พัชราภาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เธอหลบอยู่หลังตู้คอนเทนเนอร์อีกอันหนึ่ง กำลังประเมินความเสียหายจากการปะทะที่ผ่านมา ลูกสมุนของอันโตนิโอเก่งกาจเกินคาด พวกเขามีทั้งอาวุธและความชำนาญในการต่อสู้ที่เหนือกว่าที่เธอประเมินไว้ในตอนแรก “ไม่น่าเชื่อว่าอันโตนิโอจะเตรียมการมาได้ขนาดนี้” เธอคิดอย่างขัดใจ “สารวัตรครับ! เราตามรถบรรทุกไปไม่ทันแล้วครับ! พวกมันหายเข้าไปในเมืองแล้ว!” เสียงของสิบตำรวจโทนที ดังขึ้นผ่านวิทยุด้วยน้ำเสียงผิดหวัง พัชราภาหลับตาลงอย่างช้าๆ “ไม่เป็นไรที เราทำดีที่สุดแล้ว อย่างน้อยเราก็รู้ว่ามันกำลังขนอะไรไป” เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง “ตอนนี้เราต้องรีบถอนกำลังกลับก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว” เธอค่อยๆ คลานออกจากที่กำบังอย่างระมัดระวัง หันไปมองทิศทางที่สมชายและหน่วยอื่นๆ ถอนกำลังออกไป “หวังว่าพวกเขาจะปลอดภัยนะ” ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เธอกระโดดหลบอย่างรวดเร็ว พลิกตัวกลับมาเล็งปืนไปยังทิศทางของเสียง เป็นชายร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อผ้าสีเข้มที่กลมกลืนไปกับความมืด เขาไม่ได้แสดงท่าทีคุกคาม แต่กลับยื่นมือข้างหนึ่งออกไปอย่างช้าๆ “ใจเย็นๆ สารวัตร” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก “ข้ามาเพื่อช่วย ไม่ใช่เพื่อทำร้าย” พัชราภามองชายคนนั้นอย่างระแวง “คุณเป็นใคร? มาจากไหน? ทำไมคุณถึงรู้ว่าฉันเป็นสารวัตร?” “ข้าชื่อ มาร์โค” ชายคนนั้นแนะนำตัว “ข้ามาจาก... ที่ๆ พวกแกไม่เคยรู้จัก และข้าก็รู้เรื่องของแก เพราะข้าจับตาดูแกมาตลอด” “จับตาดูฉัน? เพื่ออะไร?” พัชราภาถาม พลางสังเกตท่าทางของมาร์โค เขาดูไม่เหมือนพวกอันธพาลทั่วไป สายตาของเขาฉายแววฉลาดและสุขุม “คุณเป็นพวกเดียวกับอันโตนิโอหรือเปล่า?” มาร์โคส่ายหน้าช้าๆ “ไม่ ข้าไม่ใช่พวกอันโตนิโอ อันโตนิโอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกใช้ประโยชน์” “หมาก? แล้วคุณคือใคร? คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด?” พัชราภาเริ่มรู้สึกถึงความซับซ้อนของเรื่องนี้ “พวกแก๊งค์มาเฟียอิตาลีที่ขยายอิทธิพลในประเทศไทย คนที่อยู่เบื้องหลังจริงๆ คือใครกันแน่?” มาร์โคเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย “คำถามนั้น… คำตอบอาจจะทำให้แกตกใจ” เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “พวกแก๊งค์ที่แกกำลังตามล่าอยู่นั้น… แท้จริงแล้วไม่ใช่ชาวอิตาลีทั้งหมด” พัชราภาขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง? อันโตนิโอไม่ใช่คนอิตาลี?” “อันโตนิโอเป็นอิตาเลียนแท้ๆ” มาร์โคตอบ “แต่เบื้องหลังของเขา… เบื้องหลังของแก๊งค์ที่อ้างตัวว่าเป็นมาเฟียอิตาลี… มันซับซ้อนกว่านั้นมาก” “ซับซ้อนแค่ไหน? บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!” พัชราภาเร่งเร้า “ท่านประธานของพวกแก… ที่แกคิดว่าเป็นผู้นำองค์กรอาชญากรรมแห่งใหม่ในไทย… แท้จริงแล้วคือคนที่อยู่เบื้องหลังการค้ามนุษย์และยาเสพติดที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้” มาร์โคกล่าว “และเขา… เป็นคนไทย” พัชราภาอึ้งไป คำพูดของมาร์โคราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ “คนไทย? เป็นไปไม่ได้! ฉันตรวจสอบประวัติมาหมดแล้ว พวกเขาเป็นชาวอิตาลีทุกคน!” “การตรวจสอบของแก… ยังไม่ลึกพอ” มาร์โคพูด “คนไทยคนนั้น… ใช้แก๊งค์มาเฟียอิตาลีเป็นเครื่องมือในการปกปิดตัวตน และขยายอิทธิพลอย่างลับๆ เขาคอยชักใยอยู่เบื้องหลังมาตลอด” “แล้วทำไมคุณถึงมาบอกฉันเรื่องนี้? คุณได้อะไร?” พัชราภาถามอย่างไม่ไว้ใจ “ข้า… มีเป้าหมายที่แตกต่างจากอันโตนิโอ” มาร์โคตอบ “ข้าต้องการกำจัดคนไทยคนนั้น… คนที่เป็นต้นเหตุของความเลวร้ายทั้งหมด” “แล้วคุณจะทำได้ยังไง? คุณไม่ได้มีอำนาจอะไรเลยไม่ใช่เหรอ?” “ข้ามี… ข้อมูล” มาร์โคพูด “และข้าต้องการความช่วยเหลือจากแก” “ความช่วยเหลือ? คุณจะให้ฉันไปช่วยพวกแกทำอะไร?” “ข้าต้องการให้แก… เข้าถึงข้อมูลบางอย่างของคนไทยคนนั้น” มาร์โคอธิบาย “ข้อมูลที่จะทำให้แกเห็นภาพทั้งหมด และเปิดโปงความจริงให้ได้” “ข้อมูลอะไร? และฉันจะเชื่อใจคุณได้อย่างไร?” “ข้าจะให้เบาะแสที่สำคัญแก่แก… เกี่ยวกับสถานที่ซ่อนของคนไทยคนนั้น” มาร์โคกล่าว “และเกี่ยวกับสิ่งที่เขา… กำลังวางแผนจะทำต่อไป” พัชราภาลังเล เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใจมาร์โคหรือไม่ แต่สิ่งที่เขาพูดก็มีความเป็นไปได้ และสอดคล้องกับความสงสัยบางอย่างที่เธอมีมาตลอด “ถ้าฉันให้ความร่วมมือกับคุณ… คุณจะรับประกันความปลอดภัยให้ฉันได้ยังไง?” “ข้าไม่สามารถรับประกันอะไรได้ทั้งหมด” มาร์โคตอบอย่างตรงไปตรงมา “เพราะเกมนี้มันอันตรายเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด แต่ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องแก… ตราบใดที่แกยังเป็นประโยชน์ต่อแผนการของข้า” พัชราภามองเข้าไปในดวงตาของมาร์โค เธอเห็นความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยวที่สะท้อนอยู่ภายใน “โอเค มาร์โค ฉันจะลองเชื่อคุณดู” เธอตัดสินใจ “บอกฉันมา… เบาะแสที่ว่านั้นอยู่ที่ไหน?” มาร์โคยิ้มบางๆ “ดีมากสารวัตร” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “นี่คือเบาะแสแรก… สถานที่แห่งนี้… คือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง” เขาพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไป และส่งให้พัชราภา “ตามหา ‘เรือนจำลับ’ ที่ซ่อนอยู่กลางเมือง… ที่นั่น… คือที่ที่แกจะได้พบกับความจริง” พัชราภาดูข้อความในโทรศัพท์ของเธอ มันคือพิกัดลับในย่านที่เธอไม่คุ้นเคย “เรือนจำลับ? มันคืออะไร?” “มันคือสถานที่ที่คนไทยคนนั้น… ใช้เป็นศูนย์บัญชาการในการดำเนินแผนการทั้งหมด” มาร์โคตอบ “และที่นั่น… คือที่ที่แกจะได้พบกับ… ‘เงาเลือด’ ที่แท้จริง”