่ดูเหมือนว่าคนร้ายจะเลือกสถานที่เหล่านี้อย่างชาญฉลาด" พัชราภากล่าว "สถานที่ที่คนไม่พลุกพล่าน ทำให้การก่อเหตุง่ายขึ้น และลดโอกาสที่จะมีพยาน" เธอเดินสำรวจรอบๆ โกดัง พยายามมองหาร่องรอยที่อาจหลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่พบอะไรเป็นพิเศษ ยกเว้นเศษกระจกที่แตกกระจายอยู่ทั่วไป และรอยสนิมที่เกาะกินไปทั่ว "เราได้ข้อมูลมาว่านายชาญชัยมีปัญหากับกลุ่มนักค้ายารายใหญ่ในพื้นที่" พัชราภากล่าว "บางทีอาจจะเป็นฝีมือของพวกเขา" "แต่รอยสักนั่นล่ะคะหมวด ถ้าเป็นนักค้ายาในพื้นที่ ก็ไม่น่าจะมีลายเซ็นแบบนี้" หมวดหน่อยแย้ง "นั่นสินะ..." พัชราภานึกถึงคำพูดของสายปริศนา "มันจะเกิดขึ้นเร็วๆ นี้...ในสถานที่ที่ไม่มีใครคาดคิด" "คุณหมายถึง...คนร้ายจะลงมืออีกครั้งเร็วๆ นี้เหรอคะ" หมวดหน่อยถามด้วยสีหน้ากังวล "ฉันก็หวังว่าจะไม่ใช่แบบนั้น" พัชราภากล่าว "แต่จากพฤติกรรมของคนร้ายที่ฆ่าเหยื่อทุกๆ สองถึงสามวัน มันก็มีความเป็นไปได้" "เราควรจะแจ้งให้ท่าน ผบ.ตร.ทราบเรื่องนี้ และขอให้เพิ่มการเฝ้าระวังตามสถานที่ต่างๆ ที่อาจเป็นเป้าหมายต่อไป" จ่าสมชายเสนอ "ดี...แต่ก่อนอื่น ฉันอยากจะลองไปคุยกับคนในแวดวงธุรกิจของลา โกโมรา ดู" พัชราภากล่าว "คุณจะไปคุยกับใครคะหมวด" หมวดหน่อยถามด้วยความสงสัย "ฉันมีสายข่าวคนหนึ่ง...เขาเคยทำงานให้กับกลุ่มมาเฟียบางกลุ่มมาก่อน และพอจะรู้จักคนในวงการนี้อยู่บ้าง" พัชราภากล่าว "เขาอาจจะให้ข้อมูลอะไรบางอย่างกับเราได้" "แต่หมวดคะ มันอันตรายนะคะ" หมวดหน่อยเตือน "ฉันรู้...แต่ถ้าเราไม่เสี่ยง เราก็ไม่มีทางได้ข้อมูล" พัชราภาตอบ "ฉันจะไปพบเขาที่ร้านอาหารอิตาเลียนชื่อ 'ลา พาโวลา' (La Favola) แถวทองหล่อ คืนพรุ่งนี้" "ให้พวกเราไปด้วยนะคะหมวด" จ่าสมชายเสนอ "ไม่ต้องห่วง ฉันจะระวังตัวเป็นอย่างดี" พัชราภากล่าว "แต่ถ้ามีอะไรผิดปกติ...พวกคุณต้องเข้าไปช่วยทันที" "รับทราบค่ะหมวด" พัชราภากลับมาที่รถ เธอขับรถออกจากบริเวณโกดังร้าง มุ่งหน้ากลับไปยังสถานีตำรวจกรุงเทพมหานคร แสงไฟจากเมืองใหญ่ส่องสว่างไสวราวกับจะขับไล่ความมืดมิดออกไป แต่ในใจของเธอ กลับรู้สึกถึงความมืดมนที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ บนโต๊ะทำงานของเธอ แฟ้มคดีวางอยู่เช่นเดิม ภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุยังคงชวนให้ขนลุก รอยสักรูปหัวกะโหลกไขว้ยังคงเป็นปริศนาที่ท้าทายเธอ "ฉันจะต้องไขปริศนานี้ให้ได้" พัชราภากล่าวกับตัวเอง เธอเชื่อว่าเบื้องหลังคดีฆาตกรรมโหดนี้ ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่าที่คิด และเธอพร้อมที่จะดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งอันตรายนั้น เพื่อค้นหาความจริง