อรอนงค์รีบวิ่งกลับมาตามทางเดินที่มืดมิด เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมาอยู่ห่างๆ แต่ก็ไม่แน่ใจว่ากำลังถูกติดตามหรือไม่ เขาต้องใช้ความเงียบและความเร็วให้เป็นประโยชน์ เขาค่อยๆ ลดความเร็วลงเมื่อใกล้ถึงบันได เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังจนเกินไป “เมษา ฉันกำลังลงบันได” เขาแจ้ง “มีใครบางคนกำลังตามฉันมา” “ระวังค่ะ!” เมษาตอบ “ฉันเห็นเงาคนหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใกล้กับทางเข้าด้านหน้า มันอาจจะเป็นคนของ ‘เงา’” “ฉันรู้” อรอนงค์ตอบ “ฉันกำลังพยายามออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” เขาค่อยๆ ก้าวลงบันไดทีละขั้น พยายามใช้ทุกสัมผัสในการประเมินสถานการณ์ เขาได้ยินเสียงกุกกักเบาๆ จากด้านบนอีกครั้ง ราวกับว่าใครบางคนกำลังพยายามเปิดประตูห้องทำงานที่เขาเพิ่งออกมา “พวกมันรู้ตัวแล้ว” เขาพึมพำ “ฉันต้องรีบแล้ว” เขาเร่งฝีเท้าลงบันได แต่ก็ยังคงพยายามรักษาความเงียบให้มากที่สุด เมื่อมาถึงชั้นล่าง เขาตัดสินใจไม่เดินออกทางประตูหน้า แต่จะใช้เส้นทางเดิมที่เข้ามา “ฉันจะออกทางหน้าต่าง” เขาบอกเมษา “คุณเตรียมพร้อมนะ” “รับทราบค่ะ” อรอนงค์วิ่งไปยังหน้าต่างบานเดิมที่เขาเข้ามา เขาเห็นแสงไฟจากภายนอกสาดส่องเข้ามาเป็นระยะๆ เขาพยายามเปิดหน้าต่างออกอย่างรวดเร็ว แต่กลไกดูเหมือนจะติดขัดเล็กน้อย “หน้าต่างมันเปิดยากกว่าตอนเข้ามา” เขาพยายามดันหน้าต่างออก “เหมือนมีอะไรมาขวาง” “ใจเย็นๆ ค่ะ” เมษาบอก “ฉันเห็นคนชุดดำสองคนกำลังเคลื่อนที่เข้ามาในบริเวณรอบคฤหาสน์ มันอาจจะเป็นพวกมัน” “ฉันรู้” อรอนงค์ตอบ “ฉันกำลังพยายามอยู่” เขาออกแรงดันหน้าต่างอย่างสุดกำลัง จนในที่สุดหน้าต่างก็เปิดออก เขาปีนออกไปด้านนอก ท่ามกลางความมืดของยามค่ำคืน “ฉันออกมาแล้ว” เขาแจ้ง “ฉันกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบ” “รีบเลยค่ะ! พวกมันกำลังเข้ามาใกล้บริเวณที่เราจอดรถ!” เมษากล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ อรอนงค์วิ่งไปยังที่ที่เขาจอดรถทิ้งไว้ แต่เมื่อเขามาถึง เขาก็พบว่ารถของเมษามีรอยบุบเล็กน้อยที่ประตู “เกิดอะไรขึ้น?” เขาถาม “ไม่มีอะไรมากค่ะ แค่มีคนพยายามจะเข้ามาใกล้ๆ” เมษาตอบ “แต่ฉันขับไล่พวกมันไปได้แล้ว” “ดีมาก” อรอนงค์กล่าว “ขึ้นรถเร็ว” ทั้งสองรีบขึ้นรถ และอรอนงค์ก็สตาร์ทเครื่องยนต์ เขาขับรถออกจากซอยอย่างรวดเร็ว ทิ้งคฤหาสน์ต้องห้ามไว้เบื้องหลัง “เราต้องกลับไปหาลลิตา” อรอนงค์กล่าว “เธออาจจะมีข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสมุดบัญชี” “ฉันเห็นด้วยค่ะ” เมษาตอบ “แต่เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น ตอนนี้พวกมันรู้แล้วว่าเรากำลังตามหาอะไรบางอย่าง” “ฉันจะลองติดต่อลลิตาดู” อรอนงค์พูด “หวังว่าเธอจะปลอดภัย” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ก็พบว่าสัญญาณโทรศัพท์ถูกรบกวนอย่างหนัก “สัญญาณถูกบล็อก” เขาบอก “เราต้องหาที่ที่ปลอดภัยก่อน” “ฉันมีที่อยู่หนึ่งที่” เมษาพูด “เป็นที่ซ่อนเก่าของฉัน ค่อนข้างปลอดภัย และน่าจะไม่มีใครตามหาเจอ” “ดี” อรอนงค์ตอบ “พาฉันไปที่นั่น” อรอนงค์ขับรถตามเมษาไปยังที่ซ่อนลับแห่งใหม่ของเธอ ระหว่างทาง เขาพยายามรวบรวมสติและคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ “ฉันเกือบจะได้สมุดบัญชีมาแล้ว” เขาพึมพำ “ถ้าฉันมีเวลามากกว่านี้อีกหน่อย...” “อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ” เมษาปลอบ “คุณทำดีที่สุดแล้ว เรายังมีความหวัง” เมื่อมาถึงที่ซ่อนของเมษา ซึ่งเป็นอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในย่านที่ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่าน ทั้งสองก็รีบเข้าไปข้างใน “เราต้องหาทางติดต่อลลิตา” อรอนงค์กล่าว “และต้องหาทางกลับไปที่คฤหาสน์อีกครั้ง” “ฉันคิดว่ามีอีกทางหนึ่ง” เมษาพูด “ลลิตาเคยบอกฉันว่า ‘เงา’ มีห้องนิรภัยลับอีกแห่งหนึ่ง ที่เก็บเอกสารสำคัญ และอาจจะมีสมุดบัญชีซ่อนอยู่” “ที่ไหน?” อรอนงค์ถามด้วยความหวัง “ในตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัท ‘เงา’ ” เมษาตอบ “แต่การจะเข้าไปที่นั่น... คงจะยากกว่าที่คฤหาสน์มาก” “ยากแค่ไหนก็ต้องลอง” อรอนงค์กล่าว “เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” “ฉันรู้” เมษาถอนหายใจ “แต่ก่อนที่เราจะไปที่นั่น เราต้องมั่นใจว่าลลิตาปลอดภัย และเราต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับตึกนั้นก่อน” “ฉันจะลองใช้เครือข่ายข่าวสารของฉัน” อรอนงค์บอก “บางทีอาจจะมีใครบางคนให้ข้อมูลเกี่ยวกับตึกสำนักงานใหญ่ของ ‘เงา’ ได้” “ดีค่ะ” เมษาเห็นด้วย “เราต้องวางแผนให้รอบคอบที่สุด” อรอนงค์มองไปยังนอกหน้าต่าง เขาเห็นแสงไฟของเมืองหลวงที่ยังคงสว่างไสว แต่ความหวังในการเปิดโปงความจริงกลับดูริบหรี่ลงทุกขณะ “เราต้องเอาชนะ ‘เงา’ ให้ได้” เขาพึมพำ “เพื่อทุกคนที่ตกเป็นเหยื่อของเขา” “เราจะทำได้ค่ะ” เมษากล่าวเสริม “เราจะสู้จนถึงที่สุด”