เสียงปืนดังขึ้นราวกับฟ้าร้องกลางความเงียบสงัดของอุโมงค์ใต้ดิน พัชราภาอาศัยจังหวะที่ประตูถูกกระแทก เปิดฉากยิงโต้ตอบกลับไปทันที กระสุนหลายนัดพุ่งแหวกอากาศ สร้างความโกลาหลให้กับกลุ่มคนร้ายที่พยายามบุกเข้ามา "บ้าเอ๊ย! มีตำรวจ!" เสียงตะโกนดังขึ้นท่ามกลางเสียงปืน พัชราภาทราบดีว่าเธอไม่สามารถต่อสู้กับคนจำนวนมากได้เพียงลำพัง เธอจึงใช้ห้องทรมานนั้นเป็นที่กำบัง ยิงสกัดเป็นระยะๆ ขณะเดียวกันก็พยายามหาทางถอยกลับไปรวมกับหมวดกิตติและอรอนงค์ "สารวัตร! เป็นยังไงบ้างครับ!" เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้น "ฉันติดอยู่ที่นี่! มีคนร้ายจำนวนมาก!" พัชราภาตอบเสียงหอบ "หมวดกิตติ! พาคุณอรอนงค์ไปถึงที่ปลอดภัยแล้วหรือยัง!" "กำลังไปครับสารวัตร! แต่เส้นทางข้างหน้ามีพวกมันดักอยู่!" เสียงหมวดกิตติฟังดูตึงเครียด "ผมต้อง... อั่ก!" เสียงขาดหายไป พร้อมกับเสียงปะทะที่ดังขึ้น "หมวดกิตติ! หมวดกิตติ!" พัชราภาพยายามเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา หัวใจของเธอหล่นวูบ ความกังวลถาโถมเข้ามา "ไม่นะ! หมวดกิตติ!" เธอตัดสินใจทันที เธอต้องออกจากที่นี่ให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม พัชราภาหันกลับไปมองแผงผนังที่เปิดออกสู่ทางเดินก่อนหน้านี้ เธอรีบวิ่งเข้าไป และออกแรงผลักแผงผนังให้ปิดลง เพื่อถ่วงเวลาศัตรู เสียงปืนดังไล่หลังมาติดๆ แต่โชคดีที่แผงผนังนั้นแข็งแรงพอสมควร ทำให้เสียงปืนเบาลงไปมาก เมื่อกลับมาถึงทางเดินแคบๆ นั้น พัชราภาก็เห็นเลือดสีแดงสดไหลนองอยู่บนพื้น และมีกระสุนปืนตกเกลื่อนกลาด "หมวดกิตติ!" เธอตะโกนเรียกอีกครั้ง แต่ก็ยังไร้เสียงตอบ เธอเดินสำรวจไปตามทางเดินอย่างระมัดระวัง ดวงตาของเธอสอดส่ายมองหาหมวดกิตติและอรอนงค์ "คุณสารวัตร! ตรงนี้!" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากมุมมืด พัชราภาหันไปมอง และพบกับร่างของหมวดกิตติที่กำลังพยายามคลานไปตามพื้น เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส บริเวณท้องมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด "หมวดกิตติ!" พัชราภาช็อก รีบวิ่งเข้าไปหา "เป็นอะไรมากไหมครับ!" "ผม... ผมไม่เป็นไรครับสารวัตร" หมวดกิตติฝืนยิ้ม "คุณอรอนงค์... ผมส่งเธอไปกับลูกทีมอีกคนแล้ว... เขาจะพาเธอไปที่จุดนัดพบ" "แล้วคุณล่ะครับ! เราต้องรีบพาคุณไปโรงพยาบาล!" พัชราภากล่าวอย่างร้อนรน "ไม่ทันแล้วครับสารวัตร" หมวดกิตติกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแผ่วเบา "ผม... ผมว่าผมคงไปต่อไม่ไหวแล้ว" "อย่าพูดแบบนั้นนะครับหมวด!" พัชราภาพยายามประคองร่างของเขาไว้ "คุณต้องรอด!" "ขอบคุณครับสารวัตร..." หมวดกิตติหลับตาลงช้าๆ "ฝาก... ฝากจัดการอันโตนิโอด้วยนะครับ..." "ฉันจะทำ! ฉันสัญญา!" พัชราภาตะโกนสุดเสียง น้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้ม หมวดกิตติยิ้มบางๆ เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะขาดห้วงไป ความตายของหมวดกิตติเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดสะบั้น พัชราภาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความมุ่งมั่น เธอหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยว "อันโตนิโอ... แกต้องชดใช้!" เธอเดินออกจากที่เกิดเหตุ มุ่งหน้ากลับไปยังทางเข้าหลัก เธอรู้ว่าทางเข้าหลักนั้นมีคนร้ายอยู่มาก แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น เมื่อพัชราภาปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้าหลัก คนร้ายกลุ่มหนึ่งที่ดักรออยู่ก็ตกใจ "สารวัตร! มาได้ไง!" "พวกแกจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีกต่อไป!" พัชราภากล่าว ก่อนจะประทับปืนเข้าที่ขมับของคนร้ายที่อยู่ใกล้ที่สุด และยิงสกัดเพื่อเปิดทาง เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง การต่อสู้ที่ดุเดือดเริ่มต้นขึ้น พัชราภาต่อสู้ราวกับพายุ เธอใช้ความเร็ว ความแม่นยำ และความคล่องแคล่วของเธอเข้าต่อกรกับศัตรู เธอสามารถจัดการกับคนร้ายได้หลายคน แต่จำนวนของพวกมันก็ยังมีอยู่มาก และพวกมันก็มีอาวุธที่เหนือกว่า ท่ามกลางเสียงปืนและความโกลาหล พัชราภาก็เห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดิน... เป็นอันโตนิโอ "แก... มาทำอะไรที่นี่?" อันโตนิโอถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ฉันมาเพื่อจบเรื่องนี้!" พัชราภาตะโกนกลับไป "แกมันโง่! คิดว่าจะเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร!" อันโตนิโอหัวเราะ "ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะง่าย" พัชราภากล่าว "แต่ฉันก็ไม่เคยกลัว!" ทั้งสองจ้องหน้ากันด้วยความเกลียดชัง การปะทะครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น...