พัชราภาและมาร์โคกลับมายังชั้นของผู้ป่วยพิเศษอีกครั้ง บรรยากาศดูสงบกว่าตอนที่พวกเขาหนีออกมามาก แต่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยยังคงเกาะกุมจิตใจของทั้งสองคน พวกเขาเดินไปที่ห้องพักของอันโตนิโออย่างเงียบเชียบ พัชราภาค่อยๆ หมุนลูกบิดประตูอย่างเบามือที่สุด แล้วผลักมันเข้าไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้พวกเขาประหลาดใจ อันโตนิโอไม่ได้อยู่ที่เตียงแล้ว มีเพียงผ้าปูที่นอนที่ถูกรื้อค้นจนยับเยิน และข้าวของบางส่วนกระจัดกระจายอยู่บนพื้น “เขาหายไปไหน?” มาร์โคพึมพำ “ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่ามีคนเข้ามา” พัชราภาเดินสำรวจไปทั่วห้อง ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ทุกซอกทุกมุม เธอมองเห็นร่องรอยของการต่อสู้บางอย่างที่อาจเกิดขึ้นก่อนที่พวกเขาจะเข้ามา “มีบางอย่างผิดปกติ” เธอพูด “รอยเหล่านี้… มันดูเหมือนว่าเขาจะถูกทำร้ายก่อนที่ใครจะเข้ามา” เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและเริ่มถ่ายรูปหลักฐานต่างๆ “ฉันว่าเราต้องรีบหาว่าเขาไปไหน” มาร์โคเสนอ “แต่เราจะรู้ได้ไงว่าเขาไปทางไหน?” พัชราภาเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง เธอเห็นลิ้นชักถูกเปิดออกอยู่ภายในมีเอกสารบางส่วนถูกดึงออกมาจนกองอยู่บนโต๊ะ “นี่ไง” เธอหยิบเอกสารเหล่านั้นขึ้นมาดู มันเป็นเอกสารเก่าๆ ที่มีตราประทับขององค์กรบางอย่างที่เธอไม่คุ้นเคย “นี่มันอะไรกัน?” มาร์โคถาม “ฉันไม่แน่ใจ” พัชราภาตอบ “แต่มันดูเหมือนจะเป็นบันทึกบางอย่าง… เกี่ยวกับการขนส่ง” เธอพลิกดูเอกสารอีกสองสามแผ่น “และดูเหมือนว่าอันโตนิโอ จะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มานานแล้ว” ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนเป็นภาษาอิตาเลียนที่ดังขึ้น “พวกแก!” ชายร่างใหญ่สองคนยืนอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าของพวกเขาแสดงความโกรธเกรี้ยว พัชราภาและมาร์โคชะงักงัน พวกเขาไม่ทันตั้งตัว “พวกแกบังอาจเข้ามาในที่ของข้า!” หนึ่งในนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจ “อันโตนิโออยู่ที่ไหน?” พัชราภาถามอย่างกล้าหาญ แม้จะรู้ดีว่ากำลังเผชิญหน้ากับอันตราย “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้” ชายอีกคนตอบ “สิ่งที่เจ้าต้องรู้ คือเจ้าได้เข้ามาผิดที่ผิดทางแล้ว” มาร์โคก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย “พวกแกเป็นใคร? แล้วพวกแกทำอะไรกับอันโตนิโอ?” “เราคือผู้ดูแลผลประโยชน์ของครอบครัว” ชายคนแรกตอบ “และอันโตนิโอ… เขาแค่กำลังจะได้รับบทลงโทษที่สมควรได้รับ” “บทลงโทษ?” พัชราภาทวนคำ “ใช่” ชายคนนั้นกล่าว “สำหรับการทรยศหักหลัง” พัชราภาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว เธอเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดในหัวของเธอ “อันโตนิโอ… เขาไม่ได้ป่วยใช่ไหม? เขาแค่ปลอมตัวเข้ามาที่นี่เพื่อซ่อนตัว?” “เจ้าฉลาดเกินไปสำหรับคนนอก” ชายคนที่สองกล่าว “ใช่ เขาพยายามจะหนีความผิดของตัวเอง แต่เขาหนีเราไปไม่พ้น” “แล้วใครคือ ‘ท่าน’ ที่พวกเขาพูดถึง?” มาร์โคถาม “ท่านคือผู้มีอำนาจสูงสุด” ชายคนแรกตอบ “และเขาไม่เคยให้อภัยคนที่หักหลังครอบครัว” พัชราภามองไปที่เอกสารในมือของเธอ “เอกสารเหล่านี้… มันคือหลักฐานใช่ไหม? อันโตนิโอ พยายามจะเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมด?” “เจ้าอย่าได้ยุ่งเรื่องของครอบครัวเรา” ชายคนที่สองขู่ “ไม่อย่างนั้น เจ้าจะเจอชะตากรรมเดียวกับอันโตนิโอ” ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากด้านนอก พวกเขาทั้งหมดชะงักงัน “พวกตำรวจ?” ชายทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้!” ชายคนแรกสบถ “ใครเป็นคนแจ้ง?” พัชราภาหันไปมองมาร์โค “นายโทรแจ้งเหรอ?” “ไม่” มาร์โคตอบ “ฉันไม่รู้ว่าใคร” “ไม่เป็นไร” พัชราภาบอก “อย่างน้อยเราก็มีเวลาหลบหนี” เธอรีบคว้าเอกสารทั้งหมดที่อยู่ในมือ “เราต้องไปจากที่นี่” ทั้งสามคนหันไปมองทางประตูอีกครั้ง ชายทั้งสองคนกำลังลังเลว่าจะเผชิญหน้ากับตำรวจ หรือจะไล่ล่าพัชราภาและมาร์โค “พวกแกหนีไม่พ้น!” ชายคนแรกตะโกนไล่หลัง ขณะที่พัชราภาและมาร์โควิ่งออกจากห้องไป “ฉันว่าเราต้องกลับไปที่โรงพัก” มาร์โคหอบหายใจ “เราต้องรายงานเรื่องนี้กับผู้การ” “ใช่” พัชราภาเห็นด้วย “แต่ก่อนอื่น เราต้องแน่ใจว่าเอกสารพวกนี้จะปลอดภัย” เธอจับเอกสารแน่น “และเราต้องหาอันโตนิโอให้เจอ เขาอาจจะยังต้องการความช่วยเหลือ” ทั้งสองคนวิ่งฝ่าทางเดินของโรงพยาบาลด้วยความเร็ว เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังไล่หลังมาไม่หยุดหย่อน พวกเขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับอันตรายที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และความลับที่อันโตนิโอซ่อนไว้ อาจจะนำพาพวกเขาไปสู่สงครามที่ใหญ่หลวงกว่าที่คิด