“เราต้องหาตัวชายคนนั้นให้เจอ” พัชราภาพูดขึ้น พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่ดูเหมือนจะเป็นฐานลับของมาร์โค “ถ้าเขาปลอดภัย เขาก็จะเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดโปง ‘ลา คซ่า’ ได้” หมวดหน่อยพยักหน้าเห็นด้วย “แต่เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาอยู่ที่ไหน? การโจมตีเมื่อคืนมันแสดงให้เห็นว่าพวกมันจับตาดูเราอยู่ และอาจจะจับตาดูเขาด้วย” มาร์โคหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาดูเหมือนกำลังใช้แอปพลิเคชันบางอย่างที่ซับซ้อน “ฉันพอมีข้อมูลเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นอยู่บ้าง เขาชื่อ ‘ลอเรนโซ’ เป็นคนอิตาเลียนที่เคยทำงานใกล้ชิดกับหัวหน้าใหญ่ของ ‘ลา คซ่า’ ในกรุงเทพฯ แต่ไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เขาก็หายตัวไปอย่างลึกลับ” “หายตัวไป?” พัชราภาเลิกคิ้ว “แล้วเมื่อคืนเขาไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร?” “นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังพยายามหาอยู่” มาร์โคตอบ “ฉันส่งข้อความไปหาเพื่อนเก่าของลอเรนโซคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้หนีมากบดานอยู่ที่อื่น เขาบอกว่าลอเรนโซติดต่อมาเมื่อสองวันก่อน ขอความช่วยเหลือและบอกว่าจะเปิดเผยความลับบางอย่าง” “ความลับอะไร?” หมวดหน่อยถาม “ฉันไม่รู้รายละเอียด แต่เขาบอกว่ามันเป็นเรื่องใหญ่พอที่จะทำให้ ‘ลา คซ่า’ ล่มสลายได้” มาร์โคตอบ “และดูเหมือนว่าการนัดพบที่บาร์เมื่อคืน จะเป็นความพยายามครั้งสุดท้ายของลอเรนโซที่จะส่งข้อมูลให้เรา ก่อนที่พวกมันจะจัดการกับเขา” “แล้วเขารู้ได้อย่างไรว่าเราอยู่ที่นั่น?” พัชราภาสงสัย “นั่นคือคำถามที่ฉันสงสัยเหมือนกัน” มาร์โคถอนหายใจ “บางทีอาจจะมีคนในของเราเองที่ปล่อยข่าวออกไป” คำพูดของมาร์โคทำให้บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้น พัชราภามองหน้าหมวดหน่อยอย่างไม่ไว้ใจ “คุณแน่ใจนะว่าไม่มีใครในทีมของคุณเป็นสาย?” หมวดหน่อยส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้! ทุกคนที่ทำงานกับผม ผมรู้จักดี และผมมั่นใจว่าไม่มีใครทรยศ” “แล้วคุณล่ะ มาร์โค?” พัชราภาถามกลับ “คุณแน่ใจได้อย่างไรว่าไม่มีใครในเครือข่ายของคุณเป็นสาย?” มาร์โคเงียบไปครู่หนึ่ง “ฉันกำลังตรวจสอบอยู่” เขาตอบเสียงเครียด “แต่ถ้ามีคนหลุดรอดไปได้ แสดงว่าคนนั้นต้องเป็นคนที่ฉันไว้ใจมากที่สุด” “ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ตอนนี้เรามีเวลาไม่มาก” พัชราภากล่าว “ถ้าลอเรนโซยังมีชีวิตอยู่ เราต้องรีบตามหาเขา ก่อนที่พวก ‘ลา คซ่า’ จะเจอตัวเขาก่อน” “ฉันได้ข้อมูลจากเพื่อนของลอเรนโซมานิดหน่อย” มาร์โคกล่าว “ลอเรนโซมักจะไปที่ร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งในย่านทองหล่อ ชื่อ ‘The Daily Grind’ เป็นประจำ เขาบอกว่าชอบไปนั่งอ่านหนังสือที่นั่น” “เราจะไปที่นั่นกัน” พัชราภาตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว “คุณสองคนจะไปกับฉัน” “เดี๋ยวก่อน!” หมวดหน่อยทักท้วง “คุณไม่คิดว่ามันเสี่ยงไปหน่อยเหรอ? ถ้าพวกมันรู้ว่าเราจะไปที่นั่น…” “เราต้องเสี่ยง” พัชราภาตอบ “ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย เราก็จะไม่มีทางได้ข้อมูล และปล่อยให้พวกมาเฟียพวกนั้นลอยนวล” “ฉันเห็นด้วยกับพัชราภา” มาร์โคกล่าว “แต่เราต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เราจะเข้าใกล้ร้านกาแฟนั้นอย่างเงียบๆ และสังเกตการณ์ก่อน” “ฉันจะเตรียมการบางอย่าง” หมวดหน่อยกล่าว “ผมจะติดต่อทีมของผมให้เตรียมพร้อม หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น” “ดี” พัชราภากล่าว “เราจะไปกันตอนหัวค่ำ” ก่อนจะออกเดินทาง พัชราภาก็ةเปิดกระเป๋าหยิบอาวุธปืนพกออกมาตรวจสอบอย่างละเอียด เธอรู้สึกได้ว่าการสืบสวนคดีนี้กำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ และอันตรายก็ใกล้ตัวเข้ามาทุกขณะ “ถ้าเราเจอตัวลอเรนโซ เราจะทำอย่างไร?” หมวดหน่อยถาม “เราต้องพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาให้ข้อมูลกับเรา” พัชราภาตอบ “แต่ถ้าพวกมันตามมา เราก็ต้องคุ้มกันเขาให้ถึงที่สุด” “แล้วถ้าเขาไม่ยอมให้ข้อมูลล่ะ?” “เราก็ต้องพยายามหาทางพิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็นว่า เราคือคนที่เขาจะไว้ใจได้” พัชราภาตอบ “เราไม่ได้ต้องการอะไรจากเขา นอกจากความจริง” เมื่อถึงเวลา หัวค่ำของวันนั้น พัชราภา หมวดหน่อย และมาร์โค ได้เดินทางมาถึงย่านทองหล่อ บรรยากาศยามค่ำคืนในย่านนี้เต็มไปด้วยแสงสีและความคึกคัก ผู้คนเดินสวนกันไปมาอย่างไม่ขาดสาย “ร้าน ‘The Daily Grind’ อยู่ตรงนั้น” มาร์โคชี้ไปที่ร้านกาแฟเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนมุมถนน มีแสงไฟอบอุ่นส่องสว่างออกมาจากภายใน ทั้งสามคนลดระดับการมองเห็นลง พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับฝูงชน พวกเขาเดินเข้าไปในร้านอย่างช้าๆ สังเกตการณ์ผู้คนภายในร้านอย่างละเอียด “ไม่เห็นวี่แววของลอเรนโซ” หมวดหน่อยกระซิบ “และไม่เห็นใครที่น่าสงสัยเป็นพิเศษ” พัชราภาตอบ “แต่เราก็ประมาทไม่ได้” พวกเขาเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อสั่งเครื่องดื่ม พลางกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ อีกครั้ง “คุณเห็นผู้ชายคนนั้นไหม?” จู่ๆ มาร์โคก็สะกิดพัชราภาที่แขน เขาพยักเพยิดไปทางมุมหนึ่งของร้าน ที่นั่นมีชายสูงวัยคนหนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือพิมพ์ “ใช่… เขามีลักษณะตรงกับที่เพื่อนของลอเรนโซบอก” พัชราภาพึมพำ “จะเข้าไปคุยเลยไหม?” หมวดหน่อยถาม “รอสักครู่” มาร์โคกล่าว “ดูท่าทางเขาจะระแวดระวังตัวมาก” ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองรอบๆ ร้านอย่างถี่ถ้วน สายตาของเขาดูฉายแววเหนื่อยอ่อนและหวาดกลัว “ดูเหมือนเขาจะรู้ว่ากำลังมีคนมองหาเขา” พัชราภาคาดเดา “หรือเขากำลังรอใครบางคนอยู่” มาร์โคเสริม ทันใดนั้นเอง ประตูร้านก็เปิดออก ชายสองคนในชุดดำก้าวเข้ามาในร้านอย่างรวดเร็ว สายตาของพวกเขากวาดมองไปทั่วร้านอย่างรวดเร็ว “มาแล้ว!” หมวดหน่อยกระซิบ “นั่นคือคนของ ‘ลา คซ่า’!” มาร์โคยืนยัน ทั้งสามคนรีบหาที่กำบัง พัชราภาเลื่อนตัวเข้าไปหลังชั้นวางของที่เต็มไปด้วยเมล็ดกาแฟ หมวดหน่อยหลบหลังเคาน์เตอร์ ส่วนมาร์โคแอบอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ชายสูงวัยที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ก็รีบลุกขึ้นยืนเช่นกัน ใบหน้าของเขาซีดเผือด “ลอเรนโซ!” ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกนเรียก ลอเรนโซรีบวิ่งหนีออกไปทางประตูหลังร้านทันที “ตามเขาไป!” พัชราภาตะโกน แต่ก่อนที่ทั้งสามคนจะตามออกไปได้ ชายชุดดำทั้งสองคนก็หันมาทางพวกเขา พวกเขาคงจะรู้ตัวแล้วว่ามีใครบางคนกำลังสอดแนมอยู่ “แย่แล้ว!” หมวดหน่อยอุทาน การเผชิญหน้าครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น