เงาเลือดกลางมหานคร

ตอนที่ 18 / 42

ตอนที่ 18 — จุดแตกหักของการต่อสู้

พัชราภาและมาร์โควิ่งลึกเข้าไปในทางเดินมืดของโรงพยาบาล เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังสะท้อนไปทั่ว ความเงียบสงัดภายหลังเสียงปืนที่เพิ่งยุติลงทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่?” มาร์โคหอบหายใจ “คนพวกนั้นคือใคร? แล้วใครคือ ‘ท่าน’ ที่พูดถึง?” “ฉันไม่รู้” พัชราภาตอบ ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่แฟลชไดรฟ์ในมือ “แต่ที่แน่ๆ คือ… อันโตนิโอถูกฆ่าตาย เพราะความลับที่เขาครอบครอง” “เราจะเอาข้อมูลนี้ไปให้ใคร?” มาร์โคถาม “ถ้าเราไปหาผู้การสมศักดิ์ เขาจะเชื่อเราเหรอ? หรือเขาอาจจะเป็นหนึ่งใน ‘คนไทย’ ที่อยู่เบื้องหลัง?” ความคิดนั้นทำให้พัชราภาหยุดชะงัก เธอไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อน ผู้การสมศักดิ์เป็นคนที่เธอไว้ใจมาตลอด แต่… ความลับที่อันโตนิโอพูดถึง อาจจะเกี่ยวข้องกับคนในระดับสูงก็ได้ “ฉันก็ไม่แน่ใจ” พัชราภาตอบอย่างลังเล “แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ข้อมูลนี้ต้องถูกเปิดเผย” “เราต้องหาที่ปลอดภัยก่อน” มาร์โคเสนอ “ที่นี่โรงพยาบาล ไม่ปลอดภัยสำหรับเราอีกต่อไปแล้ว” “ฉันรู้” พัชราภาเห็นด้วย “เราต้องออกจากที่นี่ และหาที่ซ่อนตัว” ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในทางเดิน พยายามหาทางออกที่ปลอดภัยที่สุด พวกเขาผ่านห้องพักผู้ป่วยหลายห้อง บางห้องก็ดูเหมือนถูกทิ้งร้าง บางห้องก็ยังคงมีผู้ป่วยนอนพักผ่อนอย่างสงบ “เราจะไปไหน?” มาร์โคถามอีกครั้ง “ฉันคิดว่า… เราควรจะไปที่อพาร์ตเมนต์ของฉัน” พัชราภาตัดสินใจ “ที่นั่นมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีที่สุด และฉันก็มั่นใจว่าไม่มีใครรู้ที่อยู่ของฉัน” “ก็ได้” มาร์โคเห็นด้วย “แต่เราต้องระวังตัวตลอดเวลา” ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นทั่วทั้งโรงพยาบาล! ไฟสีแดงกะพริบวูบวาบไปทั่วทางเดิน “แย่แล้ว!” มาร์โคอุทาน “พวกมันรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่!” “รีบไป!” พัชราภาเร่งเครื่อง ทั้งสองรีบวิ่งไปตามทางเดิน หวังจะหาทางออกอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อพวกเขาไปถึงทางออกหลัก พวกเขาก็พบว่ามันถูกปิดตาย! “ถูกปิดทางแล้ว!” มาร์โคตะโกน “เราต้องหาทางอื่น!” พัชราภาพยายามตั้งสติ เธอเหลือบมองไปเห็นป้ายทางออกฉุกเฉินที่อยู่ไม่ไกลนัก “ไปทางนั้น!” พวกเขาตรงไปยังทางออกฉุกเฉิน แต่เมื่อไปถึง พวกเขาก็พบกับกลุ่มคนร้ายกลุ่มใหญ่ยืนรออยู่! คราวนี้มีจำนวนมากกว่าเดิมมาก และพวกเขาก็ดูมีอำนาจมากกว่ากลุ่มก่อนๆ “หนีไม่พ้นแล้วล่ะ นักสืบ” ชายคนหนึ่งในกลุ่มกล่าว เขาดูเป็นหัวหน้า มีท่าทางเย่อหยิ่ง “คุณคือใคร?” พัชราภาถามอย่างท้าทาย “ฉันคือ เฟลิเป้” ชายคนนั้นตอบ “เป็นคนดูแลผลประโยชน์ของ ‘ท่าน’ ในประเทศไทย” “ท่านคือใคร?” พัชราภาถามอีกครั้ง “แกไม่มีสิทธิ์รู้” เฟลิเป้ยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม “แต่สิ่งที่แกต้องรู้ก็คือ… แกเข้าไปยุ่งในเรื่องที่ไม่ควรยุ่ง” “ฉันกำลังทำหน้าที่ของฉัน” พัชราภาตอบ “ฉันกำลังเปิดโปงความจริง” “ความจริงนั้น… มันอันตรายเกินไปสำหรับคนอย่างแก” เฟลิเป้พูดพลางชักปืนออกมา “ส่งมอบข้อมูลมาซะ แล้วพวกเราอาจจะไว้ชีวิตแก” “ไม่มีทาง!” พัชราภาตอบหนักแน่น “ฉันไม่มีวันยอมแพ้” “งั้นก็… เตรียมตัวตายซะ!” เฟลิเป้ตะโกน การต่อสู้ครั้งสุดท้ายก็เริ่มขึ้น! พัชราภาและมาร์โคต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มคนร้ายจำนวนมาก พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว มาร์โคใช้ทักษะการต่อสู้ของเขาอย่างเต็มที่ เขาจัดการกับคนร้ายไปได้หลายคน แต่จำนวนของศัตรูนั้นมีมากเกินไป พัชราภาเองก็ต่อสู้ไม่แพ้กัน เธอใช้ไหวพริบและความคล่องแคล่วของเธอหลบหลีกการโจมตี และยิงตอบโต้อย่างแม่นยำ แต่แล้ว… เฟลิเป้ก็พุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว เขาใช้มีดสั้นแทงเข้าใส่เธอ พัชราภาพยายามหลบ แต่ก็ถูกปลายมีดบาดเข้าที่แขน! “อ๊าก!” เธอร้องด้วยความเจ็บปวด มาร์โคเห็นพัชราภาตกอยู่ในอันตราย เขารีบพุ่งเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกคนร้ายอีกคนจับตัวไว้ “ปล่อยฉันนะ!” มาร์โคตะโกน เฟลิเป้กำลังจะลงมือกับพัชราภาอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังใกล้เข้ามา! “แย่แล้ว! ตำรวจมา!” หนึ่งในคนร้ายตะโกน เฟลิเป้หันไปมองทางทางเข้าโรงพยาบาล เขาเห็นแสงไฟสีน้ำเงินสีแดงกำลังสาดส่องเข้ามา “ถอย!” เฟลิเป้สั่ง “พวกเราต้องถอย!” กลุ่มคนร้ายเริ่มล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาทิ้งร่างของผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตไว้เบื้องหลัง พัชราภาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เธอเจ็บปวดที่แขน แต่ก็โล่งใจที่รอดมาได้ มาร์โคสลัดการจับกุมของคนร้าย และรีบวิ่งเข้ามาหาเธอ “เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?” เขาถามอย่างเป็นห่วง “ฉันไม่เป็นไร” พัชราภาตอบ “แค่เจ็บนิดหน่อย” “ใครกันแน่ที่ส่งคนพวกนี้มา?” มาร์โคถาม “แล้ว ‘ท่าน’ คนนั้นคือใคร?” “ฉันยังไม่รู้” พัชราภาตอบ “แต่ฉันคิดว่า… เรากำลังจะได้คำตอบในไม่ช้า” เสียงรถตำรวจดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พัชราภามองไปที่แฟลชไดรฟ์ในมือของเธอ “ข้อมูลนี้… จะต้องถูกเปิดเผย” เธอพูดอย่างหนักแน่น “เราจะไปหาผู้การสมศักดิ์” มาร์โคเสนอ “ถึงแม้เราจะไม่แน่ใจในตัวเขา แต่เราก็ต้องลองดู” “ตกลง” พัชราภาเห็นด้วย ทั้งสองคนลุกขึ้นยืน และเดินออกไปเผชิญหน้ากับตำรวจที่กำลังเข้ามา พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะเปิดเผยทุกความจริงที่พวกเขาค้นพบ แม้ว่ามันจะหมายถึงการต้องเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังก็ตาม.

4,050 ตัวอักษร