แสงไฟนีออนสีฉูดฉาดของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยสีสันของยามค่ำคืนสาดส่องไปทั่วใบหน้าของอรอนงค์ เขาอยู่ในห้องพักลับแห่งหนึ่งที่เมษาจัดเตรียมไว้ให้ เขาเพิ่งได้รับการทำแผลที่แขนจากแพทย์ที่เมษาติดต่อมาให้ อาการบาดเจ็บไม่รุนแรงถึงชีวิต แต่ก็ทำให้เขาขยับแขนข้างนั้นได้ลำบาก "คุณ ไม่ น่า ทิ้ง พวก เรา ไป เลย" เมษาเอ่ยขึ้นขณะที่เธอนั่งลงข้างๆ เขา เธอดูอิดโรย แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผม จำเป็น ต้อง ทำ" อรอนงค์ตอบ "หาก ผม ไม่ ถ่วง เวลา ไว้ พวก คุณ คง หนี ไม่ พ้น" "แล้ว คุณ ล่ะ คะ? คุณ ปลอดภัย ดี หรือ?" เมษาถาม "ผม โชคดี ที่ ตำรวจ มา ถึง ก่อน" อรอนงค์กล่าว "พวกเขา ควบคุม สถานการณ์ ได้ อย่าง รวดเร็ว และ ผม ก็ สามารถ หลบ หนี ออก มา ได้ ท่าม กลาง ความ สับสน" "คุณ อรอนงค์ คะ" ลลิตาที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เริ่มกลับมามีกำลังขึ้น "ฉัน... ต้อง... ขอบคุณ... คุณ... มาก... จริงๆ... ค่ะ..." "คุณ ไม่ ต้อง ขอบคุณ ผม" อรอนงค์กล่าว "ผม แค่ ทำ ใน สิ่ง ที่ ควร ทำ" "แต่..." "คุณ ลลิตา" อรอนงค์ขัด "ตอนนี้ สิ่ง สำคัญ ที่สุด คือ การ หา ทาง เปิดโปง เรื่อง ทั้งหมด นี้ ให้ โลก ได้ รับ รู้" "ฉัน... เข้าใจ... ค่ะ..." ลลิตาตอบ เมษาหันมามองอรอนงค์ "เรา ได้ ข้อมูล มา มาก พอ สม ควร แล้ว ตอน นี้ เรา ต้องการ หลักฐาน ชิ้น สำคัญ ที่ จะ มัด ตัว 'เงา' และ เครือ ข่าย ของ เขา ได้ อย่าง แน่นอน" "ผม รู้" อรอนงค์พยักหน้า "ผม คิด ว่า ผม รู้ แล้ว ว่า หลักฐาน ชิ้น นั้น คือ อะไร" "อะไร คะ?" เมษาถามด้วยความสนใจ "สมุด บัญชี ของ 'เงา'" อรอนงค์ตอบ "ผม เคย ได้ ยิน มา ว่า เขา เก็บ บัญชี รายรับ รายจ่าย ทั้งหมด ไว้ เป็น ความ ลับ สุด ยอด ของ องค์กร มัน คือ สมุด ปกหนัง สี ดำ ที่ มี ตรา สัญลักษณ์ ของ องค์กร สลัก ไว้ ข้าง ใน" "ถ้า เรา ได้ สมุด เล่ม นั้น มา จริงๆ..." เมษาพูดต่อ "มัน คือ การ สั่น คลอน อำนาจ ของ เขา ได้ อย่าง ใหญ่ หลวง" "ใช่" อรอนงค์ยืนยัน "แต่ ปัญหา คือ เรา ไม่ รู้ ว่า สมุด เล่ม นั้น อยู่ ที่ไหน" "ฉัน... อาจ... จะ... รู้..." ลลิตาพูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ทั้งอรอนงค์และเมษาหันไปมองลลิตาพร้อมกัน "คุณ รู้ หรือ?" อรอนงค์ถาม "ตอน ที่ ฉัน... ถูก... จับ... ตัว... ไป... ฉัน... เห็น... เขา... เอา... สมุด... เล่ม... นั้น... เก็บ... ไว้... ใน... ที่... ปลอดภัย... ที่... สุด... ของ... เขา..." ลลิตาอธิบาย "มัน... อยู่... ใน... ห้อง... นิรภัย... ที่... ซ่อน... อยู่... ใต้... คฤหาสน์... ของ... เขา..." "คฤหาสน์... ของ 'เงา'?" เมษาทวนคำ "แต่ เรา จะ เข้าไป ได้ อย่างไร? ที่ นั่น มี การ อารักขา เข้มงวด มาก" "ฉัน... ไม่... รู้... ค่ะ..." ลลิตาส่ายหน้า "แต่... ฉัน... จำ... ได้... ว่า... มี... กลไก... พิเศษ... ใน... การ... เปิด... ห้อง... นิรภัย... นั้น..." อรอนงค์ครุ่นคิด เขาเคยได้ยินเรื่องคฤหาสน์ของ 'เงา' มาบ้าง มันตั้งอยู่ในย่านหรูหราของเมืองหลวง เป็นสถานที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ "คุณ ลลิตา" อรอนงค์ถาม "กลไก พิเศษ ที่ ว่า นั่น คือ อะไร?" "มัน... เป็น... รูป... แบบ... ของ... ลาย... มือ... ของ... ภรรยา... เขา... ที่... เสีย... ชีวิต... ไป... แล้ว..." ลลิตาตอบ "เขา... เก็บ... รูป... นั้น... ไว้... ใน... ห้อง... ทำงาน... ของ... เขา..." "ภรรยา... ของ 'เงา'?" อรอนงค์ทวนคำ เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน "ใช่... ค่ะ..." ลลิตาพยักหน้า "เขา... รัก... เธอ... มาก... และ... เก็บ... ของ... ของ... เธอ... ไว้... ทุก... อย่าง..." "นี่ อาจ จะ เป็น โอกาส ของ เรา" อรอนงค์กล่าว "หาก เรา สามารถ เอา รูป นั้น ออกมาได้ เรา ก็ อาจ จะ เปิด ห้อง นิรภัย และ ได้ หลักฐาน สำคัญ มา" "แต่ การ เข้าไป ใน คฤหาสน์ ของ 'เงา' มัน อันตราย เกินไป" เมษาแสดงความกังวล "เรา ไม่ รู้ ว่า เรา จะ เจอ อะไร บ้าง" "ผม รู้" อรอนงค์เห็นด้วย "แต่ นี่ คือ โอกาส สุด ท้าย ของ เรา หาก เรา ไม่ ทำ ตอน นี้ เรา อาจ จะ ไม่มี โอกาส อีก เลย" "แล้ว คุณ... มี... แผน... อะไร... หรือ... คะ?" ลลิตาถาม อรอนงค์มองไปที่เมษา แล้วกล่าวว่า "เรา ต้อง แอบ เข้าไป" "แอบ เข้าไป? ใน คฤหาสน์ ที่ มี ยาม เฝ้า ตลอด 24 ชั่วโมง?" เมษาเลิกคิ้ว "ใช่" อรอนงค์ยืนยัน "ผม จะ เป็น คน เข้าไป เอา รูป นั้น ส่วน คุณ เมษา คอย ดูต้นทาง อยู่ ข้างนอก และ หาก เกิด อะไร ขึ้น คุณ ต้อง พา คุณ ลลิตา หนี ไป ทันที" "ไม่ ค่ะ!" เมษาปฏิเสธอีกครั้ง "ฉัน จะ ไป กับ คุณ" "เมษา" อรอนงค์มองตาเธออย่างจริงจัง "ผม ไม่ สามารถ ปล่อย ให้ คุณ เสี่ยง อันตราย ไป กับ ผม ได้ อีก" "แต่ ฉัน เป็น ห่วง คุณ!" เมษาตอบเสียงดัง "ผม รู้" อรอนงค์ยิ้มบางๆ "และ ผม ก็ เป็น ห่วง คุณ เช่น กัน แต่ ครั้ง นี้ ผม ต้อง ทำ คน เดียว" "ถ้า อย่างนั้น..." ลลิตาเอ่ยขึ้น "ฉัน... ก็... จะ... ไป... ด้วย..." "คุณ ลลิตา" อรอนงค์หันไปมองเธอ "คุณ เพิ่ง ฟื้น จาก การ ถูก จับ ตัว ไป ร่างกาย คุณ ยัง อ่อนแอ" "แต่... ฉัน... เป็น... คน... บอก... เรื่อง... นี้... กับ... คุณ... นะ... คะ..." ลลิตาอธิบาย "ฉัน... รู้... ว่า... ตรง... ไหน... ปลอดภัย... ตรง... ไหน... ไม่... ปลอดภัย... ฉัน... ช่วย... คุณ... ได้..." อรอนงค์ครุ่นคิด เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของลลิตา เขาเข้าใจว่าเธอต้องการมีส่วนร่วมในการแก้แค้นให้กับชีวิตที่ถูกพรากไป "ก็ได้" อรอนงค์ตัดสินใจ "ถ้าอย่างนั้น เรา จะ ไป ด้วย กัน ทั้ง สาม คน แต่ เรา ต้อง วางแผน ให้ รอบคอบ ที่ สุด" เมษาถอนหายใจ เธอรู้ว่าการห้ามอรอนงค์นั้นเป็นเรื่องยาก เธอมองไปที่ลลิตา แล้วพยักหน้า "ตกลง ค่ะ" เมษาตอบ "แต่ คุณ ต้อง สัญญา ว่า จะ ระวัง ตัว ให้ มาก ที่ สุด" "ผม สัญญา" อรอนงค์กล่าว "เรา จะ ทำ ให้ เรื่อง นี้ จบ ลง ให้ ได้" ทั้งสามคนเริ่มวางแผนอย่างละเอียด พวกเขาต้องหาทางเข้าไปในคฤหาสน์ของ 'เงา' โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น และต้องหาทางนำรูปถ่ายของภรรยา 'เงา' ออกมาให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป