ภายในห้องที่ถูกเปิดออกนั้น ช่างเป็นภาพที่น่าสยดสยองจนยากจะบรรยาย ผนังห้องถูกทาสีดำสนิท และมีร่องรอยของการต่อสู้ และความรุนแรงปรากฏอยู่ทั่วทุกมุม มีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ที่พื้นและผนัง โซ่เหล็กเส้นใหญ่ถูกตรึงไว้กับผนัง และในบางจุด ก็มีรอยขีดข่วนลึกที่บ่งบอกถึงความสิ้นหวังของผู้ถูกกักขัง "นี่มัน... ที่ไหนกัน?" หมวดกิตติพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พัชราภาเดินเข้าไปสำรวจอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอสาดส่องไปทั่วห้อง สังเกตทุกรายละเอียด "นี่คือห้องทรมาน" เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "อันโตนิโอใช้ที่นี่เพื่อบีบบังคับเอาข้อมูลจากเหยื่อ หรือไม่ก็เพื่อลงโทษคนที่ขัดขืนคำสั่ง" เธอเดินไปที่มุมหนึ่งของห้อง สังเกตเห็นรอยบุ๋มขนาดใหญ่บนผนัง ซึ่งดูเหมือนจะถูกกระแทกด้วยของแข็งอย่างรุนแรง "ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนพยายามดิ้นรนอย่างหนัก" "แล้วเหยื่ออยู่ที่ไหนครับสารวัตร?" หมวดกิตติถาม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอย่างระแวง "ฉันไม่เห็นวี่แววของใคร" พัชราภาตอบ "แต่มันต้องมีทางออกหรือห้องอื่นที่เชื่อมต่อจากที่นี่แน่ๆ" เธอเริ่มตรวจสอบผนังทีละด้านอย่างละเอียด นิ้วของเธอไล้ไปตามรอยต่อของผนัง สังเกตหาร่องรอยที่ผิดปกติ "ตรงนี้ครับ!" จู่ๆ พัชราภาก็อุทานขึ้น "มีรอยเลื่อนที่นี่!" เธอออกแรงดันแผงผนังส่วนนั้น และทันใดนั้น แผงผนังก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ อีกเส้นหนึ่งที่ทอดลึกลงไปอีก "ดูเหมือนว่าอันโตนิโอจะสร้างทางเข้าออกหลายทางเพื่อป้องกันการบุกรุก" หมวดกิตติกล่าว "ใช่" พัชราภาพยักหน้า "เราต้องไปต่อ" พวกเขาก้าวเข้าไปในทางเดินแคบๆ นั้น บรรยากาศยิ่งอึดอัดและมืดมิดกว่าเดิม เสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังชัดเจนในความเงียบ "สารวัตร... ผมได้ยินเสียง" หมวดกิตติกระซิบ "เสียงอะไร?" พัชราภาถาม "เหมือนเสียงครางเบาๆ... มาจากทางข้างหน้า" ทั้งสองหยุดนิ่ง พยายามฟังเสียงให้ชัดเจนขึ้น "ใช่... ฉันก็ได้ยิน" พัชราภาตอบ "ระวังตัวให้มาก" พวกเขาค่อยๆ เดินไปตามทางเดิน เสียงครางนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มมีความชัดเจนมากขึ้น จนกระทั่งพวกเขามาถึงประตูกลอนสุดท้าย "พร้อมไหม?" พัชราภาถาม หมวดกิตติพยักหน้า "พร้อมครับ" พัชราภาค่อยๆ เอามือจับลูกบิดประตู แล้วออกแรงบิดอย่างช้าๆ เสียงกลอนประตูที่เปิดออกดังขึ้นเบาๆ เมื่อประตูเปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้พัชราภาแทบทรุดลงไปกับพื้น... ในห้องนั้น มีร่างหนึ่งนั่งพิงผนังอยู่ ร่างนั้นผอมโซจนเห็นโครงกระดูก ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังคงฉายแววแห่งความหวังอันริบหรี่ "คุณ... คุณเป็นใคร?" พัชราภาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสาร หญิงสาวในห้องนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองพัชราภา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา "คุณ... คุณมาช่วยฉันแล้ว..." เสียงของเธอแหบพร่าแทบไม่ได้ยิน "ฉันชื่อพัชราภา เป็นตำรวจ" พัชราภากล่าว "ฉันมาเพื่อช่วยคุณ" "ฉัน... ฉันชื่ออรอนงค์" หญิงสาวตอบ "ฉัน... ถูกจับตัวมาที่นี่เมื่อหลายวันก่อน" "คุณรู้ไหมว่าใครจับคุณมา?" พัชราภาถามอย่างรวดเร็ว อรอนงค์ส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน... เห็นแต่หน้าพวกมัน... พวกมันใส่หน้ากาก..." "แล้วคุณได้ยินอะไรบ้างไหม? หรือเห็นอะไรที่สำคัญ?" พัชราภาพยายามซักถามอย่างใจเย็น "ฉัน... ได้ยินพวกมันพูดถึง... 'เจ้านาย'..." อรอนงค์กล่าว "และ... พูดถึง 'การส่งของ' ... และ... 'แผนสุดท้าย'..." "แผนสุดท้าย?" พัชราภาทวนคำ "คุณพอจะจำรายละเอียดได้ไหม?" "ฉัน... ไม่แน่ใจ..." อรอนงค์กล่าว "มันมืดมาก... และฉัน... ฉันก็กลัวมาก..." ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านนอกของทางเดิน "มีคนเข้ามา!" เสียงตะโกนดังขึ้น "แย่แล้ว!" หมวดกิตติอุทาน "พวกมันรู้ตัวแล้ว!" "คุณอรอนงค์! ตั้งสติให้ดีนะครับ!" พัชราภากล่าว "เราจะพาคุณออกไปจากที่นี่" เธอรีบเข้าไปประคองอรอนงค์ขึ้นมา แต่ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอ อรอนงค์แทบจะยืนไม่ไหว "ผมจะพาท่านอรอนงค์ไปก่อน" หมวดกิตติกล่าว "คุณสารวัตร... ระวังตัวด้วยครับ" "คุณไปเลยหมวด! ฉันจะถ่วงเวลาไว้!" พัชราภาตอบ หมวดกิตติประคองอรอนงค์ออกไปทางทางเดินที่พวกเขาเข้ามาอย่างรวดเร็ว ส่วนพัชราภาก็รีบถอยกลับมาที่ประตูห้อง โดยเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรู ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงตะโกนข่มขู่ "ใครอยู่ข้างใน!" พัชราภาหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมา เธอสูดลมหายใจลึก และเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ "ฉันเอง... พัชราภา" เธอตะโกนตอบกลับไป "และพวกแกไม่มีวันได้ตัวเธอไป!" ประตูห้องถูกกระแทกอย่างแรง เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นหวั่นไหว...