ตอนที่ 24 — สู่คฤหาสน์ต้องห้าม
อรอนงค์ เมษา และลลิตา ขับรถยนต์สีดำคันเก่าที่เมษาหามาได้อย่างเงียบเชียบไปตามถนนที่มืดมิดของย่านที่พักอาศัยอันหรูหราของเมืองหลวง แสงไฟจากถนนส่องสว่างเป็นระยะๆ แต่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้ากลับดูมืดมิดและน่าเกรงขาม ราวกับเป็นสัตว์ร้ายที่กำลังหลับใหล
"นั่นไง... คฤหาสน์ ของ 'เงา'..." อรอนงค์พึมพำ เขาชี้ไปยังอาคารขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมอันวิจิตรตระการตา กำแพงสูงใหญ่ล้อมรอบบริเวณโดยรอบ มีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่ตามจุดต่างๆ และมีแสงไฟจากสปอตไลท์สาดส่องไปทั่วบริเวณ
"ดูเหมือน จะ มี ยาม เฝ้า อยู่ หลาย จุด เลย นะ คะ" เมษาเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังสำรวจสภาพแวดล้อมด้วยแว่นตาพิเศษที่เธอพกติดตัวมา
"แน่นอน" อรอนงค์ตอบ "ที่ นี่ คือ รังของ 'เงา' เขา คง ไม่ ปล่อย ให้ ใคร เข้า มา ง่ายๆ"
ลลิตาที่นั่งอยู่เบาะหลัง พลันชี้ไปที่กำแพงด้านหนึ่ง "ตรง... นั้น... ค่ะ... มี... จุด... อับ... ที่... กล้อง... จับ... ไม่... ถึง..."
อรอนงค์หันไปมองตามที่ลลิตาชี้ เขาเห็นว่าตรงบริเวณนั้นมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นปกคลุม ทำให้เกิดมุมอับสายตาจริงๆ
"คุณ ลลิตา เก่ง มาก" อรอนงค์กล่าวชม "ถ้า อย่างนั้น เรา จะ หา ทาง เข้าไป จาก ตรง นั้น"
พวกเขานำรถไปจอดทิ้งไว้ในซอยเล็กๆ ที่ห่างออกไปพอสมควร แล้วค่อยๆ เดินเท้าเข้าไปใกล้คฤหาสน์ อากาศยามค่ำคืนเริ่มเย็นลง แต่เหงื่อกลับผุดพรายขึ้นบนใบหน้าของทั้งสามคนด้วยความตื่นเต้นและความกดดัน
"เรา ต้อง เข้าไป อย่าง เงียบ ที่ สุด" อรอนงค์ย้ำ "ผม จะ เข้าไป ใน ตัว อาคาร เพื่อ หา รูป ถ่าย นั้น ส่วน คุณ เมษา คอย เฝ้า สัญญาณ จาก ข้างนอก หาก มี สัญญาณ อันตราย คุณ ต้อง แจ้ง ผม ทันที"
"แล้ว ฉัน ล่ะ คะ?" ลลิตาถาม
"คุณ ลลิตา" อรอนงค์หันไปหาเธอ "คุณ จะ อยู่ กับ คุณ เมษา คอย ดูต้นทาง"
"แต่ ฉัน... อยาก... จะ... ช่วย..." ลลิตาพยายามจะพูด
"ผม รู้" อรอนงค์กล่าว "แต่ ตอน นี้ คุณ คือ คน ที่ สำคัญ ที่ สุด ที่ จะ ต้อง ปลอดภัย"
เมษาพยักหน้าเห็นด้วย "คุณ ลลิตาคะ คุณ อรอนงค์ พูด ถูก แล้ว ค่ะ คุณ อยู่ กับ ฉัน นะ คะ"
ลลิตามองไปที่อรอนงค์ด้วยความกังวล แต่เธอก็พยักหน้าตกลง
อรอนงค์หยิบอุปกรณ์ขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า เป็นอุปกรณ์สำหรับสะเดาะกุญแจและตัดสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ "ผม จะ ใช้ เวลา ไม่ นาน" เขากล่าว
เมื่อมาถึงบริเวณกำแพงที่ลลิตาชี้ อรอนงค์ก็เริ่มลงมือ เขาใช้เครื่องมือบางอย่างค่อยๆ งัดแผ่นเหล็กที่ปิดช่องทางลับไว้จนเปิดออกได้ มันเป็นช่องทางเล็กๆ ที่พอให้คนลอดผ่านได้
"ผม เข้าไป แล้ว" อรอนงค์กระซิบผ่านเครื่องสื่อสารขนาดเล็กที่เขาติดไว้ที่หู "คุณ เมษา คอย ดู ดีๆ นะ"
"รับ ทราบ ค่ะ" เมษาตอบ "ระวัง ตัว ด้วย นะ คะ"
อรอนงค์ค่อยๆ ลอดตัวผ่านช่องทางนั้นเข้าไปในบริเวณสวนของคฤหาสน์ เขากระโจนลงสู่พื้นหญ้าอย่างแผ่วเบา เขาพยายามใช้ความมืดเป็นที่กำบัง เคลื่อนที่อย่างระมัดระวังไปตามแนวอาคาร
เขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ พยายามมองหารูปถ่ายของภรรยา 'เงา' ตามที่ลลิตาบอกไว้ เขาต้องเข้าไปในห้องทำงานของ 'เงา' ให้ได้
"ผม เห็น ประตู หลัง ครับ" อรอนงค์รายงานผ่านเครื่องสื่อสาร "จะ ลอง เข้าไป ดู"
เขาค่อยๆ ใช้เครื่องมือสะเดาะลูกบิดประตูอย่างชำนาญ ไม่นานนัก เสียง 'แกร็ก' เบาๆ ก็ดังขึ้น ประตูเปิดออกอย่างเงียบเชียบ
อรอนงค์ก้าวเข้าไปในตัวอาคาร ทันทีที่เขาเข้ามา เขาก็ต้องประหลาดใจกับความหรูหราและโอ่อ่าภายในคฤหาสน์ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนประดับประดาไปด้วยทองคำและอัญมณี ภาพวาดอันล้ำค่าแขวนอยู่เต็มผนัง
"ที่ นี่ มัน... เกิน กว่า ที่ ผม จินตนาการ ไว้ เสีย อีก" อรอนงค์พึมพำ
เขาเดินสำรวจไปตามโถงทางเดิน พยายามมองหาป้ายชื่อห้องต่างๆ เพื่อจะระบุห้องทำงานของ 'เงา'
"คุณ อรอนงค์ คะ" เสียงเมษาดังเข้ามาในหู "สัญญาณ การ เคลื่อนไหว ผิด ปกติ... มี คน กำลัง เดิน เข้า มา ทาง ประตู หน้า..."
อรอนงค์หน้าซีดเผือด "เร็ว แค่ ไหน?"
"เร็ว มาก ค่ะ" เมษาตอบ "น่า จะ เป็น ยาม"
"ผม ต้อง รีบ หา ห้อง ทำงาน ให้ เจอ" อรอนงค์เร่งฝีเท้า เขาเห็นป้ายชื่อห้องหนึ่งที่เขียนว่า 'OFFICE' ด้วยตัวอักษรสีทองอร่าม
"ผม เจอ แล้ว" อรอนงค์กล่าว "ผม กำลัง จะ เข้าไป"
เขาเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปอย่างรวดเร็ว ภายในห้องตกแต่งอย่างหรูหรา มีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่วางอยู่กลางห้อง บนโต๊ะเต็มไปด้วยเอกสารและอุปกรณ์สำนักงานต่างๆ
"คุณ อรอนงค์ คะ สัญญาณ... แรง ขึ้น เรื่อยๆ แล้ว ค่ะ" เมษาพากเสียงตื่นตระหนก
อรอนงค์รีบกวาดสายตาไปทั่วห้อง เขาเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงาน เป็นรูปหญิงสาวหน้าตาดีกำลังยิ้มอย่างสดใส เขาจำได้ทันทีว่าเป็นรูปของภรรยา 'เงา'
"ผม เจอ แล้ว!" อรอนงค์อุทาน เขาหยิบรูปถ่ายนั้นออกมาอย่างรวดเร็ว
"รีบ ออก มา นะ คะ!" เมษาตะโกน "พวกเขา กำลัง จะ มา ถึง ตัว คุณ แล้ว!"
อรอนงค์รีบวิ่งออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังทางที่เขาเข้ามา แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูออกไป เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับร่างของยามรักษาความปลอดภัยสองคนที่ยืนรออยู่
"แก หนี ไม่ พ้น หรอก!" หนึ่งในยามตะโกน
อรอนงค์กัดฟัน เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องต่อสู้ เขาชักปืนพกออกมาเตรียมพร้อม
"ผม บอก แล้ว ว่า ผม จะ ไม่ ปล่อย ให้ คุณ หนี ไป ง่ายๆ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังของยามทั้งสองคน อรอนงค์หันไปมองด้วยความตกใจ เขาเห็นร่างของ 'เงา' ยืนสง่าอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
3,999 ตัวอักษร